ვახტანგ ბერიძის მოგონებიდან: .,,ერთხელ – თხუმეტიოდე წლისა ვიქნებოდი – ,,სატირალში” წამიყვანეს: ჩვენს უბანში ერთი ღრმად მოხუცებული ქალი გარდაიცვალა… ნათლად მახსოვს მიცვალებულის სიძე, ჩოხა-ახალუხში გამოწყობილი შექეიფიანებული ხნიერი კაცი, რომელიც ბარბაცით ჩამოდიოდა კიბეზე, თეთრი წვერი და ღაჟღაჟა სახე ჰქონდა, ფრიად მხიარული გამომეტყველება. ბარბაცითვე, სახეგაბრწყინებული მივიდა დედაჩემის ბიძასთან, მხარზე ხელი დაადო და უთხრა:
-რავა ხარ, ჩემო აპოლონ, ა?.. უნდა ვიქეიფოთ მე და შენ, რატო არ მოდიხარ ჩემთან? ყველა მოგასტავლის ჩემ სახლს…
-ეჰ, რაღას ვიქეიფებთ აწი, ორი ჭიქა რო დავლიოთ, დავთრებით უკვე…
– აჰ, გლახა ხარ ჩემო აპალონ, გლახა ხარ, აპოლონი ნუ მომიკტება! მოდი ერთი ჩემთან და მაშინ პადლეცი ვიყო, თვარ ვიქეიფე ორი დღე…
მერე მიტრიალდა სახლისკენ და ყველასთვის მოულოდნელად ხმამაღლა დაიძახა- გამომიტანეთ აქ მიცვალებული!”
როცა კოტე მარჯანიშვილი ქუთაისის თეატრში მუშაობდა, თავისუფალ დროს ხშირად ქალაქში სეირნობდა ხოლმე. ერთხელაც თეთრ ხიდზე გადადიოდა და თვალი მოჰკრა ათლეტური აღნაგობის ჭაბუკს, რომელმაც ხიდიდან მშვენიერი ნახტომი შეასრულა. რეჟისორი აღფთოვანდა მისით, დაელოდა როცა მან ნაპირზე გამოცურა და სახელი ჰკითხა.
-ბატონო კოტე, გიორგი ვარ შავგულიძეო, – მიუგო ჭაბუკმა,- ისე კი ჟორას მიძახიან შინაურები.
-მიცნობო? – გაუკვირდა მარჯანიშვილს.
– თქვენ მთელი ქვეყანა გიცნობთო. მე კი ყოველ დღე თქვენს თეატრში ქანდარაზე ვზივარ, თეატრი მიყვარს ძალიანო.
მარჯანიშვილმა ახალგაზრდა ჟორა თეატრში წაიყვანა და ასე დაიბადა დიდი მსახიობი გიორგი შავგულიძე.
1888 წელს იმპერატორი ალექსანდრე III ოჯახთან ერთად ქუთაისში უნდა ჩასულიყო. ქუთათურები დაფაცურდნენ, ფული შეაგროვეს და ბულვარში პავილიონი ააგეს მეფის მისაღებად. პავილიონი ისეთი ლამაზი გამოდგა, რომ თავად იმპერატორი დაინტერესდა არქიტექტორის ვინაობით. ის აღმოჩნდა სამხედრო ინჟინერი პოლკოვნიკი ლენჩევსკი, რომელიც მისმა უდიდებულესობამ ათასი მანეთის ღირებულების ოქროს ბეჭდით დაასაჩუქრა.
ქუთაისში ბევრი ბჭობდა იმის თაობაზე, თუ როგორ უნდა დახვედროდნენ მეფეს და რა უნდა ეთხოვათ. ქუჩაში ასეთ საუბარსაც გაიგონებდით:
-ხემწიფე რომ ჩამოდის, არაფერი უნდა ვთხოვოთ ჩვენთვის?
-რავა გეკადრება, კაცი სტუმრად მოდის და თხოვნით როგორ უნდა შევაწუხოთ!
მიუხედავად ამისა, ქუთაისში ყოფნისას ალექსანდრე III-ს რამდენიმე ასეული თხოვნა მიართვეს – ზოგი რას თხოვდა და ზოგი რას, სჭარბობდა ფულადი დახმარების თხოვნები. ამ თხოვნების შედგენაზე თურმე ხელი მოითბეს რუსული ენის მცონდე ,,აბლაკატებმა” (ადვოკატი). მეფის გამგზავრების შემდეგ ერთი მათგანი ტრაბახობდა კიდევაც: ხემწიფე თვალით არ მინახავსო, სახლში ვიჯექი და თხოვნებს ვუწერდი ხალხს, ზოგს მანეთად, ზოგს ათ შაურად. ჯიბე გავიტენე და ეს იყო ჩემთვის ხემწიფის ჩამოსვლაო.
ცნობილი ჟურნალისტი და საზოგადო მოღვაწე დავით მიქელაძე, მეველეს ფსევდონიმით ცნობილი, აღმერთებდა თურმე ჯუზეპე გარიბალდის. ერთხელ პრიზში ყოფნისას ის ტირში შევიდა და სროლაში მონაწილეობის ნებართვა ითხოვა. როცა მას თოფი გადასცეს, მის უკან მდგომ ვიღაც უცნობმა ჩაულაპარაკა: არ გირჩევთ სროლას, რადგან ამ ნიშანში მოხვედრა ძალიან ძნელიაო. მეველეს მისთვის არც კი შეუხედავს, დაუმიზნა სამიზნეს და შიგ ათიანში მოარტყა. უცნობმა საკუთარი აღტაცება გამოხატა და მათ ერთმანეთი გაიცნეს – ის იტალიის განმათავისუფლებელი მოძრაობის ლიდერი ჯუზეპე გარიბალდი აღმოჩნდა.
