მსოფლიოსთან ერთად, სოფელში მცხოვრები ქალების საერთაშორისო დღე საქართველოშიც აღინიშნა. ოღონდ ამ დღის აღნიშვნა გურიაში არ მომხდარა. ეს დღე მსოფლიოში პირველად 2008 წლის 15 ოქტომბერს აღინიშნა. ის გაეროს გენერალური ასამბლეის 2007 წლის 18 დეკემბრის რეზოლუციით დაფუძნდა. "გურია ნიუსის" დღევანდელ ნომერში ორი ქალბატონის შესახებ მოგითხრობთ, ერთი ქალბატონი სოფელ თხინვალში ცხოვრობს, მეორე რესპონდენტი _სოფელ დვაბზუში.
გზა დიდი სცენიდან სოფელ თხინვალისკენ
_ მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი კარიერა აწყობილი მქონდა, ერთ დღეს დავტოვე დიდი სცენა და მეუღლესთან ერთად, სოფელ თხინვალში ჩამოვედი. სახლში დედამთილი და მამამთილი დამხვდა. კარგად მახსოვს, როდესაც ჩაის პლანტაციებში წავედით, ჩემი კუთხის რძლების ერთი ნაწილი სახლში იყო და ერთმანეთთან მუსაიფობდნენ, – გვითხრა სოფელ თხინვალში მცხოვრებმა, სვეტა მასლოვსკაიამ, რომელიც წარმოშობით ლიტვიდანაა.
სვეტა მასლოვსკაიამ და ლოვა ეპრიკიანმა ერთმანეთი სომხეთში გაიცნეს. გაცნობიდან ერთ წელიწადში დაქორწიდნენ.
_ ილუზიონისტი ვარ, სვეტა კი მოცეკვავეა, ბალერინა, რუსეთის კულტურის სამინისტროსთან არსებულ ანსამბლში ცეკვავდა. ორივე ხელოვნებას ვემსახურებოდით, მაგრამ, ერთ დღეს მოხდა, რომ მშობლებთან უნდა ჩამოვსულიყავი თხინვალში და იმის შემდეგ უკვე თხინვალში ვცხოვრობთ, – გვითხრა ლოვა ეპრიკიანმა.
თხინვალში ჩამოსვლის შემდეგ, სვეტა აერობიკას ასწავლიდა, მაგრამ ეს დიდხანს არ გაგრძელებულა, რადგან მოსწავლეებმა ვერ მოახერხეს ფორმების შეძენა.
_ ვილნიუსში ჩემი მშობლები გვაძლევდნენ საცხოვრებელ ბინას, მაგრამ გადაწყვეტილება მივიღე, ჩემს მეუღლესთან ერთად წამოვსულიყავი თხინვალში, ნამდვილად არ ვნანობ, ჩემს გადადგმულ ამ ნაბიჯს. დავტოვე ჩემი პროფესია და დიდი სცენიდან უცებ ჩაის პლატანციაში აღმოვჩნდი. 1981-1982 წლებში, ექვსი გოგო ალა პუგაჩოვას და იგორ ნიკოლაევის კონცერტებზე გამოვდიოდით, თითქმის, ყველა სიმღერაზე ვცეკვავდით და ძალიან კარგი დამოკიდებულება გვქონდა მათთან, _ გვითხრა სვეტა მასლოვსკაიამ.
ლოვას და სვეტას სამი ქალიშვილი, ორი სიძე და სამი შვილიშილი ჰყავს.
_ ყველაფერს ვაკეთებდი და ვაკეთებ იმისთვის, რომ ჩემი შვილებისთვის სამაგალითო ქალი და დედა ვყოფილიყავი. 1 ჰექტარი მიწის ნაკვეთი გვაქვს, სადაც თითქმის ყველა ხეხილი გვაქვს გაშენებული, ასევე გვაქვს თხილის, ციტრუსის და კივის ბაღები. თავისუფალ დროს კი ვქარგავ, _ თქვა სვეტა მასლოვსკაიამ.
ფერმერი ქალბატონი სოფელ დვაბზუდან
მელანო ჯულაყიძე სოფელ დვაბზუს მცხოვრებია. წარმატებული ფერმერი ქალბატონი სოფელში სეზონურად თხილის ქარხანაში მუშაობს. მასთან როცა მივედით, სახლში არ დაგვხვდა, ქარხანაში იყო, დიდხანს არ გვიცდია. ქარხნიდან, დაახლოებით, 15 ქალი გამოვიდა. ქალბატონმა მელანომ ინტერვიუზე უარი არ გვითხრა.
_ ინდაურების ამბავი არ დაგავიწყდეს… ფოტოები გადაუღეთ, _ უთხრეს მელანოს მისმა მეგობრებმა.
მელანო ჯულაყიძე: სახლში მეუღლესთან,ზაზა ჯულაყიძესთან, შვილთან და დედასთან ერთად ვცხოვრობთ. დღე ჩვეულებრივად იწყება, როგორც სოფელში ხდება _ იწყება შრომით.
_ ჯერ შინაურ ცხოველებს და ფრინველებს ვპატრონობთ, შემდეგ ქარხანაში მივდივართ სამუშაოდ. ასევე სოფლის მეურნეობაში ვართ ჩაფლული _ ბოსტანი, ყანა და ა.შ. თავიდან ასე მოვდივართ, შრომით შეძენილი ოჯახი გვაქვს.
_ თავისუფალი დრო თუ გრჩებათ?
_ თავისუფალი დრო მოიტოვო უნდა. აბა, ისე არ იქნება, ყველა ქალს ჭირდება თავის მოვლა.
_ ქალბატონებს ძალიან გიყვართ სილამაზი სალონი, თქვენ თუ გრჩებათ ამისთვის დრო?
_ ძირითადად ბავშვობაში დავდიოდი. ახლა უფრო ნაკლებად დავდივარ, ქალი ოჯახთან ერთად, სოფელსაც აძლიერებს, ახლა ზუსტად ამ ასაკში ვარ.
_ რა პრობლემა გაქვთ სოფელში მცხოვრებ ქალებს?
_ ახლა სადაც ვმუშაობ, არის სეზონური სამუშაო, თხილის ქარხანაში, კარგი იქნებოდა, რომ არასეზონური სამუშაოები იყოს სოფლებში. ოჯახში ყველას სჭირდება ფინანსები და აქედან გამომდინარე, ყოველდღე დავდივართ, მეტი სამუშაო არ არის. ასევე ქირაზე დადიან ქალები სათხილეში, მაგრამ წელს თხილის მოსავალი ნაკლებად იყო.
_ როგორც თქვენი მეგობრებიდან გავიგეთ 50-ზე მეტი ფრთა ინდაური გყავთ, მართალია?
_ მართალია, შეგიძლიათ ავუსრულოთ მეგობრებს თხოვნა და გადაუღოთ ფოტოები.
