ბაბუას (ანტონ ელიაძე) უფროსი ვაჟიშვილი სამსონი 1905 წელს, სასწავლებლის დამთავრებისთანავე, 18 წლის ასაკში, გაპარულა საზღვარგარეთ თავის მეგობართან – თეიმურაზ ურუშაძესთან ერთად. როდესაც მშობლებმა და ახლობლებმა უკვე გამოიტირეს, ხარბინიდან ამცნო მშობლებს მისი ადგილსამყოფელი და სურათიც გამოუგზავნა. 15 წლის წასული, 1920 წლის შემოდგომაზე საკუთარო იახტით მოადგა ბათუმის სანაპიროს. ისეთი ვაჟკაცი ყოფილა, რომ მისი მნახველები დიდი ქება დიდებით და სიყვარულით იგონებენ მას. სამსონს სასწავლებელი თბილისში დაუმთავრებია ოქროს მედალზე (ვფიქრობ გიმნაზია ან სემინარია).
ბიძაჩემს, სამსონ ელიაძეს, ბევრ ქვეყანაში უმოღვაწია: რუსეთში, ჩინეთში, გერმანიაში, იტალიაში, შვეიცარიაში, ესტონეთში და სხვა. ბოლოს, როცა საკუთარი იახტით ჩამოვიდა ბათუმში, ესტონეთში მუშაობდა, თუ არ ვცდები, რუსეთის ელჩის მოადგილედ ან კონსულად. ხარბინიდან გამოგზავნილ სურათზე წარწერა არის გაკეთებული (ალბათ გაჯავრებული დედ-მამის შემოსარიგებლად):
„მშობლებო, კარტიჩკას გიძღვნით
მე, ჩემი სახის სახსოვრად,
არ დაგივიწყებთ არასდროს,
თუ გინდ შევიქმნე მათხოვრად.
ნახვა თქვენი თუ არ დამცალდა,
ესღა დაგრჩებათ სახსოვრად“.
ხარბინი 1906 წ. სამსონი.
სამსონი რომ ჩამოვიდა, ნათესაობა მოიარა, ბახმაროშიც დაუსვენია. მაგრამ თვენახევრის შემდეგ, იმავე იახტით, რომელიც მომსახურე პერსონალით ბათუმში ელოდა, უკან გაბრუნებულა. საუბედუროდ, 1921 წლის გაზაფხულზე ქვეყანა აირია, საქართველოში გასაბჭოება დაიწყო და სამსონი მეტი აღარ ჩამოსულა. მალე გაიგეს, რომ გემზე გაცივებულა (როგორც გაირკვა ფლეგმანოზური ანგინა შეჰყრია). მაშინ მედიცინა უძლური იყო, ვერ გადაარჩინეს და გარდაიცვალა (36 წლის ასაკში, 1923 წლის 6 იანვარს). როგორც დედაჩემი იხსენებდა, ესტონეთიდან ბაბუაჩემს შეატყობინეს – საკუთარი ანდერძის მიხედვით ცხედარი ბალზამირებულია და სამი თვის განმავლობაში მოიკითხეთ და გადაასვენეთო. ეს ამბავი იმ დროს ხდება, როდესაც საქართველოში კომუნისტური რეჟიმის მოსვლასთან დაკავშირებით არეულობა იყო. გასაგებია, რომ ვერავინ ვერ ჩააკითხა. ამის შემდეგ შემოუთვლიათ: ამა და ამ „სობოროში“ (სამწუხაროდ, რეპრესიების პერიოდში ყველა საბუთი და აღნიშნული წერილებიც დაიკარგა, ამიტომ არ ვიცით რომელში, თუმცა ვიცით, რომ ესტონეთშია) დავკრძალეთ და ჩამოდით ქონებას მოუარეთო (ამა და ამ ბანკებში ფულები აქვს და ანდერძით ოლიას სახელზეა და წაიღეთო). ამასობაში საქართველო გასაბჭოვდა. ბაბუას უთქვამს: შვილი დამეღუპა და მაგ ძაღლებს სიძეც შევწირო, ნამეტანიაო, და მამაჩემი არ გაუშვია.
