არასრულწლოვანთა დანაშაული _ ეს არის უდიდესი პრობლემა ჩვენს დღევანდელ გლობალურ სამყაროში.
ჩვენ ვხედავთ, როგორ კლავენ ახალგაზრდები ერთმანეთს, ჩაგრავენ, იპარავენ, ქურდობენ და ა. შ.
უპირველეს ყოვლისა, ყველაფერი აღზრდაზე და იმ პირად გარემოზეა დამოკიდებული, სადაც ბავშვი იზრდება.
ეს ნამდვილად არ არის თამაში, რომელშიც შეგვიძლია, ყველა ჩავერთოთ _ არასრულწლოვნები, რომლებიც ვერ აცნობიერებენ, რამდენად დიდ პრობლემას წარმოქმნიან დანაშაულის პროცესში, სჭირდებათ საზოგადოებისგან, თანატოლებისგან, ოჯახისგან, მასწავლებლებისგან თანადგომა, რადგან ხშირად ასეთი ახალგაზრდები თავს მარტო გრძნობენ და სხვა გზას ვერ ხედავენ, გარდა იმისა, რომ ყურადღება მიიქციონ დანაშაულის ჩადენით, რაც ხშირად ცუდად ან სულაც სუიციდით მთავრდება.
ასეთ ბავშვები კი შემდგომ ეგზისტენციალებად, მაზოხისტებად ან კრიმინალებად ყალიბდებიან, თუკი მათ დროზე არ გაუწოდეს დახმარების ხელი. თუმცა, დახმარება არ ნიშნავს მათ ციხეში გამომწყვდევას, ფსიქიატრიულ დაწესებულებაში წაყვანას, ცემა-ტყეპას ან სხვა.
გავიხსენოთ კაილ ჩენდლერის სიტყვები: “ჩვენ არ შეგვიძლია ვაკონტროლოთ ქარი, მაგრამ შეგვიძლია, რომ მოვმართოთ აფრა”.
მშობლები _ კონტროლით, მასწავლებლები _ დაძალებით, თანატოლები _ ჩაგვრით აღიზიანებენ ასეთ ბავშვებს და ამიტომაც ირჩევენ ისინი არასწორ გზას. იმისთვის, რომ ახალგაზრდას ჩამოუყალიბდეს სხვადასხვა უნარები (შემოქმედებითი, ქმედითი და ა. შ.), აუცილებელია, პირველ რიგში, მშობლის აღზრდა.
როგორც ვთქვი, ჩვენ პირდაპირ ვერ ვაკონტროლებთ ქარს, არ შეგვიძლია გამოვიცნოთ, რა სურს ახალგაზრდას, მაგრამ შეგვიძლია მშვიდი ლაპარაკით, თანადგომით, სიყვარულის გამოხატვით და იმით, რომ თუკი ის აღიარებს ყველაფერს და გაგვანდობს მის ამორალურ საქციელს, ამით არაფერი დაშავდება და მას ეპატიება, როგორც მომავლის ნორჩ ყვავილს, რომელიც დაიბადა იმისთვის, რომ მსოფლიო უკეთესი გახადოს. ამით კი შევძლებთ იმ აფრების მართვას, რომელიც აღტაცებული ქარისგან გახევასაც კი აპირებენ _ მხოლოდ და მხოლოდ, ერთმანეთის თანადგომით თუ შევძლებთ გავამრთელოთ ეს დაგლეჯილი აფრები.
წარმოვიდგინოთ, რომ დავთესეთ ყვავილი, რომელსაც ყოველდღე ვუსხამთ ბევრ წყალს. ერთ დილასაც ეს ყვავილი დალპა, თუმცა, მეორე ყვავილს, რომელსაც ბევრი წყალი სჭირდებოდა გასახარებლად, აყვავილდა და გაიხარა. გააჩნია, ჩვენ რა მიგვაჩნია სწორად და რა _ არა. თუკი არასწორად გავუწევთ დახმარების ხელს არასრულწლოვანს, რომელსაც დანაშაული აქვს ჩადენილი, მას დავღუპავთ. პირველ რიგში, როცა ვიბრძვით იმისთვის, რომ ვიღაც შევცვალოთ უკეთესობისკენ, უნდა ვიცოდეთ ამის ხერხები, როგორ შეგვიძლია ეს გავაკეთოთ. ასეთი ახალგაზრდების საზოგადოებისგან იზოლაცია კი უკვე გამოუცდელობას ნიშნავს, რადგან ეს უარესია მათთვის _ წარმოვაჩინოთ ისინი ადამიანებად, რომლებიც უდიდეს საფრთხეს წარმოადგენენ, ამის შემდეგ უფრო ხდებიან ჩაკეტილები და ბოლოს, სხვებისგან მიტოვებულნი _ სუიციდის მსხვერპლნი.
ნიცშე ამბობს _”მორალი ადამიანის მანიპულირების საუკეთესო საშუალებაა”. ისეთ ამორალურ კრიზისში, როცა ბავშვი სრულიად მარტოსულია და ვერ აცნობიერებს, რას ჩადის, მორალის შეცნობაც კი გამოსავალია, რომ იგი “აზრზე მოვიდეს”. ეს კი ელექტროშოკებით და ათასი საზიზღარი ტაბლეტებით, რომლებიც ღამით ჰალუცინაციებს იწვევს და დღისით აშტერებს, არ ხდება _ მორალის შეცნობა ხდება მორალური მიპყრობით და იმის სწავლით, თუ რა კარგი შედეგები შეიძლება მოყვეს კარგ საქციელს და პასუხით კითხვაზე: მოჰყვება თუ არა კარგი შედეგი ცუდ ქმედებას?
და ბოლოს, გავიმეორებ, რომ მთავარია ერთმანეთის თანადგომა, სიყვარული, მეგობრობა. კარგი აღზრდა იმისთვის, რომ გააცნობიერო შენი ყოველი ქმედება. თუმცა, დახმარება ნამდვილად არასდროს არ არის გვიანი.
როგორც ვაინე დაიერი იტყოდა: “თავად უნდა გახდე ცვლილება, რომელიც გსურს, რომ დაინახო სამყაროში!”
ესეების კონკურსის გამარჯვებული ანა სისვაძე,
16 წლის, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ასკანის საჯარო სკოლა
ესეების კონკურსი გახორციელდა “გურიის ახალგაზრდული რესურსცენტრის” მიერ ევროკავშირის ფინანსური მხარდაჭერით, პროექტის “არასრულწლოვანთა მართლმსაჯულების სისტემის რეფორმის გახორციელების ხელშეწყობა”(JJR) მცირე საგრანტო პროგრამის ფარგლებში.
ესეს შინაარსზე სრულიად პასუხისმგებელია “გურიის ახალგაზრდული რესურსცენტრი” და ის არ გამოხატავს ევროკავშირის ოფიციალურ პოზიციას.
(R)
