ის ერთი სულით, გულით, ჩაცმულობით, ხელოვნებით ფერადი ქალბატონია, რომლის მოზაიკური „ნაწარმოებები“, კარგა ხანია, არათუ ჩვენს რეგიონში, მთელ ქვეყანაში და მის ფარგლებს გარეთაც საკუთარი უნარით გავიდა, თავისი ადგილი დაიმკვიდრა და მნახველს მისივე ენით ძალდაუტანებლად ეუბნება: „დილა მშვიდობისა! მე თვითნასწავლს მეძახიან, თუმცა, თქვენამდე მომაქვს ღვთითნასწავლი ხელოვნება. ჩემი არსებობის განთიადი ადამიანია, მე ცოდვილი ვარ და მინდა, თითოეულ ადამიანს, ჩემთან ერთად, თავისი ტკივილიც ჩემი ხელოვნებით შევუმსუბუქო, მოვეფერო, ჩვენი სინამდვილე ხელოვნებიდან ასეთ ფერებსა და გამოსახულებებში დავანახო! “
ოზურგეთელი, პროფესიით ფარმაცევტი და ხელოვანი ქალბატონი, ლალი თავართქილაძე, რომელსაც საზოგადოებასთან წარდგენა არ სჭირდება , _მან ძალდაუტანებლად მოახერხა და ყოველგვარი ტელევიზია-გაზეთების გარეშე მოიპოვა პოპულარობა თავისი ხელოვნებით, ახლა მის მიერ მომზადებულ ლიტერატურულ სალონში იმყოფება, რომელსაც მალე გახსნის და რომელიც, მისივე გადაწყვეტილებით, პოეტ გიზო ნიშნიანიძის სახელობის იქნება.
ძნელია, ყველა ნამუშევარზე და იმ საქმეზე ერთად ისაუბრო, რაც დღემდე ქალბატონმა ლალიმ მოზაიკის ხელოვნების ენით თქვა. ახლა მხოლოდ ერთი კონკრეტული მიმართულებით ვწერთ მასზე, მის მიერ შექმნილ სულისა და ხელოვნების თანაზიარ სახლზე,რომელიც ხელოვნების ტრფიალთა საფიხვნოდ უნდა იქცეს. ესაა მისი ერთ-ერთი სეფე-სურვილი.
ჩვენც სწორედ აქ გადავწყვიტეთ მასთან შეხვედრა. პროფესიით ფარმაცევტს, ხელოვნებისამი მიდრეკილება, თავად არ იცის, როდის გაუჩნდა.
_ ეს უნებლიედ მოხდა, მე არ ვარ მხატვარი, არცე ესკიზებს ვქმნი, როცა მუშაობას ვიწყებ, კონკრეტული ჩანაფიქრი არ მაქვს და ყოველთვის მუშაობის პროცესში იბადება სიახლე, რომელიც მეც და მნახველსაც ერთნაირად გვანიჭებს სულიერ სიმშვიდეს და ნეტარებას. სულიერ სიმდიდრეს მერე ყველა მნახველს, – გვეუბნება ის.
მუშაობს მოზაიკაზე, შერეული ტექნიკით, სულ რამდენიმე მარტივი სამუშაო იარაღი გააჩნია: დანა, ქაფჩა, წებო-ცემენტი და მშობლებისგან შემორჩენილი მოზაიკის მასალა… ზღვის ნიჟარებს, ბუნებაში მოძიებულ იდუმალებით სავსე ნარჩენებს თავად ეძებს და პოულობს. ზუსტად ისეთს არჩევს, რომლის სულის ჩადგმა მხოლოდ მას შეუძლია!
ბუნებრივი ქვის, შუშის, კერამიკის თუ სხვადასხვა ნაირფერი მასალებისგან ნაკეთები მისი ნამუშევრები, რომლებიც, ძირითადად, კედლის მოხატულობის მონუმენტურ სახეს ქმნის და ამართლებს იმ პრინციპს, რომ მოზაიკა მონუმენტური ხელოვნების ერთ-ერთი მიმართულებაა, ძირითადად, მაინც ადამიანების სიყვარულითაა ნაკარნახევი და მათდამია მიძღვნილი.
ერთი დეტალი, რაც ქალბატონი ლალის ყოველ მოძრაობაშია _ უსაზღვრო პოზიტივი, ფერების სიუხვე, ჰარმონია საკუთარი ნამუშევრების სამყაროსთან, რასაც ყოველ მოძრაობაზე ცრემლი ახლავს და ხშირად იმეორებს: „მე ადამიანი ვარ და მე ვარ ცოდვილი. მე მინდა, მოვასწრო, რაც შეიძლება მეტად მოვრთო მოზაიკით ჩვენი სინამდვილე და ყველა ეკლესიაში დავტოვო ნიშა ჩემი ხელოვნების დასტურად…“ თუმცა, ამოუცნობი მისტიკური ნიჭის წყალობით, ახერხებს იმასაც, რომ ეს ცრემლი წამებში აქციოს ფერად სამყაროდ და დაგანახოს, რომ მხოლოდ კედლებს მოაპკურა მეტი და მეტი სიკაშკაშისთვის!
სამწევრისის და ურბნისის დედათა მონასტრების სატრაპეზოების მოზაიკის ხელოვნებით დამშვენება, მხლოდ მცირედია მის მიერ გაკეთებულ სამუშაოთა შორის, თუმცა, მათ უდიდეს მნიშვნელობას ანიჭებს.
ახლა მის ლიტერატურულ სალონში, მის მიერვე მოზაიკით დამშვენებულ კედლებზე, მეგობარი ხელოვანი ადამიანებიც პოულობენ ადგილს, რომ საკუთარი კალმისა და ყალმის კვალი დატოვონ. განსაკუთრებით დავით ბაძაღუას „ირმები“ უყვარს _ბუნების ლაღი და თავნება შვილები!
ჩვენი სინამდვილის მოზაიკით მორთვის ტრიუმფატორის, ლალი თავართქილაძის ცრემლით დანამული ხელოვნება, მხოლოდ ერთჯერადად შექმნილი მოყვარულის გამოფენა არ არის. მან უკვე საერთაშორისო პროექტები მოიგო, ასევე, არაერთ ქვეყანაშია მიწვეული, რაზეც ცოტა მოგვიანებით ვუამბობთ ჩვენს მკითხველს.
