“როცა ეკრანზე ვხედავ მოხუცებულ კაცს დაღლილი თვალებით, გუნება მეცვლება”

ამერიკულ კინოში არიან მსახიობები, რომლებიც უკეთესი ფილმების ღირსნი არინ, ვიდრე ისაა, რასაც მათ ხშირად სთავაზობენ. ერთ-ერთი ასეთი მსახიობია ჯინ ჰექმენი, რომელიც ნიუ იორკ თაიმსმა დაახასიათა, როგორც ჰოლივუდის “არაჩვეულებრივი ჩვეულებრივი” კაცი. ჰექმენი იმ მსახიობთა რიცხვს განეკუთვნება, რომელთაც ერთნაირი სიძლიერით შეუძლიათ განასახიერონ, როგორც კომედიური პერსონაჟი, ასევე, არამზადა და წმინდანი. ერთი შეხედვით, ჯინ ჰექმენი, თითქოს, არ სტოვებს გმირის შთაბეჭდილებას, მაგრამ ბობოქარი ენერგია და შინაგანი მიმზიდველობა მაგნიტივით იზიდავს მაყურებელს ამ უნიჭიერესი მსახიობისადმი. ჰექმენს გააჩნია უნარი, ყველანაირ როლში იყოს დამაჯერებელი და რაც მთავარია, ყველასათვის მისაღები. კრიტიკოსი დევიდ დენბი მის შესახებ ამბობდა: ,,უდავოდ, ჰექმენი ბოლო 25 წლის მანძილზე ყველაზე კარგი კინომსახიობია”. თავის დროზე, იგი მოიხსენიებოდა როგორც სახასიათო მსახიობი, რაც, თავისთავად, არანაირად არ აკნინებდა მის რეპუტაციას, რადგან ძალიან ხშირად ფილმებში სახასიათო მსახიობები ჯაბნიან ვარსკვლავებს. თვითონ ჰექმენი ამბობდა: ”მე მასწავლიდნენ,გავმხდარიყავი მსახიობი და არა ვარსკვლავი, მე მასწავლიდნენ, მეთამაშა როლები და არა ურთიერთობის დამყარებას აგენტებთან, იურისტებთან და პრესასთან”. სხვა ინტერვიუში კი ირონიით ამბობდა “ვერასოდეს წარმოვიდგენდი რომ ჩემნაირი მახინჯი ვინმე შეიძლება ასეთი ბედნიერი ყოფილიყო”. თუმცა, ისიც აღსანიშნავია, რომ მან ვერ მიაღწია იგივე ჯეკ ნიკოლსონისა თუ ალ პაჩინოს ვარსკვლავურ სტატუსს.

ჰექმენს მძიმე ბავშვობა ჰქონდა. 14 წლისა იგი დააპატიმრეს მაღაზიიდან ტკბილეულისა და გამაგრილებელი სასმელის ქურდობის გამო. მან სრულიად ახალგაზრდამ მიატოვა საკუთარი სახლი, დამალა საკუთარი წლოვანება და ჩაეწერა სამხედრო საზღვაო ფლოტში. სამსახურის მოხდის შემდეგ, ჰექმენმა გამოიყენა სამხედროს პრივილეგია და დაიწყო სამსახიობო ოსტატობის კურსებზე დასწრება პასადენა ფლეიჰაუზში, სადაც ასაკის გამო თავს არც თუ კომფორტულად გრძნობდა. ალბათ, ამიტომაც დაუახლოვდა თავისნაირ ეულს დასთინ ჰოფმანს და დღემდე მათი მეგობრობა გრძელდება. მათ არავინ სერიოზულად არ იღებდა და აცხადებდნენ, რომ ისინი ვერასოდეს მიაღწევდნენ წარმატებას. საბედნიეროდ, ეს მცდარი პროგნოზი დრომ გააქარწყლა. სულ მალე იგი გადავიდა ნიუ იორკში და თეატრში დაიწყო მოღვაწეობა, სადაც გარკვეულ წარმატებას მიაღწია, თუნდაც, ფინანსურს, რადგან ჰქონდა ნაქირავები ბინა და შეეძლო ოჯახის რჩენა, აგრეთვე დროებითი თავშესაფარი მისცა ნიუ-იორკში გადმოსულ დასთინ ჰოფმანს. ერთ ინტერვიუში განაცხადა, რომ როლების შერჩევისას მისთვის პრიორიტეტი ეს არის სცენარი და ფული. გამომდინარე იქიდან, რომ ჰექმენის ბევრი ფილმი არც თუ მაღალი მხატვრული ღირსებისაა, ჩანს მატერიალური ანაზღაურება სასწორს ხშირად გადაწონიდა ხოლმე, მაგრამ ეს ჩვენ არ გვიშლის ხელს, რათა დავტკბეთ ამ მრავალმხრივი ნიჭით დაჯილდოებული ხელოვანით და ვისურვოთ ქართულ სინამდვილეში, თუნდაც ერთი ასეთი დონის მსახიობი.

კინოში მოღვაწეობა ჰექმენმა დაიწყო 60-იანი წლების დასაწყისში. 1964 წელს იგი გადაიღეს ფილმში “ლილი”. ენერგიული ახალბედა დაიმახსოვრა მისმა პარტნიორმა ფილმიდან ცნობილმა მსახიობმა უორენ ბითიმ და დაპატიჟა ჰექმენი თავის საპროდიუსერო პროექტში “ბონი და ქლაიდი”. რეჟისორ ართურ პენის ეს შედევრი მოგვითხრობდა 30-ანი წლების ცნობილ განსგსტერების ბონი პარკერისა და ქლაიდ ბეროუს შესახებ. ჰექმენმა განასახიერა ქლაიდ ბეროუს უფროს ძმა. ამ როლისთვის მან ოსკარის ნომინაცია დაიმსახურა.

მიუხედავად უამრავი კინოროლისა, მაყურებელთა რამდენიმე თაობას ჯინ ჰექმენმა თავი დაამახსოვრა პოპაი დოილის როლის შესრულებით უილიამ ფრიდკინის 1971 წელს დადგმულ თრილერში “ფრანგი მეკავშირე”. ”როდესაც პირველად ეს სცენარი წავიკითხე, თითქოსდა, მომეცა შანსი, რათა გამეკეთებინა ყველაფერი ის, რასაც, ჩემს ბავშვობაში ეკრანზე აკეთებდა ჯეიმს ქეგნი”, _ იხსენებდა მსახიობი. აღსანიშნავია, რომ თავდაპირველად ამ როლზე მიწვეული იყო სთივ მაკქუინი, მაგრამ მან რატომღაც უარი განაცხადა (ალბათ, იმიტომ, რომ ორიოდე წლით ადრე ნათამაშები ჰქონდა პოლიციის ოფიცერი ბრწყინვალე ფილმში ,,ბულითი”). ჰექმენი თამაშობს ნარკოტიკების წინააღმდეგ მებრძოლი განყოფილების თავნება პოლიციელს, რომელიც საკუთარი მეთოდებით ებრძვის დამნაშავეებს, რაც უფროსობის გაღიზიანებას იწვევს, თუმცა, ეს მეთოდები ხშირად ამართლებს. ფილმი დაფუძნებულია რეალურ ამბავზე, რომელიც მოხდა ნიუ-იორკში 1962 წელს. რეალური პოლიციელები, რომელთაც ასახიერებენ ჰექმენი და როი შაიდერი სურათში ეპიზოდურ როლებში გამოჩნდნენ. ფილმში არის ახლა კლასიკაში შესული მანქანებით დევნის სცენა, რომელიც გასაოცარი დამაჯერებლობით არის დადგმული. “ფრანგმა მეკავშირემ” მიიღო ხუთი ოსკარი, მათ შორის ჯინ ჰექმენმა მამაკაცის საუკეთესო როლისთვის.

როგორც ხდება ხოლმე, ოსკარმა მას გზა გაუხსნა თავისუფალი არჩევანისკენ: ახლა მას შეეძლო აერჩია როლიც და ჰონორარის რაოდენობაც. მან ყველანაირ ჟანრში სცადა ბედი, ყველგან წარმატებით და უბადლო ოსტატობით, იქნებოდა ეს ფრენსის ფორდ კოპოლას “საუბარი”, რიჩარდ დონერის “სუპერმენი”, მაიკ ნიქოლსის “ჩიტუნას გალია”, ქლინთ ისთვუდის “უმაღლესი ძალაუფლება” თუ ჩვენი მაყურებლისთვის კარგად ნაცნობი “სწრაფი და მკვდარი”, მაგრამ საუკეთესო და საყვარელ ნამუშევრად მას მიაჩნია ჯერი შაცბერგის “საფრთხობელა”, სადაც იგი სრულიად ახალგაზრდა ალ პაჩინოსთან ერთად გამოჩნდა.

კარიერიერის მანძილზე ჰექმენმა რამდენჯერმე განაცხადა, რომ მას კინოსთვის თავის დანებება სურდა, მაგრამ დროის რაღაცა პერიოდის განვლის შემდეგ ენატრებოდა გადასაღები მოედანი და მაყურებლთა საბედნიეროდ, იგი ისევ უკან ბრუნდებოდა. ჰექმენი ერთ-ერთი ყველაზე დაკავებული მსახიობი იყო კინოს ისტორიაში. წელიწადში, როგორც წესი, მას ორ ფილმში მაინც იღებდნენ. 2001 წელს კი ის ექვს სურათში ერთად გამოჩნდა. ჯინ ჰექმენი რამდენჯერმე იყო ნომინირებული აკადემიის უმაღლეს ჯილდოზე, თავისი მეორე ოსკარი მამაკაცის მეორეხარისხოვანი როლის შესრულებისათვის მან ქლინთ ისთვუდის ვესთერნში “მიუტევებელი” მიიღო. თავდაპირველად მან ამ როლზე უარი განაცხადა, რადგან მისი თქმით, უკვე გადაღლილი იყო ამდენი ძალადობით, მაგრამ ისთვუდთან შეხვედრისა და სცენარის ყურადღებით წაკითხვის შემდეგ დათანხმდა და არც წააგო. მან დაგვიხატა ველური დასავლეთის პატარა ქალაქის დესპოტი შერიფის დაუვიწყარი სახე.

“ჩემთვის ემოციურად ძალზე მძიმეა საკუთარი თავის ყურება ეკრანზე. ჯანმრთელობას არ ვუჩივი, თავი ჯერ ახალგაზრდა მგონია, მაგრამ როცა ეკრანზე ვხედავ მოხუცებულ კაცს დაღლილი თვალებით, გუნება მეცვლება”, _ ამბობს ჰექმენი. ამ რამოდენიმე წლიდ წინ მან თავი მიანება კინემატოგრაფს და წიგნების წერა დაიწყო, რომელიც საკმაო პოპულარობით სარგებლობს მკითხველებში.