“აქ მე ვარ უფროსი და თუ გინდათ გიორგი ტუღუშთან მიჩივლეთ, არაფერი გამოგივათ”

_ ჩემს ახლობლებს და მეგობრებს უკვირდათ, რომ დამაკავეს, რადგან არასდროს ვყოფილვარ აგრესიული. მე ვაპროტესტებდი უსამართლობას, რომელიც ქვეყანაში სუფევდა და თან ყველაზე გასაოცარი ის იყო, რომ ბრალი დამდეს აჭარის ტელევიზიის აღების მცდელობაში.

_ როგორც ცნობილია, რამდენიმე ადამიანი, სწორედ, აჭარის ტელევიზიის მიმდებარე ტერიტორიაზე დააკავეს.

_ ოპოზიციის ლიდერები აჭარის ტელევიზიის წარმომადგენლებთან მოლაპარაკებას ითხოვდნენ, რომ ტელევიზიას სწორი ინფორმაცია მიეწოდებინა საზოგადოებისთვის. ტელევიზიასთან კორდონი გაკეთდა თანამშრომლების გადასაადგილებლად. თუმცა, პოლიცია აშკარად პროვოკაციაზე მიდიოდა და ქმნიდნენ აზრს, თითქოს, აქციის მონაწილეები ტელევიზიის აღებას გეგმავდნენ. 22 მაისს, აქციის აქტივისტებთან ერთადაც დამიჭირეს და სწორედ აქედან იწყება ის ავადსახსენებელი დღეები. შსს აჭარის პოლიციის მთავარ სამმართველოში რომ მიმიყვანეს, პირველად იქ მცემეს, გვერდებში და თავში მირტყამდნენ. ორთვიანი წინასწარი პატიმრობა მომისაჯეს და შემდეგ ციხეში, ბათუმის #3 სასჯელაღსრულების დაწესებულებაში გადამიყვანეს. უმძიმესი პირობები იყო, საკანში 12 ვისხედით, არადა, უფრო ნაკლებ პატიმარზე იყო საკანი გათვლილი. ამას ვინ ჩიოდა, ძალიან ხშირად გვცემდნენ რეზინის ხელკეტებით. უნდოდათ, რომ სხვა პატიმრებსაც დაენახათ, რა დღეში ვიყავით.

მე, პირადად, როდესაც ორთვიანი მომესაჯა, ხშირად მეუბნებოდნენ, რომ აღიარების შემთხვევაში, უფრო კარგ პირობებში ვიქნებოდი და ასევე წლებსაც დამიკლებდნენ. თუ ამას არ დავთანხმდებოდი, 11 წლით ციხეში გამოკეტვით მემუქრებოდნენ. ასევე, მკითხეს, ოზურგეთში ვინ იღებდა ნარკოტიკულ ნივთიერებებს, ვინ იყვნენ აქციაზე წამოსულები, ვინ იხდიდა თანხას აქციის ორგანიზებაში და ა.შ. ძალიან მძიმე დღეში ვიყავი.

ერთხელ ისე მცემეს, რომ საჭირო გახდა ციხის საავადმყოფოში ჩემი გადაყვანა, ამაშიც ჩემი მეუღლე და სახალხო დამცველის აპარატის წარმომადგენელი გიორგი ჩარკვიანი ჩაერია. სამკურნალოდ 9 დღე ვიყავი. ამის შემდეგ ტუბზონაში, გლდანის ციხეში გადამიყვანეს. 3 ლიტრი წყალი გამომიღეს მუცლიდან. როდესაც უკეთესად გავხდი, რუსთავის #16 სასჯელაღსრულების დაწესებულებაში გადამიყვანეს. მისვლისთანავე ციხის უფროსის ერთ-ერთმა მოადგილემ მითხრა, რომ აქ მე ვარ უფროსი, თუ გინდ გიორგი ტუღუშთან მიჩივლეთ, არაფერი გამოგივათო. იქაც, როგორც ბათუმში, კვირაში ერთხელ იყო აბანო, როდესაც შეიძლებოდა, კვირაში სამჯერ ან ოთხჯერ ყოფილიყო. არ ვიცი, როგორ გითხრათ, მაგრამ, როდესაც 29 ოქტომბერს გამოვედი ციხიდან, ყოველდღე მახსენდება ეს დღეები და ვიტანჯები. ნუთუ, იმ ადამიანებს, რომლებიც უდანაშაულო ადამიანებს ასე გვეპყრობოდნენ, არ აწუხებდათ სინდისი? დღესაც სამკურნალო ვარ. იმედია, ახალი ხელისუფლება უფრო ფრთხილად მოეკიდება ადამიანის უფლებებს და ასეთი რამ არ განმეორდება, _ გვითხრა ვახტანგ სიორიძემ.

როგორც “გურია ნიუსს” ადამიანის უფლებათა ცენტრის აჭარის ფილიალის ჟურნალისტმა, მაკა მალაყმაძემ უთხრა, 23 მაისს, ბათუმის საქალაქო სასამართლო, სიორიძესთან ერთად, ექვსი ბრალდებულის აღმკვეთი ღონისძიების შეფარდების საკითხს, 7 საათის განმავლობაში განიხილავდა. როგორც ის ამბობს, პროცესი საკმაოდ ხმაურიანი იყო: “დაკავებულებისთვის არ განუმარტავთ მათი უფლებები, თან სიორიძემ თავის სიტყვაში თქვა, რომ “პოლიციის ერთმა თანამშრომელმა გვარი მკითხა, ორი დამეტაკა და მანქანაში ჩამაგდეს. შემდეგ სახეში დამარტყესო”. ის დანაშაულს არ აღიარებს. რაც ყველაზე მეტად საყურადღებოა, არც ერთ დაკავებულს სამედიცინო შემოწმება არ ჩატარებია. არც სახალხო დამცველის წარმომადგენელს უნახავს სიორიძე ე.წ. კაპეზეში. პროკურატურამ ბრალდებულთა მიმართ უდანაშაულობის პრეზუმპციაც კი დაარღვია. თითოეულ მათგანზე თქვეს, რომ მათ “ჩაიდინეს” დანაშაული და არა ის, რომ _ “სავარაუდოდ, ჩაიდინეს”, _ გვითხრა მაკა მალაყმაძემ.