ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ გომში (შემოქმედის თემი) მცხოვრები სამი მეგობარი _ ზურაბ (იგივე “ზორო”) ჩხარტიშვილი, ვიტალი დუმბაძე და ზურაბ ყაზაიშვილი, სხვა მეგობრებთან ერთად, მესამე წელია, ბიზნესსაქმიანობას ერთად შეუდგნენ და უკვე წარმატებული ნაბიჯების ათვლაც დაიწყეს.
თუმცა, სამწლიანი საქმიანობის უმთავრესი შედეგი მათ სამეურნეო საქმიანობაში, მაინც ჩხავერის ერთ ჰექტარ ფართობზე განთავსებული ზვარია, რომელიც მათივე თქმით, “საოცრად დაიძრა” და თვალსა და გულს ახარებს.
დანარჩენი საქმიანობა კი, თხის, ღორის და საქონლის ფერმის მოშენების მასშტაბურ დასაწყისს ეყრდნობა, რასაც, მათი თქმით, სამომავლოდ ძალიან კარგი პირი უჩანს.
უახლესი საქმიანობაა სოფელ ძიმითში ქართული სახეობის, “ქორბუდა” ჯიშის სიმინდის დათესვა.
ზურაბ ჩხარტიშვილი, რომელსაც “ზოროს” სახელით იცნობენ, თავის ამქართან ერთად ახალდაწყებული ბიზნესსაქმიანობის საფუძვლად მიიჩნევს სამეურნეო საქმიანობისადმი დიდ სიყვარულს, ჯერ კიდევ ბავშვობიდან რომ ეუფლებოდა საკუთარ ოჯახში და თანშეზრდილ მეგობრებთან _ ვიტალი დუმბაძესთან და ზურაბ ყაზაიშვილთან ერთად. ერთმანეთთან სულიერი მეგობრობა და სრული თანამოაზრეობა რომ აკავშირებთ, იმიტომ არ გაჭირვებია.
ჩვენ ვესტუმრეთ “ზოროს ” და მის მეგობრებს გომისმთის სანახებთან, სადაც ბუნების იდილიაში თხების, ღორების და ძროხების მოზრდილი ფერმა, ძირითადად, ქართული ჯიშზე ორიენტირებულია და საწყის ეტაპს უკვე გადაბიჯებულია.
“ზორო-ზურას” გულიან, სამართლიან, ნადირობასა და სამეურნეო საქმიანობაზე შეყვარებულ, ოჯახისა და მეგობრებისთვის თავდადებულ კაცად იცნობენ ნათესავები, უახლოესი თუ ახალგაცნობილი მეგობრები.
“ზორო” ბავშვობიდან შემარქვეს. მთას, ნადირობას და მეგობრებთან ურთიერთობებს უკავშირდება ეს ყველაფერი, თუმცა, კინოფილმის გმირ ზოროსგან განსხვავებით, საბრძოლო და გასაყოფი არავისთან მქონია. ხან თავს უხერხულად ვგრძნობ, ნაცნობი თუ უცნობი, ყველა “ზოროს” მეძახის და ამასობაში ჩემი ნამდვილი გვარ-სახელი ან არ იციან ან ვინც იცოდა, დაავიწყდათ (იცინის)…
ჩვენი საქმიანობა უკვე კარგად ცნობილ პროექტ “გემოვანთან” ასოცირდება. მე ყველაზე დროულსა და საიმედოს ვუწოდებდი “გემოვანის” იდეოლოგიას. ისინი ნებისმიერ ფერმერს აძლევენ შანსს, გაერთიანდნენ ამ პროექტში ერთი პრინციპით _ აწარმოონ გენეტიკურად ქართული პროდუქცია, ღვინო იქნება ეს, პური, ხორცი, რძე თუ თაფლი. მე და ჩემი მეგობრები ახლა ძალიან მოწადინებული ვართ, თავი გამოვიჩინოთ, გავაძლიეროთ ჩვენი ეკონომიკა და ვაჩვენოთ ყველას, რა შეუძლია გულწრფელ დახმარებას და თანადგომას.
ჩვენ ირგვლივ, მართალი და უსაზღვროდ შრომისმოყვარე ადამიანები თუ გაძლებენ”, _ გვეუბნება ზურაბ ჩხარტიშვილი და ჩხავერზე განსაკუთრებული მოწიწებით საუბრობს. ზვარშიც თავად მიგვიძღვება: “სამი წელია, რაც ჩავყარეთ და საოცრად დაიძრა, მოვლა-პატრონობას არ ვაკლებთ და თავადაც არ გვრჩება ვალში, თითქოს, გვეუბნება, მოვლისა და მზრუნველობისთვის მადლს გიბრუნებთო… ვაზის სამშობლო ვართ და გული სხვანაირად ფეთქავს, როცა მწკრივებს შორის ჩავივლი”.
ერთ ჰექტარ ფართობზე გაშენებული ჩხავერი სოფელ მთისპირის ტერიტორიაზე, სწორედ იმ ფორმაშია, “შენ ხარ ვენახის” საგალობელს რომ დააგუგუნებინებს ადამიანს. შორიახლო ახალი ნარგავებიცაა გაშენებული, თითქოს, კვალში ჩადგომიათ უფროსებს და საცაა, წამოწევას ლამობენ.
ზურა ჩხარტიშვილის განმარტებით, აქ, “ოქროსქედის ვენახების” სახელით, ღვინის წარმოების დაწყება აქვთ გამიზნული.
საუბრის დროს, ხშირად იმეორებენ, რომ აქ ყველაფერი ქართული ჯიშის გენეტიკას უნდა ატარებდეს. სამი მეგობრიდან ერთ-ერთს, ზურაბ ყაზაიშვილს ქართული ჯიშის ღორის, ე. წ. “ტყიურას” მოვლა აქვს დავალებული.
“ეს არის ქართული სახეობა, რაც ბევრმა არც იცის. ადრე ბლომად ჰყავდათ. ძირითადად ტყის ხილით იკვებებიან, თანაბრად ატარებენ დროს შინ და გარეთ. რაც მთავარია, ძლიერი იმუნიტეტი აქვს _ ჭირი ვერაფერს ვნებს და უგემრიელესი ხორცი აქვს. დარწმუნებული ვარ, ბევრი მოაშენებს ამ სახეობას”, _ გვიამბობს ზურაბ ყაზაიშვილი და რუხი ფერის ღორებსა და გოჭებს სიმინდს უყრის. თან ამბობს, მალე მთისკენ გასწევენ, ამ შემოდგომაზე, ვიდრე კაკალი და წიწიბო იქნება ტყეებში, ამათ შინ ვერ ჩამოიყვანო.
ყველაზე რომანტიკულ და მყუდრო გარემოში ჩასმული მაინც “ზუკიტოს ქოხია”, გომისმთისკენ მიმავალ გზაზე ტყიან განაპირას რომ ჩაუდგამთ მეგობრებს და თხების არვესთვისაც სახელდახელო შემოღობილი გაუკეთებიათ.
კოლხური ჯიშის თხებს, გარემოსთან შეგუება არ გაჭირვებიათ. ვაცები მართლა ჯიხვებს ჰგვანან _ შესანიშნავი სამეული ისეა ფერდობზე გადმომდგარი, საგანგებოდ ფოტოკადრისთვის მომზირალი გეგონება.
“მწყემსი ვარ, ეს კიდე “ზუკიტოს” ქოხია _ ასე დავარქვით. აქ ვამზადებთ თხის ყველს, მერე კი, როცა წესიერი და საქმიანი ოცნებები აგვიხდება, ყველისა და რძის ქარხანაც აშენდება და ვიქნებით მთელი დუნია ზუკიტოები და ვიცხოვრებთ გენეტიკურად ქართული პროდუქტით დანაყრებული. მთავარია, კაცმა მოინდომოს და ქვეყანაზე არაფერია მიუღწეველი. მიზანდასახული უნდა იყო ადამიანი და გვერდს “გემოვანის” დარი პროექტი გიმშვენებდეს”, _ გვითხრა ტარასი დუმბაძემ.
რაც შეეხება ძროხებს, აქ უფრო მრავალრიცხოვან ფერმასთან გვაქვს საქმე _ “ბასტი, ” ჩოპრა”, ” ჯესი,” “გარეთა”, “ჩორნა”, “ალმასა”, “შველია”, “ვარდო”, “ყირმიზა”, “პირთეთრა”… ეს არასრული ჩამონათვალია იმ მეწველი ძროხებისა, რომელსაც ზურა და ტარასი უვლიან. არც ერთის სახელი არასდროს ეშლებათ და პირუტყვის დაძახებისას საკუთარი მანერა და ხმოვანება აქვთ.
ამ ზამთარს მთაში თოვლი არ ყოფილა, თუმცა, ერთხელ დათვიც მოუვარდათ. “ზუკიტოს ქოხში” თოფიც აქვთ მეგობრებს, თუმცა, ამჯერად ნადირის დაფრთხობა ისე შეძლეს, ნადირობაშიც გაწვრთნილებს ხელში იარაღის მომარჯვება არ დასჭირვებიათ.
“ზორო” ადრეული წლების ნადირობის ამბებსაც ყვება, თუმცა, ბოლო ათი წელია არაფერი მოუკლავს:
“ძალიან გულჩვილი გავხდი _ ნადირობის სეზონზეც კი აღარ ვეკარები თოფს. მინდა, ბუნებაში უხვად იყოს ბუნებისავე შვილები, ჩვენ კი გენეტიკურად ნატურალურ ქართულ ხორცსა და სხვა პროდუქტებზე უნდა ვიზრუნოთ, ეს უმჯობესია და ნამდვილად შესაძლებელი”, _ამბობს ის.
ქართული ფუტკრის მომრავლების იდეაც აწუხებს “ზოროს” და მის ამქარს. “ზუკიტოს ქოხთან”, გზის ორივე მხარეს, უზარმაზარ ცაცხვის და წიფლის ხეებზე ფუტკრის საბინადრო სკები მოჩანს.
“ტყეში ფუტკარს რა გამოლევს?! დარწმუნებული ვარ, საგანგებოდ მომზადებულ სკაში დაიდებენ ბინას. საკუთარი ხელით მოვამზადეთ და იმ სიმაღლეზეც ჩვენვე ავიტანეთ, ასეთია “ზუკიტოების” ხელწერა და ” გემოვანობა”, _ კეთილად ხუმრობენ კვლავ და ამბობენ, ჩვენი საქმიანობა ხუმრობა არავის ეგონოს, სათქმელსაც ვიტყვით და საქმესაც ვიზამთო.
მრავალი წარმატება და როგორც თავად უსურვეს საკუთარ თავს, ნამდვილი ოცნებების ახდენა ეზეიმოთ, ჩვენს რესპონდენტებს, “კეთილ ზუკიტოელებს”!
