თბილისი, რუსთაველის გამზირი ისევ აქციების ეპიცენტრია _ ახალგაზრდები დეპუტატებს ე. წ. „რუსული კანონის“ გაწვევისკენ მოუწოდებენ, რომელიც პარლამენტმა ხმათა უმრავლესობით მიიღო პირველი მოსმენით, თუმცა, აქციის მონაწილეები დათმობას არ აპირებენ და ყოველდღიურად აქციას მართავენ სხვადასხვა ლოკაციებზე.
ამასობაში „ქართულმა ოცნებამაც“ გადაწყვიტა აქცია მოეწყო _ მმართველი პარტიის ლიდერების თქმით, მხარდამჭერებს სურთ საკუთარი აზრის დაფიქსირება ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენებზე და „ქართულ ოცნებას“ სთხოვენ, დაეხმარს აქციის ორგანიზებაში.
ასე რომ, ხვალ თბილისში ორი აქცია იმართება _ ერთი „ქართული ოცნების“ და მეორე კი ახალგაზრდების მიერ ორგანიზებული.
ამ თემაზე „გურია ნიუსის“ ჩოხატაურის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის სახელობის სამრევლო სკოლის პედაგოგი და მასწავლებლის ეროვნული ჯილდოს 2022 წლის ნომინანტი ნანა მგალობლიშვილი ესაუბრა:
_ მე, რა თქმა უნდა, ახალგაზრდების მხურვალე გულშემატკივარი ვარ, მხარს ვუჭერ მათ სულისკვეთებას, ლოგიკურადაც და ემოციურადაც.
კარგად მესმის, რატომ სჭირდება საქართველოს ევროკავშირი. მარტო ყოფნა არ არის უსაფრთხო და ხელსაყრელი მაშინ, როცა ასეთი აგრესიული, იმპერიული ზრახვების მქონე მეზობელი გვყავს.
თუ გვინდა პოლიტიკური კორუფციისაგან, პარტიული გავლენებისაგან თავისუფლება, თუ გვინდა, რომ ვერავინ შეძლოს საჯარო პოზიციის საკუთარი ინტერესებისთვის გამოყენება, ადამიანის წინსვლა დამსახურებისა და არა პარტიული ნიშნის მიხედვით, კანონის უზენაესობა, რომელიც ყოველგვარ უკიდურესობას ბუნებრივად გამორიცხავს, პიროვნული არჩევნის პატივისცემა, პიროვნების ინდივიდუალური უნიკალურობის რეალიზაცია, პოზიტიური დინამიკა, ძლიერი დემოკრატიული ინსტიტუტები, ავტორიტეტის შიშზე დაფუძნებული მოვალეობისაგან თავისუფლება, მოსახლეობის კეთილდღეობა და ასე შემდეგ, ევროპულ პერსპექტივაზე უარი ვერავინ და ვერაფერმა უნდა გვათქმევინოს.
საქართველო ევროკავშირში გაწევრებასთან ასე ახლოს არასოდეს ყოფილა.
ურყევი, თანმიმდევრული პოლიტიკური ნებაა ამისთვის საჭირო, რომელიც ვერც რუსულმა გავლენებმა, ვერც ცალკეულმა პოლიტიკოსმა ვერ უნდა გატეხოს _ ეს არ არის ახირება, ყოველ შემთხვევაში, ეს აქამდე ჩვენი გაცნობიერებული არჩევანი იყო. ამ შესაძლებლობების არგამოყენება ბრძოლაა ქვეყნის პერსპექტივასთან.
რატომღაც მეგონა, ავტორიტარიზმის ინერცია გადალახული გვქონდა, ვერავინ გვაქცევდა თავისი მანიპულაციების ობიექტად, ეს მყარი არჩევანი იყო, საერთო მომავალზე თანხმობა. არ ვიცი, ვის სჭირდება საზოგადოების გადატიხვრა, პოლარიზაცია, დაყოფა ათასი ნიშნით, ერთიანი ეროვნული ინტერესისა და საზოგადოებრივი ორგანიზმის ასე დაჩეხვა. რა მოჰყვება შედეგად ამ კანონს, რას ეწინააღმდეგება ის? პირველ რიგში, ადამიანის ფუნდამენტურ უფლებებს, დამოუკიდებელ მედიას, განსაკუთრებით რეგიონულ მედიასაშუალებებს (თუ გინდა, ქვეყანა ვითარდებოდეს და წინ მიდიოდეს, კრიტიკული დამოკიდებულება უნდა წაახალისო, არა თუ ჩაახშო), თავისუფალ სამოქალაქო საზოგადოებას.
ავტორიტარულ ქვეყნებში ყველაფერს აკონტროლებს სახელმწიფო, ამიტომ თუ გვაქვს პრეტენზია დემოკრატიაზე, მაშინ ამ კანონზე უარი უნდა ვთქვათ.
ვინც ისტორიას იცნობს, დამიდასტურებს, უცხო ქვეყნის გავლენის გამტარებლის სტატუსით სტიგმატიზაცია _ ასეთი სახელწოდება იყო ტოტალიტარულ პერიოდში და დიდ სირცხვილად ითვლებოდა. ადამიანები პატიოსნად, გულწრფელად ემსახურებიან თავიანთ ქვეყანას _ რატომ უნდა დაუკარგოს მათ სახელმწიფომ თავისი სოციალური როლის შესრულების სურვილი და ტრავმად უქციოს ? ნუთუ გამჭვირვალობისთვის სხვა მექანიზმები არ არსებობს? გამჭვირვალობა ადამიანის ღირსების, თავისუფლების ხარჯზე რამდენად არის მორალური? სახელმწიფოს ინსტიტუციები ხომ უპირველესი გარანტორები უნდა იყონ ადამიანის ფუნდამენტური უფლებების დაცვისა და სამართლიანობის.
_ ორშაბათს თბილისში დაგეგმილია „ქართული ოცნების“ მიერ ორგანიზებული აქცია, რომელშიც მმართველი პარტიის მხარდამჭერები მიიღებენ მონაწილეობას.
რამდენად მართებულია მსგავსი აქციის ჩატარება იმ ფონზე, როცა ბოლო რამდენიმე დღეა რუსთაველის გამზირზე გამოდის ხალხის საკმაოდ მრავალრიცხოვანი რაოდენობა და ითხოვს ე. წ. „რუსული კანონის“ გაწვევას.
_ ყველას აქვს საკუთარი აზრის გამოხატვის უფლება, თუ ეს მათი არჩევანია და არა პარტიული დავალება. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ეს პიროვნების თავისუფლების ხელყოფაა და დამამცირებელია.
ყველას ცხოვრებაში დგება “გარდამავალი წამი“, როცა ვიცით, რასაც ვაკეთებთ და ვირჩევთ, მის შედეგებზე პასუხსაც ვაგებთ. „დღეს მე რა მარგებს“ _ ამ პრინციპით არ უნდა ვიცხოვროთ. საზოგადო იდეალიც არსებობს და მასზე ფიქრი, სიმართლისათვის თვალის გასწორება გონებრივი სიმწიფის ნიშანია.
_ სოციალურ ქსელში და მედიით ვრცელდება ინფორმაცია, რომ ორშაბათს დაგეგმილ აქციაზე განათლების სამინისტრო პედაგოგებისგან მოითხოვს დასწრებას…
_ პირადად ჩემთვის არავის უთქვამს, სადაც ვმუშაობ არც იქ. თუ მე, როგორც მასწავლებელი, საკუთარ არჩევანს გონიერ ხმას მიყურადებული არ გავაკეთებ, სინდისის შუქზე არ მივიღებ გადაწყვეტილებას, მხოლოდ ბრძანებებს დაველოდები, ამით საკუთარ თავს ვუღალატებ, პიროვნებას დავკარგავ, რომლის შემცვლელიც არ არსებობს.
“მე ვარ ჩემი არჩევანი” _ პირადად ჩემთვის არასოდეს დადგება ასე საკითხი: ევროპული ღირებულებები თუ რუსეთის ჭაობი, რეგრესი, დეგრადირება, ბიოლოგიურ კატეგორიად ქცევა, ორი ბიოლოგიური იმპულსით.
თუ ამ მომავალს წავართმევთ, ვერასოდეს შევხედავ ჩემს მოსწავლეებს თვალებში, ვერასოდეს დაველაპარაკები ღირებულებებზე.
_ ქალბატონო ნანა, როგორც პედაგოგს, საქართველოში ბოლო დროს განვითარებული მოვლენები რომელ მოთხრობას ან რომანს გახსენებთ.
_ სამწუხაროდ, ჩვენ ბევრი ნაწარმოების სიუჟეტს ვერ დავაღწიეთ თავი. მახსენდება ბათა ქექიას სიტყვები: „საქართველო იმ გლერტა ბალახს ჰგავს, ყვავმა თავისი ბუდისთვის რომ მოიპარა, მერე ქარი ამოვარდა, ბალახი დაბლა დაეცა, ფესვი მოიკიდა, მზეს შეხედა და თქვა: ეჰ, კინაღამ არ მოვკვდი!“
იმედია, ყვავის ბუდის მასალად არ ვიქცევით, შემთხვევის წყალობით რომ უნდა გადარჩეს. ახლა, როგორც არასდროს, რეალისტურია ჩვენი ევროპულ ოჯახში გაწევრების საკითხი და ყველას გვმართებს თანხმობა საერთო მომავალზე _ სხვა არჩევანი ქვეყნის მტრობაა.
ერთხელ ისე მომთხარეს და ამომძირკვეს ჩემი აზრის გამო, სიცოცხლის სურვილი გამიქრა, იმედია, „ახლაც არ დამინდობთ“.
ავტორი
