ავტორი მიხეილ ბიკოვი სამართლიანად წერდა, რომ ნაპოლეონის საუკეთესო კავალერისტისთვის, მიურატისათვის რომ ეთქვათ, რომ როდესმე რომელიმე სამხედრო შენაერთის საშტატო ერთეულში გვარი მიურატი ბაგრატიონის გვერდით იქნებოდა – ის ჯერ გადაიხარხარებდა და შემდეგ კი მთქმელს მახვილით განგმირავდაო. ასეთი რამ სინამდვილეში მოხდა პირველი მსოფლიო ომის დროს მუსლიმებისაგან დაკომპლექტებულ ,,ველურ დივიზიაში”, სადაც ამ ორი გვარის წარმომადგენელი ერთად მსახურობდა.
საფრანგეთის მარშლის და ნაპოლეონ ბონაპარტეს სიძეს იოაჰიმ მიურატის შვილთაშვილი, ნაპოლეონ მიურატი ნახევრად იყო ფრანგი, დედამისი გახლდათ სამეგრელოს თავადთა შთამომავალი სალომე დადიანი, რომელიც მითხოვდა 1868 წელს ახილ მიურატს; ნაპოლეონი მათი მეორე შვილი იყო.
მან სამხედრო სამსახური ლეიბ-გვარდიის ცხენოსანთა პოლკში პორუჩიკის წოდებით დაიწყო. 1904 წელს გაემგზავრა რუსეთ-იაპონიის ომში, საიდანაც დაჭრილი ექვსი საბრძოლო ორდენით დაბრუნდა და ისევ განაგრძო ცხენოსანთა პოლკში სამსახური. 1908 წელს როტმისტრის წოდებით თადარიგში გავიდა. მაგრამ არმიის გარეშე სულ 18 დღე გაძლო და სამსახური დაიწყო ოფიცერთა კავალერისტთა სკოლაში კურსის ხელმძღვანელის დამხმარეს თანამდებობაზე. მისი ხელმძღვანელი კი დიმიტრი ბაგრატიონი იყო. ხელმეორედ მისი ხელმძღვანელობის ქვეშ სამსახური მიურატს უკვე ,,ველურ დივიზიაში” მოუწია, იქამდე კი მან საკუთარი მილიონიანი ქონება გაფლანგა და 1911 წელს ამერიკაში გადაბარგდა.
მიურატი ფიზიკურად ძალიან ძლიერი ყოფილა. შეეძლო მთელი ღამე ექეიფა, დაბრუნდებოდა სახლში, დალევდა ერთ ჭიქა ცივ რძეს, იღებდა ცივ აბაზანას და პირდაპირ მანეჟში მიდიოდა, სადაც მთელი დღე ცხენზე ვარჯიშში ატარებდა. იაპონელებთან ომში მან კისერში გამჭოლი ჭრილობა მიიღო, მაგრამ არც კი უფიქრია გადახვევა, იერიშზე წავიდა და იაპონელთა ესკადრონი გადააყირავა. ავსტრიელებთან ბრძოლისას კი კლდიდან ჩამოუშვა გრძელი თოკები, ზედ მიაბმევინა ტყვიამფრქვევები, აზიდა ზემოთ და რასაც არ მოელოდნენ ავსტრიელები – ცეცხლი გაუხსნა მათ – ავსტრიელები პანიკაში აქეთ-იქით დაიფანტნენ.
როგორც კი პირველი მსოფლიო ომი დაიწყო, ის უკან დაბრუნდა რუსეთში და პოლკოვნიკის წოდებით დაიწყო ინგუშთა ცხენოსანთა პოლკში მოღვაწეობა. კარპატებისთვის ბრძოლაში 1914-15 წლების მიჯნაზე მან მიიღო წმინდა ვლადიმირის მესამე ხარისხის ორდენი. იქვე მოეყინა ფეხები და სანამ შეეძლო განაგრძობდა ბრძოლას, მაგრამ აუტანელმა ტკივილებმა აიძულა ის ზურგში, კავალერისტთა სკოლაში მივლინებულიყო. საბოლოოდ, მას ფეხების ამპუტაცია გაუკეთეს. თუმცა, არაჩვეულებრივი ძალა მაინც შერჩა – თითებით მონეტებს ღუნავდა. 1917 წლიდან ის ემიგრაციაში იმყოფებოდა და 1943 წელს გარდაიცვალა საფრანგეთის ქალაქ ნიცაში.
