ქალი, რომელმაც პირველმა და ღიად თქვა, რომ მაღალი წოდების სასულიერო პირის მსხვერპლია, 33 წლის ლელა კურტანიძეა. ის ამბობს, რომ ათ წელზე მეტი დასჭირდა, ხმამაღლა საუბარი რომ გაებედა. თავად მიტროპოლიტი ქალის მონათხრობს ცილისწამებად მიიჩნევს, რომლის მიზანი მისი რეპუტაციის შელახვაა.
რადიო თავისუფლება ლელას გარდა კიდევ არაერთ ქალს ესაუბრა, რომელთა ნაწილი შევიწროებაზე, ნაწილი კი სექსუალურ ძალადობაზე ჰყვება. მათგან ერთი ქალი ამბობს, რომ მიტროპოლიტის სექსუალური შევიწროების მსხვერპლი როცა გახდა, არასრულწლოვანი იყო. ერთის ამბავი საქართველოს ფარგლებს გარეთ, გერმანიაში ვითარდება. ორმა ქალმა კი, ლელას მსგავსად, სტუდენტობისას, ჯავახეთის ექსპედიციაში გაიცნო ნიკოლოზ ფაჩუაშვილი.
ლელას გარდა საკუთარ ამბებს ყველა ანონიმურობის პირობის დაცვით ჰყვება, შესაბამისად, მათი სახელები შეცვლილია. ასევე, ცალკეულ შემთხვევაში, არ არის დასახელებული მონასტრები და დაკონკრეტებული თარიღები, არ არის მითითებული ქალების პროფესიები, რათა ირიბად არ გამჟღავნებულიყო მათი ვინაობა.
„ამბობენ, რომ ენას ძვალი არ აქვს და ხავერდოვანი ფარდის უკნიდან ვისაც რა მოუნდება იმას იტყვის…“ – მოგვწერა მიტროპოლიტმა, როდესაც სტატიის გამოქვეყნებამდე კიდევ ერთხელ ვთხოვეთ კომენტარი (სრულად იხ. ქვემოთ).
ეს არის პირველი შემთხვევა, როცა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მაღალი იერარქიის პირს რამდენიმე ქალი საჯაროდ ადანაშაულებს სექსუალურ შევიწროებაში. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია საზოგადოებრივი აზრის კვლევის შედეგებით წლებია ამ ქვეყნის ყველაზე ავტორიტეტული და გავლენიანი ორგანიზაციაა.
“ვფიქრობდი დავიჩაგრებოდი, თუ ამაზე ღიად ვილაპარაკებდი”
„მარწმუნებდა, რომ ეს იყო სულიერი ურთიერთობის სხვა ფორმა, რომელიც დაფარული იმიტომ არის, რომ ხალხისთვის გაუგებარია. გარკვეული მიჯაჭვულობა მეც მქონდა [მის მიმართ], მაგრამ როგორც კაცი მეზიზღებოდა“, – მეუბნება ლელა კურტანიძე, რომელმაც 5 ნოემბერს ფეისბუკზე დაწერა: „ჯავახეთის ექსპედიციის მიმდინარეობის დროს, დაახლოებით 12-13 წლის წინ, გავხდი არაერთგზის სექსუალური შევიწროების მსხვერპლი მიტროპოლიტ ნიკოლოზ ფაჩუაშვილის მიერ“.
ლელა მაშინ თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჰუმანიტარულ ფაკულტეტზე გერმანულ ენასა და ლიტერატურას სწავლობდა. იმერეთის ერთ-ერთ სოფელში, ხელმოკლე ოჯახში გაზრდილი, საზაფხულო არდადეგებზე დიდი ინტერესით მონაწილეობდა ყველაფერში, რაც მის პროფესიულ თუ პიროვნულ განვითარებას წაადგებოდა. ლელა არც სტუდენტობის დროს ყოფილა მატერიალურად მყარად, ასე რომ, უნივერსიტეტის უფასო ექსპედიცია, მისთვის იყო – მესამეკურსელი ლელა სხვა სტუდენტებთან ერთად პირველად 2009 წელს გაემგზავრა ჯავახეთში.
„არავისთან სულიერი სიახლოვე არ მქონდა, ისე გავიზარდე. ცოტა მარტოსული ბავშვი ვიყავი. ისეთი დიდი ავტორიტეტი, როგორიც მიტროპოლიტი იყო, მანამდე მე ასე უშუალოდ ნანახი არ მყავდა. ბარალეთში გავიცანი, ექსპედიციის წევრებთან მოვიდა სტუმრად და ძალიან კარგი შთაბეჭდილება დატოვა. მანამდე მე ეპისკოპოსებზე ისეთი წარმოდგენა მქონდა, რომ ესენი იყვნენ ისეთი დიდი ადამიანები, სულიერად ისეთ მაღალ საფეხურზე მდგომნი, რომ მათთან მიახლოება შეუძლებელი იყო. ამ დროს მოვიდა ძალიან უშუალო, უბრალო ადამიანი, რომელიც ხან მწვადებს გვიწვავდა და ხან ფილმებს უყურებდა ჩვენთან ერთად. ამან კიდევ უფრო განამტკიცა ჩემი რწმენა, რომ ნამდვილად დიდ ადამიანთან მქონდა საქმე“, – იხსენებს ახალგაზრდა ქალი, რომელსაც ფეისბუკზე საჯარო პოსტის გამოქვეყნების შემდეგ, 7 ნოემბერს შევხვდი.
ლელა არ იყო ექსპედიციის ერთადერთი წევრი, რომელიც მოიხიბლა 48 წლის მიტროპოლიტით. მისი მონათხრობის სიზუსტის გადასამოწმებლად ჯავახეთში ბოლო 15 წლის განმავლობაში ნამყოფ 10-ზე მეტ ადამიანს ველაპარაკე – ექსპედიციის მონაწილეები მიყვებოდნენ, რომ მეუფე ნიკოლოზი, რომელსაც არაჩვეულებრივი იუმორი, ქარიზმა, ინტელექტი და მრავალმხრივი ინტერესები ჰქონდა, დილაობით ფარავნის ტბის ცივ წყალში ცურავდა, მთებში დადიოდა, ექსპედიციის წევრებს საკუთარი მანქანით ატარებდა ეკლესიებისა და ციხესიმაგრეების დასათვალიერებლად, სტუდენტებს ხშირად ელაპარაკებოდა კინოსა და ლიტერატურაზე და რეზიდენციაშიც მასპინძლობდა, რომელიც სავსეა სხვადასხვა სიწმინდით.
„ძალიან მიჭირს თარიღების აღდგენა, სამჯერ ვიყავი ექსპედიციაში ჯავახეთში და ეს ყველაფერი ისეა არეული ჩემს თავში, რომელი ამბავი რომელ წელს მოხდა, მიჭირს გახსენება, მაგრამ ზუსტად მახსოვს ადგილი – ეს მოხდა სოფელ ასფარაში, სადაც კარვებით ვიყავით. ფარავნის ტბის პირას გვქონდა ბანაკი და ისე მომწონდა იქაურობა. ღამე, მთვარის სხივები რომ ეფინებოდა ამ ტბას, ულამაზესი სანახაობა იყო“, – ჰყვება ლელა. ის სტუდენტურ ექსპედიციაში ბოლოს 2012 წელს იყო.
