დარჩია საკუთარი მარიფათისა და მოხერხებულობის ხარჯზე არაერთხელ დასხლტომია პოლიციას. …ვინ მოსთვლის რამდენჯერ “საფრთხე უგეს”, თოფი ესროლეს და მისი გადარჩენა ბეწვზედ ეკიდა, მაგრამ ყველას უვნებლად გადაურჩა. დარჩია თავის ხერხიანის მოქმედებით ყველას აოცებს და ლაპარაკისთვისაც უხვს მასალას იძლევა”. ივერია 1890 # 36
ერთხელ ბოქაულს შეატყობინეს რომ ამა და ამ დღეს, შუაღამისას სისონა სუფსის ხიდზე გადაივლისო. ამ ამბის მომსწრე ხევისთავი აქვსენტი მოისწრაფიშვილის გადმოცემით სისონას ჰყავდა ამხანაგი მიხეილ ანთაძე, რომელიც შპიონი იყო. “ანთაძეს კავშირი პრისტავთან ჰქონდა, რასაც სისონა თავდაცემობით იშოვიდა, აძლევდა მიხელას, მიხელა კიდევ პრისტავს. პრისტავი ჯაფარიძე იყო”. მოკლედ რომ ვთქვათ, ქრთამის მეშვეობით, სისონას არ აწუხებდნენ, მაგრამ ერთხელ პრისტავმა გუბერნატორისაგან წერილი მიიღო _ ან დარჩია დაიჭირე ან თანამდებობას დაემშვიდობეო. პრისტავმა ანთაძე დაიბარა და საქმის ვითარება გააცნო. მიხეილი მივიდა სისონასთან და უთხრა: ”უნდა გამყვე სუფსის რკინიგზის ბოგაზე, პრისტავი იქით იქნება, მე რომ გავალ შუაზე, შენ გესვრიან მაგრამ აგაცილებენო”.
მართლაც ისინი მივიდნენ ხიდზე. ხიდის ერთი მხრიდან მაზრის უფროსი ჩაუსაფრდა, მეორე მხრიდან კი ბოქაული. იქვე იყო ხევისთავი თავის კაცებით. მართლაც, ათს იყო გადაცილებული როცა დარჩია თავის მეგობარ მექვაბიშვილთან ერთად გამოჩნდა.. ჩასაფრებულებმა სროლა ატეხეს. სისონა უვნებელი გადარჩა, მექვაბიშვილი კი დაიჭრა. დარჩიამ შესძახა, რომელი ხარო. ბოქაულმა დანებება მოსთხოვა. პასუხად დარჩიამ მოიძრო ნაბადი და სუფსაში გადააგდო. ჩასაფრებულებს ეგონათ, მდინარეში გადახტაო და ნაბადს აუტეხეს სროლა. ამასობაში, სისონამ მოიკიდა დაჭრილი ამხანაგი, როგორც ამბობენ “სისონა ნაჩალნიკს თავზე გადაახტა”, სამშვიდობოს გავიდა, შემდეგ კი თოფი გაისროლა და მდევრებს შესძახა: მე გახლავარ სისონა დაჩიაო. ყველაფერი რომ დაწყნარდა მიხეილ ანთაძემ პრისტავს უთხრა: მე დარჩია მოგიყვანეთ, თქვენ ვერ მოკალით, რა ჩემი საქმეაო. მოგვიანებით მიხეილ ანთაძე მოკლეს.
სვანეთის მთავარი ჯასუღ დადეშკელიანი მაშინ გურიაში მაზრის უფროსი გახლდათ. სისონა დარჩია ვერაფერით რომ ვერ მოიხელთა, ამის გამო გურულებს “რაზბონიკებს” ეძახდა და მთელ გურიას გადასახლებას ემუქრებოდა. სიმონ გუგუნავას და დადეშკელიანს დიდი დავა ჰქონდათ ხოლმე, გურიის თავადაზნაურობის წინამძღოლი უმტკიცებდა, რომ აქ ხალხი არაფერ შუაშია, არამედ პოლიციაა სუსტი და ლაჩარი. მაგალითად კი ფირალ მიქელაიშვილის ამბავი მოჰყავდა, როცა მღვდლის ტანსაცმელში გამოწყობილი გუბერნატორთან შევიდა. დარჩიაზე ნადირობა კი გრძელდებოდა. ერთხელ ლანჩხუთში პრისტავი ჯაფარიძე დაეცა სისონას. დარჩია თავის მეგობარ ჟღენტს ამ ამბავს ასე უყვებოდა: “…პოლჩი ჩავძვერი და გევედი. სტრაჟნიკებისკენ ზრუგი ვქენი არ გეიგომ მეთქინ. სტრაჟები სროლილობდენ ტყვიას სახლზე და ყვიროდენ: სა გაგვექცევა მაი კაძახი, არსა არ შუუზლია გასლავო. გუუარე სტრაჟებს გვერჩი და დუუძახე: არიქა ბიჭებო, სცემეთ და სცემეთ, ვერსა ვერ გეიქცევა, მეთქინ. აგენს აფხანაკი აიმედებდა ეგონენ და მე ამასობაში ქე გევიქეციოახლობლის სახლში სადილობისას კი დიდი რაზმი დაეცა თავს. დარჩიამ მოახერხა და ბოსელში გავიდა. ხბოს ნაბადი გადააცვა, ამოუსვა ხანჯალი და გაგიჟებული ხბო გარეთ გავარდა. სიბნელეში სტრაჟას ნაბდიანი ხბო სისონა ეგონა და საცერივით დაცხრილეს. როცა მიცვივდნენ, დარჩიას მაგივრად, ხბო შერჩათ ხელში. სისონა ამ დროს უკვე სამშვიდობოს იყო გასული…
