ბლოგერი და მასწავლებელი, ლამარა აბჟანდაძე სოციალურ ქსელში აქვეყნებს სტატუსს, სადაც თანამედროვე ქალების შესახებ საუბრობს და ემიგრანტ ქალებს, ასევე სახელმწიფო სტრუქტურებს მიმართავს და სვამს კითხვას, თუ რატომ ხდება ამდენი ქალი ქმრისგან ძალადობის მსხვერპლი ან უფრო უარესიც, სიცოცხლეს ასრულებს.
„მინდა დავწერო თანამედროვე ქალებზე, რომლებიც მზად არიან თავიანთ მხრებზე აიღონ უზარმაზარი ტვირთი- ოჯახის რჩენა. ქალები, რომლებიც გადახვეწილნი არიან უცხოეთში, იმისათვის, რომ რაღაც თანხის საფასურად მოუარონ ბავშვებს, ინვალიდ მოხუცებს, მენტარული პრობლემების მქონე პირებს, ალაგონ სახლები მძიმე პირობებში, ან თანახმა არიან უფრო მძიმე საქმეს მოკიდონ ხელი. ეს ქალები არიან ჩვენი ქვეყნის უღარიბესი ფენიდან, რომლებმაც აქ საკუთარ სამშობლოში ვერაფერი გააკეთეს, ვერც სამსახური იშოვეს და ვერც სახელმწიფოსაგან დახმარებას ვერ ეღირსნენ. მათ დიდძალი ვალი დააწვათ მხრებზე, [ძირითადად ბანკის, მაღაზიის და სხვა სახის ვალი]. ამიტომ იძულებული გახდნენ საკუთარი თავი შესწირონ ოჯახს, შვილებს და ასე გაუბედურებულებმა უცხო მხარეში იმუშაონ, იმუშაონ ჯოჯოხეთურად, რათა სამშობლოში უდედოდ მიტოვებულ შვილებს რაღაც დახმარება აღმოუჩინონ. დედის დღე და ქალთა საეთაშორისო დღეები ახლოვდება. არ მინდოდა, ეს დღეები ამ მწვავე პრომლემებით დამემძიმებინა, მაგრამ რა ვქნა, ახლა ყველაზე მეტი ყურადღება ამ ქალებს სჭირდებათ. მთავრობას კი საერთოდ არ აწუხებთ მათი პრობლემები. პირიქით ჩვენი ქეყნის არაფორმალურმა მმართველმა ბიძინა ივანიშვილმა ხალხი წააქეზა და ბრძანა, რომ ის დახმარებას გაუწევდა სხვა ქვეყანაში სამუშაოდ წასვლაში. მაგრამ არა, ესეც მისი დიდი ტყუილი აღმოჩნდა. დახმარების ნაცვლად გერმანიაში დიდი ჯგუფი გაგზავნა იქ დასაქმებული ადამიანების უკან დასაბრუნებლად. აი, ასეთ ორ ცეცხლ შუა უწევთ აუტანელი შრომა ჩვენ ქალებს. დავფიქრდეთ იმ ბავშვების, მოსწავლეების, სტუდენტების მდგომარეობაზე, რომლებიც დედის გარეშე დამოუკიდებლად ცდილობენ ცხოვრებას. მათ ხომ აკლიათ დედის სიყვარული, არადა ეს სიყვარული მათ ჰაერივით ჭირდებათ.
ჩემო საყვარელო ემიგრანტო ქალებო, თქვენ გელოდებათ მოხუცი მშობლები, ახალგაზრდა შვილები, ახლობლები. ამიტომ გაუფრთხილდით საკუთარ თავს. ახლა კი მინდა დავწერო იმ ქალებზე, რომლებიც ჯერ კიდევ არ გადახვეწილან, მაგრამ აქ ოჯახური ძალადობის მსხვერპლნი არიან. სახელმწიფო ვერც ამ ქალებს იცავს. ქალი ოჯახში უნდა ტრიალებდესო, სადილებს ამზადებდესო, ბავშვებს ზრდიდესო და რა ვიცი, ოჯახში უამრავი საქმეა და ამ საქმეს ქალი უნდა აკეთებდესო. ასეთია მამაკაცთა უმრავლესობის აზრი. ამ აზრს რა თქმა უნდა ეთანხმებიან მთავრობის მაღალჩინოსნები. ქალი თუ მივატოვეთ მის საქმიანობასთან და გვერდში არ ამოვუდექით მას, ესეც ქალის დასჯაა. ამას თუ დაემატა ძალადობა ქმრის ან ოჯახის სხვა წევრის მხრიდან, ეს უკვე ქალის ფიზიკურად ანადგურებს.
რატომაა ასე ხშირი ქალების მკვლელობები ყოფილი ქმრებისაგან? ნუთუ ამ საკითხით არ უნდა დაინტერესდეს სახელმწიფო? ნუთუ ეს საკითხი არ უნდა იხილებოდეს შესაბამის სახელმწიფო სტრუქტურაში? ხომ საჭიროა პრევენციული ზომების მიღება, სანამ მკვლელობა მოხდება? მაგრამ ეს არავის ადარდებს, არც პარლამენტში და არც მთავრობაში. არადა თითოეული მოკლული ქალი არის მცირეწლოვანი შვილების დედა, დედა, რომელიც მომავალი თაობის აღმზრდელია, ოჯახის ბურჯია. მკვლელო მამაკაცებო! თქვენც ხომ გყავთ ან გყავდათ დედა? ნუთუ მათ ჩაგინერგეს ადამიანის სიძულვილი? თან ისეთი სიძულვილი, რომ ადამანი მოკლათ? არა მგონია ქალმა-დედამ ასეთი რამ ჩაუნერგოს თავის შვილს. მაშინ საიდან მოდის ეს სისასტიკე ქალის მიმართ? არ ვიცი ამას ალბათ კვლევა ჭირდება სპეციალისტებისაგან. მაგრამ მე ვიცი, რომ როცა მამაკაცი ხედავს მის ირგვლივ ძალადობას სახელმწიფო დონეზე, და ამ ძალადობისთვის არავინ არ ისჯება, მას უჩნდება დაუსჯელობის გრძნობა.თანაც თანამდებობის ყველა პირი გაურბის დიალოგს ჟურნალისტებთან ან ოპოზიციასთან. ან თუ ჩაებნენ დიალოგში, უეჭველად თავისი უნდა გაიტანონ. ამას ხედავს ყველა და თავისდაუნებურად ბაძავს მათ. ე.ი. მამაკაცს ან არ სურს ყოფილ მეუღლესთან დიალოგი ან ცდილობს თავისი აზრი მოახვიოს თავს ყოფილ მეუღლეს. რა თქმა უნდა ყველა ქალი ქმრის მონა არ არის და ხდება მსხვერპლი, სიცოცხლით აგებს პასუხს. რას იზამ, რაც სახელმწიფოა ისაა ოჯახიც, სადაც ძალადობაა გამეფებული“,_ წერს აბჟანდაძე სოციალურ ქსელში.
