"მეშინია ყველაფრის: სიცოცხლის, სიკვდილის, სიყვარულის, უსიყვარულობის, იმის რომ სიახლე სწრაფად იქცევა ჩვევად; შეგრძნების, რომ ჩემი ცხოვრების საუკეთესო წლებს ვწირავ მოსაწყენ ყოველდღიურობას, რომელიც არასდროს დასრულდება….. " _ ეს სტატუსი 20 წლის ლიკა ჯინჭარაძეს ეკუთვნის.
ლიკას ფეისბუქის გვერდზე მსგავსი შინაარსის სტატუსებს ბევრს წაიკითხავთ. ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიზნესის ადმინისტრირების მეორე კურსის სტუდენტი 4 წელია ცდილობს ცხოვრების მძიმე ტვირთი დედასთან და არასრულწლოვან და-ძმასთან ერთად ზიდოს:
_ 4 წლის წინ, 38 წლის მამა ინსულტით გარდაგვეცვალა. ჩვენი პრობლემებიც მას შემდეგ დაიწყო. ფინანსურად ძალიან გავიჭირდა და დედამ თბილისში, მოხუცების მომვლელად დაიწყო მუშაობა.
მე და ჩემი ძმა ჩოხატაურში დავრჩით და მათთვის დედობის გაწევა მომიწია. დედას ხელფასი 400 ლარია და ყოველთვიურად გვიგზავნიდა _ ამით თავის გატანას ვახერხებდით, _ გვიყვება ლიკა და თვალები ცრემლით ევსება.
_ დღისით ოჯახს, და-ძმას ვუვლიდი, ღამე კი ვმეცადინეობდი და ეროვნული გამოცდებისთვის ვემზადებოდი. ორი ოცნება მქონდა _ ჩემი ოჯახის წევრების ჯანმრთელობა და სტუდენტობა, _ ამბობს ლიკა „გურია ნიუსთან“ საუბრისას.
ლიკამ ერთი ოცნება უკვე აიხდინა _ ეროვნული გამოცდები ჩააბარა და სტუდენტიც გახდა, თუმცა შესაძლოა მალე სტუდენტის სტატუსი შეუწყდეს:
_ 15 სექტემბრამდე სწავლის თანხა მაქვს გადასახდელი. თუ ვერ გადავიხადე სტატუსი შემიჩერდება, _ აღნიშნავს ჩვენი რესპონდენტი, თუმცა, ამაზე მეტად ის აწუხებს, რომ 16 წლის დისთვის, ნინოსთვის სამკურნალო თანხები არ გააჩნიათ:
_ თვალის პრობლემა დაბადებიდან ჰქონდა და მუდმივად წამლების ქვეშ იყო. მამას გარდაცვალების შედგე, როგორც გითხარით, ფინანსური პრობლემები შეგვექმნა და ეს ნინოზეც აისახა. გლაუკომა განუვითარდა და ცალ თვალში მხედველობა დაკარგა. ახლა საფრთხის წინაშე ვდგავართ _ შესაძლოა მეორე თვალზეც შეექმნას პრობლემები. სასწრაფო მკურნალობაა საჭირო, რისი საშუალებაც ჩვენ არ გაგვაჩნია, _ აღნიშნავს ლიკა, რომელსაც საზოგადოების დახმარების იმედი აქვს.
_ ძალიან მინდა სხვებივით მეც ვხედავდე, ღამე მშვიდად მეძინოს და იმის შიში არ მქონდეს, რომ შეიძლება დავბრმავდე, _ ამბობს ნინო.
_ იყო დრო, როცა ჩვენი ოჯახი სხვებს ეხმარებოდა, თუმცა სიტუაცია შეიცვალა. მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ სხვა გზა არ მქონდა და თბილისში წავედი სამუშაოდ. ჩემი პატარაები მარტოები, ლიკას იმედზე დავტოვე _ ყველაზე კარგი პერიოდი, ბავშვობა წავართვი, მაგრამ სხვა საშუალება ვერ გამოვძებნე, _ ყვება ბავშვების დედა, თამარ ჯინჭარაძე.
აღსანიშნავია, რომ ჯინჭარაძეებს სოციალური დახმარებაც არა აქვთ:
_ მუდმივი საცხოვრებელი არ გვაქვს. ლიკა ჩემს დასთან ცხოვრობს თბილისში, ნინო და ჯაბა ჩემს მშობლებთან კახეთში, მე კი იმ სახლში ვათევ ღამეს სადაც ვმუშაობ. ყველანი ცალ-ცალკე ვართ _ ასე მოიტანა ცხოვრებამ. ყოველ ღამე იმ იმედით ვწვები, რომ მოვა დრო და დილით ჩემს შვილებთან ერთად გავიღვიძებ, მათ ღიმილიან თვალებს დავინახავ, _ აღნიშნავს ქალბატონი თამარი.
პ.ს. "იმ სოფელში, სადაც ჩემი სახლია,
იმ ძველ სახლში სადაც მამას სურათი,
სადაც ოჯახს მამის ხელი აკლია,
ღმერთო, დედას ნუ მომიშლი ნურაფრით", _ ესეც ლიკას სტატუსია, რომლის ოჯახსაც ჩვენი დახმარება სასწრაფოდ ესაჭიროება.
თუკი ლიკას და მისი ოჯახის დახმარების სურვილი გაქვთ, თანხა შეგიძლიათ ჩარიცხოთ გურია ნიუსის საქველმოქმედო ანგარიშის ნომერზე: სს საქართველოს ბანკი, ბანკის კოდი: BAGAGE22; საბანკო ანგარიში: GE02BG0000000125488801; მიმღები: შპს " ჩოხატაურის მაცნე"; ან დაგვიკავშირდეთ ტელეფონზე: 551 373636.
