ჩვენს გამხსნელ წერილში პირველად ვწერთ ემიგრანტ ქალბატონზე, რომელიც მრავალი წელია აქედან არც ისე შორს, მაგრამ, როგორც თავად ამბობს, მაინც ძალიან შორს, სტამბულში იმყოფება, იქ მუშაობს და საკუთარ ოჯახს და ქვეყანას მონატრებული, ოცნებობს, მალე დაბრუნდეს საქართველოში და საკუთარი დანაზოგით პატარა ბიზნესი წამოიწყოს.
ხათუნა ებრალიძე სამტრედიის რაიონში დაიბადა. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის, გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ, როგორც თავად ამბობს, “საქართველოში დაბნელდა”, 90-იანი წლების უძრაობის და გასაჭირის ხანა დაიწყო და როგორც უამრავმა ქალბატონმა, მანაც სამუშაოდ უცხო ქვეყანას მიაშურა.
თავდაუზოგავ შრომაში, რომლითაც ოჯახს ეხმარება, უსაყვარლესი ხელსაქმე _ ქარგვის, კერვის და ქსოვის ხელოვნება, არ დავიწყებია და უმეტესად ქსოვს. ქსოვს გვიან ღამით და ხშირად ნაშუაღამევსაც, უმეტესად ქმარ-შვილისთვის, რომლებიც აქ, საქართველოში ელოდებიან და ცდილობენ, ყველაფერი ისე გააკეთონ, როგორც ხათუნას გაუხარდება.
ხელსაქმის მიმართ სიყვარული ბავშვობიდან იღებს სათავეს:
_ როცა ჩემს გოგონას სვიტერს ან სხვა სამოსს ვუქსოვდი, მორჩენილ ძაფებს ვაგროვებდი. ულამაზესი ხელჩანთების ქსოვაც სწორედ ამ ძაფებით დავიწყე სწრაფად და მოულოდნელად, _ გვეუბნება ქალბატონი ხათუნა და თავის კოლექციას გვაჩვენებს.
ადრე, ბავშვობაში, მშობლიურ სამტრედიაში, დაწყებით კლასში იყო, როცა საქსოვ ჩხირებს ხელი მოკიდა. მეშვიდეკლასელმა საზაფხულო სანდლები საკუთარი ფანტაზიით მოქსოვა.
_ მახსოვს, ძლივს მოვახლაფორთე ჩემი პირველი ნახელავი. ძველი ფეხსაცმლის ძირებზე ამოვქსოვე, გავუკეთე “ბროშკები” და სამაგრები და ჩავიცვი. სკოლაში ძალიან მოეწონათ. მეც გავთამამდი და ქსოვა გავაგრძელე. მერე, უნივერსიტეტში სწავლის დროს, ხელსაქმე არ დამვიწყებია. საბედნიეროდ, ჩვენი სტუდენტობისას ყველა ვქსოვდით, ვქარგავდით, მეგობრებისგან რაღაც ახალს ვისრუტავდი. ძირითადად ჩხირების და ყაისნაღით ქსოვა სტუდენტობისას ავითვისე კარგად. ეს იმ ბედნიერი დროის დამსახურებაა. მერე კი… დაბნელდა _ ჩვენ ძალიან ცუდი წლები, უძრაობის ხანა წამოგვეწია. ამიტომ ვარ დღეს უცხო ქვეყანაში, _ გვეუბნება ჩვენი რესპონდენტი.
_ მახსოვს, ნარჩენი ფერადი ძაფების გადაყრა დამენანა. არადა ასე მოკლე, სხვადასხვანაირი ძაფებით რა უნდა გამეკეთებინა, კარგა ხანს ვფიქრობდი. რაღაცნაირად, შუაღამისას, უცებ გადავწყვიტე, პატარა ხელჩანთა მომექსოვა, თან ფერადი. რაკი გადავწყვიტე, მინდოდა ბოლომდე მიმეყვანა საქმე და მახსოვს, იმ ღამით გავათენე და მაინც დავასრულე. ორ ფერში მოვქსოვე. მერე გავაუმჯობესე ქსოვა და მთლიანად ხელჩანთებზე გადავერთე. ძირითადად ერთ ფერში ვქსოვ. საკმაოდ გამიჩუქებია, ხან ვყიდდი. მშვენიერი რამ არის ხელსაქმე, თუ დაოსტატდები და მოტივირებულად იმოქმედებ, _ ამბობს ის და აგრძელებს:
_ ერთი უცნაურობა მჭირს _ ქსოვის დროს, სად არ დავქრივარ. ღმერთით დაწყებული და ძაფებით დამთავრებული, ყველასთან ვსაუბრობ. თუმცა აქ მაინც მთლიანად ვერ ვახერხებ იდეის რეალიზებას. ამას მეტი სიმშვიდე და მეტი დრო სჭირდება. ალბათ, მალე დადგება დრო, დღეებსაც კი ვითვლი, რომ ჩემს საქართველოში დავბრუნდები და იქ დავიწყებ პატარა ბიზნესს. პატარა სახელოსნოს დავაფუძნებ და ეს მალე იქნება. მერე ვნახოთ. თუ გავძლიერდი, მოგიწვევთ და პირველი სტუმარი თქვენ მეყოლებით, ვისაც აქ, უცხოეთში გადმოხვეწილი არ დაგავიწყდით და ჩემს სამშობლოსთან მაახლოებთ თავიდან… ვინც მიცნობს, იცის, ჩემი ბუნება, თუ რაოდენ ვერ ვეგუები უცხოობას, მაგრამ სხვა გზა არ დამრჩა. არადა, დრო იყო, როცა ჩემს საფიცარ უნივერსიტეტს, გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტს ვამთავრებდი, სულ სხვა გეგმები მქონდა… _ ხმაში ტკივილი ჭარბობს ქალბატონ ხათუნას.
მტკიცედ აქვს გადაწყვეტილი, რომ როცა დაბრუნდება, ხელჩანთების ბიზნესი მისი მთავარი საქმე იქნება.
უპირატესობას ყაისნაღს ანიჭებს, რადგან, მისი თქმით, ეს საქსოვი საშუალება ნაყშის, “უზორების” იმპროვიზების დიდ გასაქანს იძლევა. ხელჩანთებს ძირითად ყაისნაღით ქსოვს, სახელურებს და სხვადასხვა აქსესუარებს კი ყიდულობს და საჭიროების მიხედვით ამაგრებს ან აქსოვს საჭირო ადგილზე.
_ ასე შედგენილი ხელჩანთა ძალზე ელეგანტურია და განსაკუთრებით ტურისტები ეტანებიან. როცა დავბრუნდები და საქმეს დავიწყებ, აქცენტს სწორედ ტურიზმთან კავშირში გავაკეთებ. მექნება ჩემი სახელოსნო, სადაც ჩემს ნამუშევრებს გავყიდი. ეს საქმე იმდენად ჩემია, მჯერა, აუცილებლად გამომივა და ეს მალე მოხდება! _ იმედიანი განწყობით გვემშვიდობება ჩვენი რესპონდენტი.
ხათუნა ებრალიძეს ძალიან უყვარს ქალაქური სიმღერები, კარგად ფლობს გიტარას და ხშირად საკუთარ სიმღერებსაც ააწყობს ხოლმე საყვარელ ინსტრუმენტზე. კითხვაზე, გარკვეულ დროს თუ უთმობს სიმღერას, რომელიც სტუდენტობისას ასე უყვარდა, გვპასუხობს, რომ იშვიათად _ ვის სცალია სასიმღეროდ?! თუმცა გვპირდება იმასაც, რომ საქართველოში საამისოდ მოიცლის.
წარმატებას ვუსურვებთ მშრომელ, ენერგიულ, ნიჭიერ ქალბატონს, რომელიც ცხოვრების სიძნელეს და გამოწვევას არ შეუშინდა და კვლავ იბრძვის, უკეთესობისკენ შეცვალოს თავისი და საკუთარი მყუდრო ოჯახის ცხოვრება.
