ნიკოლოზ ჩხოტუა (1905-1984) დაიბადა ბათუმში. მამა მდიდარი ქართველი ბიზნესმენი შალვა ჭყონია იყო, რომელიც თავადიშვილ პელაგია ჩხოტუაზე დაქორწინდა. მოგვიანებით ნიკოლოზმა დედის გვარი აიღო. დაწყებითი განათლება მან თბილისის გიმნაზიაში მიიღო. ზაფხულობით ოჯახი საფრანგეთში მიემგზავრებოდა, კერძოდ, მონპელიეში, სადაც მათ საკუთარი სახლი ჰქონდათ. 1921 წელს, საქართველოში ბოლშევიკური წითელი არმიის შემოჭრის შემდეგ, ის ქვეყნიდან გაიქცა. სწავლობდა პარიზსა და ბერლინში, მაგრამ ჯანმრთელობის გაუარესების გამო მრავალი წელი შვეიცარიის ალპებში გაატარა. 30-იან წლებში საცხოვრებლად ინგლისში გადავიდა, ხოლო 1933 წელს ამერიკაში გაემგზავრა. იქ მრავალმხრივი ნიჭით დაჯილდოებული ახალგაზრდა თურმე მღეროდა და მსახიობობდა. მაშინ გაიცნო მომავალი მეუღლე ქეროლ მარმონი, მარმონების საავტომობილო კომპანიის დამაარსებლის ქალიშვილი, რომელზეც მალევე დაქორწინდა. 1940 წელს ჩხოტუა ამერიკის მოქალაქე გახდა. წლების განმავლობაში ის დიპლომატიურ საქმიანობას ეწეოდა _ იყო მალტის ორდენის სრულუფლებიანი ელჩი კოსტა-რიკაში, ჩილეში, პერუსა და ესპანეთში. 1954 წელს ნიკოლოზ ჩხოტუა ოჯახთან ერთად შვეიცარიაში გადასახლდა, სადაც სიცოცხლის ბოლომდე ცხოვრობდა. ნიკოლოზ ჩხოტუა დიპლომატიური საქმიანობის გარდა, ჟურნალისტობითაც იყო დაკავებული. მან მწერლობაშიც სცადა ბედი და ინგლისურ ენაზე გამოუშვა რომანი ,,მარადიული”, რომელიც მეუღლეს მიუძღვნა. ეს რომანი მწერლის ერთადერთი დასრულებული ნაწარმოებია, რომელიც მარადიულ სიყვარულზე, სამშობლოს მონატრებაზე მოგვითხრობს და როგორც აღნიშნავენ, მასში ნიკოლოზ ჩხოტუას ავტობიოგრაფიაც იკითხება. 1949 წლის გამოცემის წინასიტყვაობაში ინგლისელი პოეტი ალფრედ ნოელი აწერდა: ,,სწორედ ეს დახვეწილი მწუხარება ქმნის რომანის სტრუქტურას და ანიჭებს მას უძლიერეს მუხტს”. ჩხოტუას ოცნებად ჰქონდა სამშობლოში დაბრუნება, მაგრამ სიცოცხლის ბოლო წლებში ავადმყოფობამ შეუშალა ხელი. მაშინ მან ანდერძი დატოვა, რათა მისი გული მაინც დაემარხათ საქართველოში. მაგრამ საბჭოთა ჩინოვნიკებმა ნათესავებს ჩამოსვენებაზე უარი განუცხადეს: ,,თუ საქართველოში სურდა დამარხულიყო, საქართველოდან არ უნდა წასულიყოო”, _ ასეთი იყო მათი პასუხი.
1988 წელს, მისმა ნათესავებმა ზურგჩანთაში ჩადებული პატარა ურნა, სადაც ნიკოლოზ ჩხოტუას დაფერფლილი გული იყო მოთავსებული, მოსკოვის საბაჟოს გამოაპარეს, თბილისში ჩამოიტანეს და ვერის სასაფლაოზე წმინდა პანტელეიმონის სახელობის ეკლესიასთან ჩუმად დაკრძალეს.
