დღევანდელ წერილში რამდენიმე ცნობილი ქართველი ფეხბურთელის სახალისო მოგონებას შემოგთავაზებთ.
ოთარ გაბელია
მანამდეც ძალიან დისციპლინირებული გახლდით და „დინამოში“ სულ დისციპლინად ვიქეცი. საერთოდ, ვარჯიშის და თამაშის დროს თავის დაზოგვა და „ხალტურა“ არ მიყვარდა, მაგრამ ხანდახან შემიჩნდებოდა ეშმაკი და იყო ერთი ცდუნება.
მაშინ მოდაში იყო ფილტრიანი სიგარეტი „კოსმოსი“. ფრთხილად ვეწევი მოფარებულში, ისე, რომ ბატონმა ნოდარ ახალკაცმა არ დამინახოს, თორემ!!!
ის-ის იყო, ბოლო, ტკბილი ნაფაზი ჩავაგემოვნე და ნამწვი გადავაგდე, ჩასუნთქული კვამლის ამობოლება აღარ დამცალდა. პირდაპირ მთავარ მწვრთნელს, ნოდარ ახალკაცს შევეჩეხე! რაღა ვქნა ახლა, დავდექი და ვდგავარ „ჩასუნთქული“, არადა ასე რამდენ ხანს გავძლებ კაცო…
– ბიჭო, ოთარ, – ნელა დაიწყო ნოდარ ფარსადანოვიჩმა, – რას არ მოიგონებენ კაცო, ეს შეჩვენებული ამერიკელები. კაცო! ეს რეკორდიო, ეს გინესიო…ეს…
ვუქნევ თავს „ჩასუნთქულებული.“
– ერთი, – სულ არ ჩქარობს მთავარი მწვრთნელი, – შენ თუ იცი, ადამიანი, ასე შენი ასაკის, რამდენ ხანს გაძლებს ამოუსუნთქავად?
– ასე – 1 წუთი, – ვანიშნე უხმოდ, ხელის თითებით.
– ჰოდა, კია გასულია ორი წუთი უკვე, ამოაბოლე, ამოაბოლე, შე საწყალო, თორემ გაიგუდები და დარჩება კარი უდარაჯოდ. ისე, შენ თუ ასე გააგრძელე ბოლებ-ბოლება, კარის დარაჯობიდან შეიძლება სტადიონის დარაჯად გადაგიყვანო, – დამმოძღვრა და გამშორდა.
თენგიზ სულაქველიძე
მოსკოვში ოლიმპიადაა. სსრკ-ის ნაკრებში მე და რეზო ჩელებაძე ვთამაშობდით. მესამე ადგილი ტრაგედია იყო ჩვენთვის, მაგრამ რას იზამ?! – დავმორჩილდით ბედს.
მოსკოვის სასტუმროში ვართ, სპორტკომპლექსთან ახლოს. მოგეხსენებათ, რომ მოგების შემთხვევაში „უფროსი ძმები“ რუსები ყველაფერს თვითონ მიიწერდნენ, წარუმატებლობის შემთხვევაში კი ყველაფერს ჩვენ „კავკასიელებს“ გვაბრალებდნენ.
სასტუმროს ნომერში ვართ მე და ჩელებაძე.ლიმონათის გასახსნელი ვერ ვნახე ვერსად, არადა საშინლად მწყურია,
მივიხედ-მოვიხედე და იქვე პატარა „ტუმბოჩკა“ შევამჩნიე, ჩამოვკარი ბოთლის საცობი და გავხსენი. ეს კი გავხსენი, მაგრამ „ტუმბოჩკა” გაიჩხაპნა საკმაოდ შესამჩნევად.
შემოგვეყარა გულზე, ეს გვინდოდა ახლა? – ისედაც დაბოღმილები ვართ, რომ გუნდის მთელ წარუმატებლობას ჩვენ გვაბრალებენ.
რუსებს „ჯავრის ამოყრის“ საშუალება მივეცი.
– კტო ეტო პაცარაპალ? – გვეკითხება ცოტა ხნის შემდეგ ჩვენს ნომერში შემოხეტიალებული რუსი მესართულე.
მე და ჩელემ უხერხულად გადავხედეთ ერთმანეთს. რუსი თვალს არ გვაშორებს.
– ეტო ია სდელიალ! – გამოვტყდი უხერხულად.
– შტრაფ 2000 რუბლეი! – მტკიცედ ჩამარცვლა მესართულე რუსმა.
2000 მანეთი კომუნისტების დროს ვეებერთელა, კატასტროფიული თანხა იყო, მაგრამ სხვა რა გამოსავალი გვქონდა.
– ნუ ლადნა, ზაპლატიმ… დავამშვიდე რუსი.
– კტო ზაპლატიტ?
– ია – ვთქვი რიხიანად.
– ნიეტ… ზაპლატიტ ჩელებადზე! (ამისი ჯინა აქვთ).
– რატომ, ბატონო, მე დავაშავე და მე გადავიხდი-მეთქი.
– არა, გინდა თუ არა – ჩელებაძემ უნდა გადაიხადოს! – არ წყნარდება რუსი.
საქმე იმაში იყო, რომ თურმე „თევზი თავიდან ყარდა,“ ჩელეს გაშვება უნდოდათ ნაკრებიდან და ჩემი დატოვება. რაღას იზამდა? რეზო თავმოყვარე ბიჭია და გადაიხადა ის 2000 მანეთი.
ეს საქმე რომ მოთავებულად ჩათვალა, ჯარიმა მაინც გადახდილია, ზარალით მაინც ვიზარალე, მე მაგის დედაცაო, დაავლო ხელი ომ ოხერ ტუმბოჩკას და მოისროლა სასტუმროს ფანჯრიდან (მე-6 სართულზე ვიყავით).
ზუსტად ერთ საათში გუნდის ხელმძღვანელობამ „სპორტული ხულიგნობისთვის“ მე და ჩელე 4000 მანეთით დაგვაჯარიმა.
მანუჩარ მაჩაიძე
1971 წელია. ტურნე გვაქვს ცეილონში. საქეიფოდ არავინ გაგვიშვებდა, მაგრამ კინოში წასვლა შესაძლებელი იყო. წავედით კიდევაც მთელი შემადგენლობა.
ჩვენი ბედი რა ვთქვი: მაიცდამაინც „უჟასი“ ფილმი გადიოდა – დრაკულა. ჩვენთვის ასეთი ფილმები უცხო იყო და სულ სკამის სახელურებს ვეჭიდებოდით შიშისგან. ორი საათი ვაჟკაცურად გავძელით. გამოვედით იმ კინოთეტრიდან. მოვდივართ კრიჭაშეკრულები და შთაბეჭდილებებით გაბრუებულები. ზოგს შიშისგან ფერიც არ ადევს სახეზე. ხმას ვერ ვიღებთ. ნიკანდრო ქილიასი არ იყოს – „დედა, რა იყო ეს!!?“
– რამ შეგაშინათ, რამ წაგახდინათ! – რა იყო ახლა აქ ასეთი საშიში. დაგვცინის ჩვენი თანაგუნდელი ფეხბურთელი „რ.ფ“, რომელიც რეზო ძოძუაშვილის განუყრელი მეგობარი იყო და მუდამ ერთ ნომერში ცხოვრობდნენ.
– ვაა… აპა ის კაი იყო, დიდმა, წვერებიანმა კაცმა რომ პატარა ბიჭი შეჭამა… ჯერ უკბინა და ისე?!
– ეგ ხომ კინოა, თქვე შტერებო, გოიმები ხართ, ბიჭო? – არ ისვენებს „რ.ფ“. მე სულაც არ შემშინებია. რეზო, შენ? – გახედა ფერდაკარგულ რეზო-ძმაკაცს.
– მე… ცოტათი… გაამხილა ძოძუაშვილმა.
– აბა მე საერთოდ არ შემშინებია, ძმაო…
და იმის დემონსტრირებისთვის, რომ მართლა არ შეშინებია, შებრუნდა – ახლა მეორე სეანსსაც უნდა ვუყუროო. ბევრი ვუშალეთ, მაგრამ ვეღარ მოვაბრუნეთ.
– მართლა მაგარი ყოფილა ეგ კაცი ძმაო – თქვა ერთმა.
– მხეცია, სიმონ! – აღტაცება ვერ დამალა მეორემ.
ამასობაში მივედით ჩვენს სასტუმროში. დავრიგდით ჩვენ-ჩვენ ნომრებში და დავისვენეთ. გადის სამი საათი და კორიდორიდან განწირული ყვირილი გვესმის:
– მიიიიშველეეეთთ!!! და მორჩა, ხმა აღარ გაგვიგონია.
გამოვცვივდით ნომრებიდან და ინსტიქტურად, რეზო ძოძუაშვილის ნომრისკენ გავცვივდით. შევაღეთ კარები და რას ვხედავთ. აგდია ძირს ეს ჩვენი „უშიშარი“ „რ.ფ“ და რეზო ასულიერებს.
– რა ხდება რეზო? – შემოვესიეთ გაჭირვებულებს.
– ჩქარა, წყალი… წყალი!!! ყვირის რეზო და უტყლაპუნებს ლოყებში ხელებს ჩვენს უშიშარს – მე ვარ ბიჭო, ნუ გეშინია, რეზო ვარ ბიჭოოო!!!
მეორე სეანსნაყურები „რ.ფ“ მოსულა კინოდან, შესულა თავის ნომერში. გაუხდია პერანგი, რომ კარადაში უნდა შეკიდოს და ვეეეე!!! – დაუძახებია წელსზემოთ გახდილ რეზო ძოძუაშვილს „შკაფიდან“.
