თანამემამულე პოლიტიკოსები სხვადასხვა ცხოვრებისეულ სიტუაციაში საკუთარ მახვილგონიერებას ხშირად ამტკიცებენ. დღევანდელ წერილში ქართული საზოგადოებისათვის რამდენიმე ნაკლებად ცნობილ „პოლიტიკურ“ ისტორიას გაგაცნობთ.
თავდაპირველად სიტყვა ბატონ კახა კუკავას გადავცეთ.
„ზვიად ძიძიგურს „დიდი ტერორისტის“ სახელი აქვს, რითაც ამაყობს კიდეც და ყველას უმტკიცებს, მაგარი მსროლელი ვარ, ტყვიას ტყვიაში ვაჯენო.
90-იანი წლების ერთ-ერთი არჩევნების დროს იარაღს ვატარებდი, რეზინის ტყვიებს რომ ისვრის. დასავლეთ საქართველოში ვართ, ცოტა გართულებული სიტუაციაა და ზვიად ძიძიგური შემიჩნდა:
– ბიჭო, რად გინდა, სროლა მაინც არ იცი?
– შესანიშნებლად.
– რომ არ შეეშინდეთ? მომეცი, მე მექნება, ხომ იცი, სნაიპერი ვარ და საქმე საქმეზე რომ მიდგეს, გამოვიყენებ.
– ამის ხმარებაც იცი?
– აბა! იარაღი არ არსებობს თვალდახუჭულმა რომ ვერ დავშალო და ავაწყო.
რაღა მექნა, იარაღი უხალისოდ მივაწოდე. აიღო, ხელში შეათამაშა, ვა, რა მაგარია, რა მაგარიაო, შესძახა – „ბახ“ და თავისი პირადი დაცვის უფროსი ძირს არ გააგორა?! კიდევ კარგი, ფეხში მოხვდა და პატარა ზელვითა და კრუსუნით გადარჩა.
ძიძიგურს შევხედე, გაფითრებული დგას, ხმას ვერ იღებს.
– ყოჩაღ, – ვეუბნები, – ახლა კი მჯერა, რომ მართლა დასაჭერი იყავი.
– რატომ? – დაიბნა.
კაცო, რეზინის ტყვიით ლამის კაცი მოკალი და იმ თოხითა და ბარით, რისთვისაც დაგიჭირეს, ვახუშტის ხიდს ვერ ააფეთქებდი?… ამ ამბის შემდეგ მისი დაცვა მე დამყვებოდა – მაგის ხელში აქეთ ვართ დასაცავებიო“.
პოლიტიკური „სახალისო მოგონებების“ ესტაფეტას ბატონი ვალერი გელაშვილი გააგრძელებს:
„ლიტვაში პირველმა მე ვიყიდე ახალი „მერსედესი“. 1991 წელია, საქართველოდან მივდივარ, მიმაქვს საბჭოთა მანეთებით გაძეძგილი ტომარა და ძვირფასი თეთრი ლითონის ზოდი. 50 და 100-მანეთებიანი ბანკნოტები იყო, რომელიც დღითიდღე უფასურდებოდა და მთელი ტომარა რომ გადამეცვალა, 10 ათასი დოლარიც არ გამოვიდოდა. ფული – არაფერი, მაგრამ ძვირფასი ლითონის შეტანა ქვეყანაში კანონით იკრძალებოდა.
ლიტვამდე მშვიდობიანად მივაღწიე და საზღვარზე გამაჩერეს. პოლიციელმა ტომარა შეათვალიერა და მერე ზოდს მიაჩერდა ეჭვით:
– შენია? – მეკითხება.
– ჩემია, – დავუდასტურე.
– ძვირფას ლითონს ჰგავს, – მოიფხანა კეფა, – მართალი ვარ?
– ვარიანტი არაა! – შევიცხადე.
მივიდა, კარგად შეამოწმა და გაბრაზებულმა გამომხედა.
– ძვირფასი ლითონია!
– აბა, ავშენებულვარ და ეგ არის, გადავეხვიე გაოცებულს, – შენ გაგახარა ღმერთმა ისე, როგორც მე გამახარე!
– რა, არ იცოდი? – გადაირია.
– საიდან, ძმაო, აქედან სამ კილომეტრში, ტყესთან რომ გამოვიარე, დავინახე, გზის პირას ეგდო რამდენიმე. ვიფიქრე – იქნებ რამეში გამომადგეს – მეთქი და მანქანაში ჩავაგდე.
– რაო, სად ეგდო? – ცქვიტა ყურები.
– სამი კილომეტრი არც იქნება, – დავუზუსტე, – ახლა დროს ნუ დამაკარგვინებ, გავქანდები, სახელმწიფოს ჩავაბარებ და კანონით, როგორც მპოვნელს 25 პროცენტი მეკუთვნის!
უკვე აღარ მისმენს.
– ბიჭებო, ახლავე მოვალ, ეს კაცი გაატარეთ, – გასძახა თავისიანებს, მანქანაში ჩახტა და გავარდა.
სანამ ის სამ კილომეტრს გაივლიდა, მე ათი კილომეტრი მქონდა გავლილი…“
ბატონი რომან გოცირიძე ერთ მოსკოვურ თავგადასავალს ხშირად იხსენებს:
„ასპირანტურაში ყოფნისას მოსკოვში მიწევდა ყოფნა, სადაც საერთო საცხოვრებელში ვცხოვრობდი.
იმ პერიოდში გენერალური მდივანი ანდროპოვი იყო, თავისი მკაცრი რეჟიმით. იმისთანა უჟმური კომენდანტი გვყავდა, უნებართვოდ სტუმრის მიღება არ შეგვეძლო. მოკლედ, სისხლს გვიშრობდა. მამაჩემს, როგორც ომის მონაწილეს, უამრავი მედალი და ორდენი ჰქონდა სახლში. იმდენი, რომ ყველას ერთად დაკიდება უჭირდა და მთხოვა, მოსკოვში „პლანკა“ გამეკეთებინა, მათი შემცვლელი.
ერთხელაც, შემოდის მოულოდნელ „რეიდზე“ ეს ჩვენი კომენდანტი და ხედავს, მაგიდასთან ვზივარ, წინ საბუთები მაქვს დახვავებული. აიღო ერთ – ერთი და კითხულობს: რომ რ. გოცირიძე (მამაჩემს რაჟდენი ჰქვია) არის ამა და ამ ორდენის კავალერი. კაცი გაფითრდა, ოფლმა დაასხა.
– ეს ყველაფერი შენია? – დააღო პირი.
– დიახ, – ავიღე ნამუსზე ხელი.
– რა დამსახურებისთვის? – სკამზე დაეცა.
– ჯარში ჩინეთის საზღვარზე ვმსახურობდი, – დავიწყე ზღაპრის მოყოლა, – როგორც კი ამური გაიყინებოდა, დივერსანტები მოძვრებოდნენ და ხუთ-ექვს კაცს ერთად ვიჭერდი.
აუჰ! – გაგიჟდა.
– ეჰ, – ამოვიოხრე სინანულით, – ნახევარი წელიც რომ გავჩერებულიყავი, გმირობასაც მომცემდნენ. ისე, ჩვენს შორის დარჩეს, ამაზე ლაპარაკის უფლება არა მაქვს.
კომენდანტი უკან-უკან გავიდა, პირველად ვნახე გაღიმებული და იმ დღის შემდეგ ვერც სალამს ვასწრებდი და თვრამეტი სტუმარიც რომ მიმეყვანა, ხმის ამომღები არ იყო“.
ბატონი გერმანე ფაცაცია თავის დროზე ამ ისტორიას ხშირად იგონებდა:
„მინდა, ის პერიოდი გავიხსენო, როცა პარლამენტის სხდომები „იმელის“ შენობაში იმართებოდა. ეს იყო მართლაც წარმოუდგენელი მრავალფეროვნება: თუ ვინმე არსებობდა საქართველოში – შტერი იქნებოდა, სულელი, მოაზროვნე თუ პათოლოგი – ყველა ერთად იყო შეყრილი ამ პარლამენტში. მაშინ მძიმე პერიოდი იყო – დენის დანახვაც კი ხალხში ოვაციებს იწვევდა. ერთხელ, სიცივეა, დენი არ არის, თვით „იმელის“ შენობაშიც კი, ჩართულია ეგრეთ წოდებული „დვიჟოკი“ და ამგვარად ვმუშაობთ.
პარლამენტარებს ცხვირ-პირი ჩამოგვტირის, ისე ვსხედვართ და არავინ არაა მუშაობისა და, თუ გნებავთ, პოლემიკის ხასიათზე. ამ დროს მოვიდა ჩემთან ბეჟან ხურციძე და მეუბნება, რამე ვქნათ ისეთი, რომ სხდომა ჩავშალოთ. თუ ამას მოახერხებ, პურ-მარილს ვკისრულობო. მეც დავეთანხმე, რადგან იმავეს ვფიქრობდი.
როცა შესვენება გამოაცხადეს, ფოიეში შევეჩეხე ედუარდს. მე, ცოტა არ იყოს, ნასვამი ვიყავი, და მან საყვედური მითხრა – არ უნდა იცოდე, ვისთან უნდა დალიოო? თურმე, ნუ იტყვით და, ვისაც მე დავალევინე, იმან შესვენებამდე შევარდნაძე უკანასკნელი სიტყვებით გამოლანძღა. თემურ მირიანაშვილმა კი მე „ჩამიშვა“ – იმას გერმანემ დაალევინაო. მეც არ დავუთმე – ამისთანა ამბებს მე არავის, მით უმეტეს, სახელმწიფო მეთაურს, არ ვუთანხმებ-მეთქი. თან, მიზეზს ვეძებ, რომ სხდომა ჩავშალო და ბეჟანმა პურ-მარილი იკისროს. მივადექი მიკროფონს. ცხონებულ ვახტანგ გოგუაძეს მიჰყავდა სხდომა და გვერდით უზის ედუარდი. ვთხოვე, მაგრამ ვახტანგმა არ მომცა სიტყვის თქმის უფლება. როცა სხდომაზე ვახტანგს ვუსაყვედურე შინაურს ასე არ ექცევიან-მეთქი, მიპასუხა მღვდელი არ შეიძლება, შინაური იყოსო, მე ვუთხარი, პროცედურაზე რომ არ მომცე სიტყვა, უფლება არ გაქვს-მეთქი.
როგორც იქნა, მომცა სიტყვა და მაშინვე გამოვაცხადე: – ბატონო ედუარდ, რაც იქ ფოიეში, შესვენების დროს მოხდა, აქ უნდა გავუკეთო კომენტარი: თქვენ მე ყოველთვის მაძაგებდით, მე კი ყოველთვის გაქებდით, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ თურმე, ორივენი მწარედ ვცდებოდით-მეთქი. ამის თქმა იყო და დარბაზში ისეთი ხარხარი ატყდა, რომ სხდომა ჩაიშალა. ბეჟანმა კი მართლაც შეასრულა სიტყვა და იკისრა პურ-მარილი“.
ავტორი
