საშა და ნიკიფორე
საშა საავადმყოფოში იწვა. მეზობელმა გიორგიმ კეცის ხაჭაპური გამოაცხობინა ცოლს და საშას სანახავად წავიდა საავადმყოფოში, თან დაგვიანებისთვის ბოდიში მოუხადა. საშამ ტრაბახი დაიწყო, რათ გინდოდა, ძამია, აი ხაჭაპური. აქანე კისრამდე ვარ ხორცეულითო.
გიორგის გაუხარდა: _ კისრამდე თუ ხარ, ამას ქე წევიღებ სახლში და სადილად გეახლებიო.
გამოეკიდა საშა: _ დააბრუნე, დააბრუნე, ძველი ხალხი იბრძნიდა საავადმყოფოდან სახლში რამეს წაღებასო!
საშა ხშირად გადადიოდა მეზობელ გიორგისთან _ ღვინოს დამალევინებსო. ერთხელ გიორგი საშას ეკითხება, წყალს თუ სვამო. საშამ უპასუხა, შენსას რომ ღვინოს ვსვამ, იგი წყალი არაა ნახევარიო? გაბრაზებულმა გიორგიმ საშას “ლიმიტი” შეუწყვიტა.
საშას ეკითხებიან:
_ ხიდისთავში საღამოს რომელ მეზობელთან ატარებ?
_ გიორგისთან დავლევ 10 ჭიქა ღვინოს, მერე წამუალ სახლში, გიორგის ღვინოს შესამაგრებლად დავლევ კიდო 3 ჭიქა ღვინოს და ვწობი ლოგინში, _ უპასუხა საშამ.
ჯაპანაში ჩასიძებულ ჩოხატაურელ ნიკიფორეს ერთ საღამოს სიდედრმა უთხრა, რაცხა ქათამმა არ მეიკრუხა, ხვალ დილას რომ ავდგები, მევიხურავ წითელ საბანს და ეზოდან გადავალ. 50 მეტროს რომ გევივლი, დამიძახე, მობრუნდი,-თქვა. მოვბრუნდები და ქათამი მეიკრუხებსო.
ადგა დილას წითელსაბანმოხურული სიდედრი, გადავიდა ეზოდან, გაიარა 50 მეტრი, 100 მეტრი, იხედება უკან _ არავინ არ ეძახის.
_ წაი ახლა, კაი გზაზე ხარ დამდგარი ლანჩხუთისკენ, _ მიაძახა ნიკიფორემ.
ნიკიფორე ღარიბ ოჯახში იყო ჩასიძებული. ძველი ოდა სახლი დახვდა, რკინის “კრაოტები” ღამით საშინლად ხმაურობდა. ერთ დილას სიდედრმა უთხრა: _ ნუ მოკლავ ციცას, რა ამბავია ამდენი ….!
სიძემ მიუგო: _ მე ამიზა ჩამევედი აქანე, თვარა ჭადს ნენეც კი მიცხობდა სახლში.
შეაგროვა გიორგი გუდავაძემ, ჩოხატაური, სოფელი ხიდისთავი
ჯემალ ჭკუასელი
თქვენ არაფერს აკეთებთ აქანა?!
გურიაში, სოფელ შემოქმედის სკოლაში ვსაწავლობდი. VII კლასამდე ფრიადოსანი ვიყავი. აი, მერვეში კი ყველაფერი თავდაყირა დადგა. ამის მიზეზი ერთი ლამაზი გოგონა გახლდათ, რომელიც თავდავიწყებით შემიყვარდა და საკლასო ჟურნალში ჩემი ორიანების მომრავლებაც მაშინ დაიწყო. პირველი მეოთხედის ბოლოს უკვე ყველა საგანში ორიანი მყავდა, ერთადერთი ფრიადი სიმღერაში მეწერა. მამაჩემი ძალიან მკაცრი იყო. სკოლაში ეს იცოდნენ და ბევრი ყოყმანის შემდეგ მისი მიწვევა გადაწყვიტეს. სამასწავლებლოში მეც მიმიყვანეს. სკოლის დირექტორმა ქეთევან ჭანუყვაძემ მამას საკლასო ჟურნალი მორიდებით გადაუშალა, თან შუაში ჩადგა, ბავშვი არ შემოაკვდესო. სიმართლე რომ გითხრათ, ამის მეც შემეშინდა. მამამ ყურადღებით გადაათვალიერა ჩემი “წარმატების” ამსახველი ორიანების გრაფა და იკითხა:
_ ბოლოში ხუთიანი რაში უწერია?
_ სიმღერაში, _ უპასუხეს ხალისიანად.
_ აი სიმღერა მე ვასწავლე და თქვენ არაფერს აკეთებთ, აქანა?! _ მკაცრად იკითხა მამაჩემმა.
მეტი ვერაფრით მოკალით?
ერთხელ მე და ჩემი ძმა სოფელში, მამაჩემის მეგობართან ერთად, სუფრასთან ვისხედით. უბადლო მომღერლები არასდროს აძლევდნენ თავს უფლებას, ზომაზე მეტი ღვინო დაელიათ _ ისინი სასმელს პატარა ჭიქებით შეექცეოდნენ. ჩვენ, როგორც “დიდი შერმანდის” (მამას ასე მოიხსენიებდნენ) შვილები, თავი ვალდებულად ჩავთვალეთ, გურული სიმღერა გვემღერა. ვიმღერეთ კიდეც. რომ დავამთავრეთ, სუფრა საეჭვოდ გაირინდა. ჩვენ, როგორც უხუცესს და უპირველეს შემფასებელს, ვარლამ ვარშალომიძეს გადავხედეთ. ვარლამი ეშმაკურად იღიმებოდა და თან ტარაკნის კუდივით დაგრეხილ ულვაშებს ეფერებოდა:
_ ბიჭო, მეტით ვერაფრით მოკალით მამათქვენი? _ დაგვასამარა!
შევარდნაძის “ცუდი გუნდი”
1996 წლის 26 მაისს, ჩემს გუნდთან ერთად, პარლამენტის შენობის წინ ვიდექი. მოულოდნელად მოედანზე პრეზიდენტი ედუარდ შევარდნაძე მრავალრიცხოვანი ამალის თანხლებით გამოვიდა. შეგვამჩნია და ჩვენსკენ წამოვიდა. მოგვესალმა, მოგვილოცა დღესასწაული. შემდეგ თითქოს შემოგვჩივლა, ძალიან მიყვარს სიმღერა. მეც დიდი სიამოვნებით ვიმღერებდი, მაგრამ გუნდი არ მივარგაო, და ცერა თითით ზურგს უკან მდგომ მთავრობის წევრებზე მიგვანიშნა.
მინდოდა მეთქვა, _ ბატონო ედუარდ, ჩემი გუნდი მე თვითონ შევარჩიე,-მეთქი, მაგრამ ვერ შევბედე.
ქუთაისელებს რა უხარიათ!
1982 წლის 10 მარტს, თბილისში, ქუთაისის ახლად შექმნილი სახალხო სიმღერისა და ცეკვის ანსამბლი ჩამოვიყვანე. პრემიერა დიდ საკონცერტო დარბაზში გაიმართა. ედუარდ შევარდნაძეც დაგვესწრო. თან მაშინდელი ცენტრალური კომიტეტის ბიუროს წევრები იახლა უკლებლივ. კონცერტის შემდეგ კულისებში შემობრძანდა, მოგვილოცა, გვითხრა _ როგორც სპეციალისტები ამბობენ, პრემიერამ მაღალ დონეზე ჩაიარა. ქუთაისის საზოგადოებაც ძალიან კმაყოფილი და გახარებულია, რასაც მთელი გულით გილოცავთო. შემდეგ მოულოდნელად ჩამეკითხა:
_ ჯემალ, სადაური ხარ შენ?
_ გურული, _ ვუპასუხე ამაყად.
_ მთავარი ქორეოგრაფი?
_ ისიც გურულია.
_ მხატვარი, მერაბ ბერძენიშვილიც გურულია, ხომ?
_ დიახ.
_ ქუთაისის ქალაქკომის მდივანი?
_ გურული ვარ, _ გაკვირვებით უპასუხა ნუგზარ რუხაძემ.
_ მეც გურული ვარ და ამ ქუთაისელებს ნეტა რაღა უხარიათ?! _ გულიანად გაიცინა ბატონმა ედუარდმა.
გია ქურიძე, ლანჩხუთის თეატრის რეჟისორი
ლენინის ჩიხი
იმ ტაქსის მძღოლის ვინაობა აღარ მახსოვს, ვისზეც უნდა მოგიყვეთ, მაგრამ ამბავი ღირს მოსაყოლად.
გაგანია კომუნისტების დროა. რკინიგზის სადგურში უთენია ჩამოვიდა თბილისის მატარებელი, რომელსაც ფართოსაყელოებიან “პლაშს” და ცილინდრში გამოჯგიმული ტყავის პორტფელიანი უცხო კაცი ჩამოჰყვა. მედიდურად მივიდა გაჩერებულ ტაქსთან, გამოაღო კარები, უკან პორტფელი ჩადო, თვითონ წინ გაიჭიმა და ამაყად დააგდო მისამართი: _ ლენინის ჩიხი, #…
ტაქსის მძღოლმა გახედა: _ შენ იგი მითხარი, ვისას მიხვალ, ძამა, თვარა ჩვენ აქანე კაი ხანია, ლენინის ჩიხში ვართ!
