მთავარანგელოზობას, ერკეთის დედათა მონასტერში ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის, სოფელ ერკეთის მკვიდრის, პოეტ მამუკა უნგიაძის პირველი ლექსების კრებულის პრეზენტაცია შედგა.
პირველ კრებულს „ჩემებური ოდა“ დაარქვა. მამუკა წიგნის გამოცემაზე დიდი ხანია ფიქრობს.
ფოტოები:იამზე ვაჩეიშვილი
„9 წლის ასაკიდან პოეზია გახდა ჩემი ცხოვრების თანამგზავრი, მაშინ დავიწყე წერა და დღემდე ვწერ.
ერკეთის საჯარო სკოლის დასრულების შემდეგ სწავლა აღარ გამიგრძელებია. ბავშვობიდან პრობლემები მქონდა ჯანმრთელობასთან დაკავშირებით და ვარ შშმ პირი. დაბადებიდანვე ვარ სოფელ ერკეთის მკვიდრი. ეს სოფელი არის მთელი ჩემი ცხოვრების ნაწილი და ისტორია. ძალიან კარგი, თბილი და კეთილშობილი ადამიანები ცხოვრობენ.
ვწერ სამშობლოზე, გურიაზე, ჩემს სოფელზე, მეგობრობაზე, სიყვარულზე, ჩოხატაურზე. ამ დროისთვის 1000 მეტი ლექსი მაქვს დაწერილი. ბავშვობიდან მინდიდა კრებულის გამოცემა, მაგრამ ეს სურვილი ახლა შემისრულდა ახლობლების და მეგობრების დახმარებით,“ – გვითხრა მამუკა უნგიაძემ.
პირველი კრებულის პრეზენტაცია ერკეთის დედათა მონასტერში შედგა.
“ვინერვიულე. პირველი კრებული საჩუქრად დავურიგე იმ ადამიანებს ვინც ესწრებოდა ერკეთის დედათა მონასტერში წიგნის პრეზენტაციას. ჩემს ცხოვრებაში ეს დღე საუკეთესო და დამამახსოვრებელი იყო. დედაოებმა და მეგობრებმა მომილოცეს, ეს ჩემთვის დიდი წარმატებაა.“
მამუკა უნგიაძე თავის ლექსებს სოციალურ ქსელ ფეისბუქის საშუალებით აცნობს საზოგადოებას. პირველი კრებულის გამოცემა მისი მამიდაშვილის ხათუნა ბენდელიანის დამსახურება იყო.
„წიგნის გამოცემის საშუალება არასდროზე მქონია. ესეც კეთილი ადამიანების დამსახურება არის. ჩემი მამიდაშვილის დიდი დამსახურებაა და ამისთვის მას მადლობას ვუხდი. არ ვიცი მომავალში, რა იქნება, მაგრამ ეს პირველი კრებული დიდი სტიმული იყო ჩემთვის, რომ ახალ გამოცემაზე ვიფიქრო, მაგრამ… რანაირად? ჯერ, ამაზე, არ მიფიქრია,“- აღნიშნა ჩვენთან საუბრის დროს მამუკა უნგიაძემ.
მამუკა დედასთან ერთად ცხოვრობს.
“ჩვენი პენსიის უმეტესი ნაწილი წამლებში იხარჯება. სოციალურ დახმარებასაც ვიღებთ. ბოლო ერთი წელია ძლიერი ტკივილები მაქვს ხერხმლის არეში, თითქმის მიჭირს სიარული. აქედან გამომდინარე, ეს ნათელი წერტილი იყო, როდესაც ჩემი წიგნი დაიბეჭდა და მოხდა წიგნის პრეზენტაცია.
ვცდილობ, რომ კიდევ დავწერო ლექსები და ეს ლექსები ჩემს მკითხველამდე მივიტანო. მომავლის და ღმერთის იმედი მაქვს. მინდა ჩემამ მკითხველმა ისეთი მიმიღოს, როგორიც ვარ. მე მიყვარს ადამიანები და სიცოცხლე,“ – თქვა ჩვენთან საუბრის დასასრულს მამუკა უნგიაძემ.
„გურია ნიუსი“ ულოცავს მამუკა უნგიაძეს ლექსების კრებულის გამოცემას და წარმატებებს უსურვებს.
