პირველი კონცერტი საქართველოში და წარმატებული წლები ევროპაში – ვინ არის სოფიო გორდელაძე
გიორგი გირკელიძე
გურია ნიუსი
ბერნის საოპერო თეატრის, გენუის კარლო ფელიჩეს თეატრის, ლისაბონის საო კარლოსის საოპერო თეატრის, ტიროლის საერთაშორისო ფესტივალის და ზალცბურგის საოპერო თეატრის ოპერის მომღერალი სოფიო გორდელაძე ყოველ წელს სტუმრობს მშობლიურ ოზურგეთს, სოფელ ლიხაურს.
“ძალიან ბედნიერი ვარ, რადგან იმ საქმეს ვაკეთებ, რომელიც უზომოდ მიყვარს. მუსიკის, ოპერის გარეშე არ შემიძლია. რა თქმა უნდა, ფიქრობ, ხომ არ დაგიშვია შეცდომა პროფესიის შერჩევის დრო, გლობალურად რომ შევხედე ამ ყველაფერს _ არა, მე იქ ვარ, სადაც უნდა ვყოფილიყავი“, _ ამბობს სოფიო გორდელაძე.
გთავაზობთ ინტერვიუს მომღერალთან, რომელიც ოზურგეთში ჩავწერეთ.
_ როდის გადაწყვიტეთ, რომ ოპერის მომღერალი ყოფილიყავით, უკავშირდება თუ არა ეს ბავშვობის ოცნებებს?
_ დავიწყოთ თავიდან, რომ ბავშვობიდან ვმღერი. სახლში სულ იყო მუსიკალური გარემო _ დედა მუსიკოსი, მამა მუსიკის მელომანი იყო. ასეთი რამ არ მახსოვს, როდის გადავწყვიტე ოპერის მომღერალი ვყოფილიყავი, ეს ძალიან ბუნებრივად მოხდა. საფორტეპიანოზე ჩავაბარე ნიჭიერთა ათწლედში, მერე კონსერვატორიაში ჩავაბარე, პარალელურად დავიწყე ვოკალურზე სწავლა. 15-16 წლის.
_ როგორც ვიცი, წარმატებულად დაიწყო თქვენი კარიერია.
_ 10 საერთაშორისო კონკურსი მოვიგე იტალიაში, ესპანეთში, ავსტრიაში და სხვადასხვა ქვეყნებში. პირველი დებიუტი შედგა 2010 წელს ავსტრიაში. ფესტივალზე, სადაც ვიოლეტას პარტია შევასრულე. 2011 წლიდან ჟენევის საოპერო თეატრის სოლისტი გავხდი, ამას მოჰყვა ჩიკაგოს, სეულის, გენუის საოპერო თეატრები, სადაც მას შემდეგ რეგულარულად მიწვევენ. ერთ წელიწადში იტალიაში 6 კონკურსი მოვიგე. ამ კონკურსებზე ხშირად ჟიურის ერთი და იგივე წევრი იყო და უკვე მცნობდნენ. ჟიურის ერთ–ერთმა წევრმა, რომელსაც სამჯერ შევხვდი, დაწერა, რომ კონკურსებზე ქართული მაფია არისო.
_ ახლა თუ მონაწილეობთ კონკურსებზე?
_ ეს ეტაპი უკვე დავამთავრე. ახლა სხვადასხვა თეატრებში გამოვდივარ, კარგად მიცნობენ. ხშირად უკითხავთ, რომელი ქვეყნიდან ვარ, როდესაც ვპასუხობ, რომ საქართველოდან ვარ, ეს უკვე მაღალი ხარისხის ნიშანიაო, _ მეუბნებიან, რადგან იმდენად ბევრი წარმატებული მომღერალი ჩამოდის საქართველოდან.
_ გული არ გწყდებათ საქართველოში რომ არ მოღვაწეობთ, ან როდესაც ხშირად არ გიწვევენ?
_ წელს ვგეგმავ შემოდგომაზე სოლო კონცერტის ჩატარებას, არაჩვეულებრივ პიანისტთან თათა ლიჩენთან ერთად, მაგრამ ეს ჩვენი პროექტია. 2011 წელს, ოპერის თეატრის დირექტორის, დავით საყვარელიძის მოწვევით, რამდენიმე დადგმაში ვიმღერე და რუსთაველის თეატრში გამოვედი. რაც ახალგარემონტებული ოპერის თეატრი გაიხსნა იმის შემდეგ მოწვევა არ ყოფილა და იმედია, ეს დღეც იქნება.
_ რა ასაკის მსმენელი გყავთ და არის თუ არა ახალგაზრდები ოპერის მოსმენით დაინტერესებული?
_ შუა ასაკის ან ასაკოვანი ადამიანები უფრო დადიან, თუმცა, ახალგაზრდებიც ესწრებიან კონცერტებზე. წელს პორტუგალიაში ვიმღერე, ლისაბონში ძალიან ბევრი ახალგაზრდა დაესწრო კონცერტს. ორი ახალგაზრდა მოვიდა და ბლოგისთვის ინტერვიუ მთხოვა, ერთი პროფესიით არქიტექტორი იყო და მეორე _ იურისტი. ძალიან ვისიამოვნე, რადგან საოცარი ახალგაზრდები გავიცანი, რომლებიც ოპერაზე წერენ.
_ გურიიდან თუ გყავს გულშემატკივრები და გურულები თუ არიან ოპერით დაინტერესებული?
_ გურიაში ისეთი მძიმე სოციალური სიტუაციაა, ოპერისა და მუსიკისთვის, ზოგადად, ნაკლებად რჩებათ დრო. მუსიკალურ სკოლაშიც კი უჭირთ წასვლა, ფინანსური პრობლემების გამო. გულშემატკივარი კი, ბატონო, რაც მაბედნიერებს ესაა და ეს ძალიან მნიშვნელოვანია ჩემი კარიერისთვის.
თავიდან არაფერი იყო. 90-იან წლების თაობას არც შუქი არ გვქონდა არც ინფორმაცია, ქვეყანაში არეულობა იყო, ასე გავიზარდეთ იმ წლების გურიაში. გიორგი კეკელიძეს კარგად აქვს გადმოცემულ 90-ან წლების გურია. თუმცა, ამასაც თავისებური ხიბლი ჰქონდა, იყო ამაში რაღაც რომანტიკული, ლამფის შუქზე მოცარტის ან ბეთჰოვენის ჰანგები… მოგვიანებით, უკვე თბილსის კონსერვატორიაში სწავლისას, კარგად აეწყო ყველაფერი: იტალიის საელჩოში ჩატარებული მოსმენის შედეგად სტიპენდია მოვიგე, ავსტრიელი მეცენატი ქალბატონი დამეხმარა, ეს საოცრება იყო. ასე გახდა ჩემთვის იტალია მეორე სახლი. იტალია არის კულტურული მემკვიდრეობაა და ამას, როდესაც იქ ცხოვრობ, უფრო მეტად ეცნობი და ხვდები.
_ გყავთ თუ არა თაყვანისმცემლები და ესაუბრებით მათ საქართველოს ტრადიციების შესახებ?
_ პირველი ოთხი წელი იტალიაში ვცხოვრობდი და ბევრს, განსაკუთრებით უფროსი თაობის წარმომადგენლებს ჰქონდათ ინფორმაცია, რომ რუსეთიდან ვიყავი. მე კიდევ დეტალურად ვუხსნიდი, ჩვენი ქვეყანა ცალკე სახელმწიფოა და ასე შემდეგ. ბოლო წლებში, განსაკუთრებით, 2008 წლის აგვისტოს ომის შემდეგ, ყველამ კარგად დაინახა, რომ ჩვენ რუსეთთან არანაირი კავშირი არ გვაქს. კოლეგებს ვუყვები უფრო მეტად ქართულ კულტურაზე. მყავს ერთგული მსმენელი, იტალიაში ყველა დიდ საოპერო თეატრში არის ოპერის მეგობართა კლუბი და ისინი ხშირად მიწვევენ.
_ ანონიმური საჩუქრები მოგდით?
_ კი, თან ხშირად…
_ რას გიგზავნიან?
_ ყვავილებს, სუვენირებს, ტკბილეულს.
_ საქართველო რუსეთის ურთიერთობაზე რა აზრის ხართ?
_ ვფიქრობ, ხელოვანი შორს უნდა იყოს პოლიტიკისგან. მან თავისი საქმე უნდა აკეთოს. არ ვამბობ, რომ ვიღაც პუტინის ხოტბის შესამკობელ კონცერტზე გამოვიდეს და იმღეროს. მაგრამ, თუ ადამიანი მუშაობს, მღერის რუსეთის რომელიმე საოპერო დასში, რატომ არ უნდა იმღეროს? რუსეთი, რომ ოკუპანტია ამაზე არავინ დაობს, თუ ამაზეც დაობენ? მე არ ვარ კომპეტენტური პოლიტიკაში და ამიტომ არ გამოვირჩევი პოლიტიკური განცხადებებით.
_ ეხმარებით თუ არა ახალგაზრდებს, ვისაც თქვენს სფეროში უნდა საქმიანობა გააგრძელოს?
_ ნამდვილად ვეხმარები, მაგრამ ამის შესახებ საუბარი არ მიყვარს. არაერთხელ ჩამიტარებია უფასო მასტერკლასებიც.
_ ოჯახის შესახებაც გვითხარით ორიოდე სიტყვა. ორი წლის წინ მამათქვენი გარდაიცვალა. როგორც ვიცი, მასთან განსაკუთრებული ურთიერთობა გქონდათ…
_ მამას დასავლეთ საქართველოში კარგად იცნობდნენ, როგორც ექიმს. მაგრამ ის მხოლოდ ექიმი არ ყოფილა, იყო ერუდიტი ადამიანი, ყველა სფეროში და მიმართულებაში უაღრესად ჩახედული და გათვითცნობიერებული. მასთან ურთიერთობა საინტერესო იყო ნებისმიერი ასაკის ადამიანისთვის, ჰქონდა განსაკუთრებული იუმორის გრძნობა. ძალიან მაკლია მასთან საუბარი, მასთან ურთიერთობა…
_ დედა არ ეჭვიანობდა?
_ დედა, არა, რა თქმა უნდა, არ ეჭვიანობდა. ორივე მშობელს თავისი ადგილი აქვს ჩემს ცხოვრებაში.
და ბოლოს, სამომავლო გეგმების შესახებ რას გვეტყვით…
_ საინტერესო გეგმები მაქვს, რამდენიმე ახალი პარტია უნდა შევასრულო მომავალ სეზონზე ავსტრიასა და გერმანიაში, რაც ძალიან მახარებს. ასევე, პირველად ვიმღერებ მაკედონიაში, სკოპიეს ახლად გახსნილ ფილარმონიაში სიმფონიურ ორკესტრთან ერთად.
