“მიუხედავად იმისა, რომ ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი გარკვეული ხნის წინ აისახა დასახლების საერთო კრების ცნება, მისი რეალიზება დღემდე ქვეყნის მასშტაბით არ გახორციელებულა და საგულისხმოა, რომ პირველი ფაქტი ლანჩხუთში დაფიქსირდა”, _ ამბობს საქართველოს სასოფლო დარბაზის ხელმძღვანელი ამირან გიგინეიშვილი.
საერთო კრება წარმოადგენს ადგილობრივი მოსახლეობის თვითორგანიზაციისა და ადგილობრივი თვითმმართველობის გახორციელებაში მოქალაქეთა მონაწილეობის ფორმას (ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 85.3) და უზრუნველყოფს დასახლებაში (სოფელში) რეგისტრირებული ამომრჩევლების ქმედით ჩართულობას ამ დასახლების (სოფლის) მნიშვნელოვანი თემების განხილვის, გადაწყვეტის, მუნიციპალიტეტის წინაშე ინიცირების პროცესში. კრება უფლებამოსილია, იმსჯელოს სოციალურ-ეკონომიკურ პროექტებზე მათ ბიუჯეტში ასახვამდე, განიხილოს შესრულებული ან მიმდინარე პროექტები, წარმოადგინოს შენიშვნები და წინადადებები, წარადგინოს პეტიცია. მუნიციპალიტეტი ვალდებულია, განიხილოს საერთო კრების გადაწყვეტილება და დასაბუთებული პასუხი აცნობოს კრების წევრებს ან კრების რჩეულს. მუნიციპალიტეტი, ასევე, ვალდებულია ამ დასახლებაში გასახორციელებელი პროექტები განსახილველად წარუდგინოს კრებას, შეათანხმოს დასახლების საზღვრების შეცვლის საკითხი. კრების მოწვევის შესაძლებლობა აქვს როგორც მუნიციპალიტეტს, ასევე, საინიციატივო ჯგუფს და მას ამომრჩეველთა 20% უნდა ესწრებოდეს, რომ იგი ლეგიტიმურად ჩაითვალოს, რაც შექმნილი რეალობიდან გამომდინარე რთულად მიღწევადია.
მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ თუ სოფელში საერთო კრება შედგა, რჩეული აირჩა, კოდექსის თანახმად გამგებელი ვალდებული ხდება წელიწადში ორჯერ საკუთარი ინიციატივით, მოიწვიოს ამ სოფლის საერთო კრება. ცხადია, ეს სულაც არ არის კომფორტული ადგილობრივი ხელისუფლებისთვის, მაშინ, როცა სოფლების რაოდენობა ბევრია, გამგებელი _ ერთი.
დასახლების საერთო კრების მოწვევას, ჩატარებას და მუნიციპალურ რეესტრში რეგისტრაციას საკმაო დრო და ძალისხმევა სჭირდება, მოსახლეობის რეალური ჩართულობის ეს მეთოდი არსად არ გამოყენებულა.
17 მარტს, გრიგოლეთში პირველი პრეცედენტი შეიქმნა, სადაც სოფლის კრება დაფუძნდა და საქართველოში პირველად “თვითმმართველობის კოდექსის” სრული შესაბამისობით ჩატარდა ამ დასახლების საერთო კრება. მეორე დღეს ანალოგიური კრება სოფელ ეწერშიც შედგა. გრიგოლეთში კრებას უფლების მქონე “კრების წევრთა” 23%, ხოლო ეწერში _ 32% ესწრებოდა. 23 მარტს კი ადგილობრივი საინიციატივო ჯგუფის მიერ ორგანიზებული საერთო კრება სოფელ ორაგვეში გაიმართა, სადაც ორი ძირითადი საკითხი განიხილეს. სამივე სოფელში მოხდა პრობლემების იდენტიფიკაცია და პრიორიტეტიზაცია, აირჩიეს კრების რჩეულები: ეწერში _ ზვიად ნაკაიძე, გრიგოლეთში _ აკაკი ჭყონია, ხოლო ორაგვეში _ ტარიელ ურუშაძე.
“ორაგვეს მაგალითზე რომ ვისაუბროთ, კრებაზე გამოიკვეთა, რომ სოფლისთვის უმთავრესი პრობლემაა ბუნებრივი აირის შეყვანა, მისასვლელი გზისა და წყლის სისტემის რეაბილიტაცია, სოფელში უბნის ექიმის დანიშვნა, მუნიციპალური ტრანსპორტის დანიშვნა, სოფლის შიდა გზების მოწესრიგება, სანიაღვრე არხების მოწყობა.
სოფლების მიერ პრიორიტეტად მიჩნეული პრობლემების ჩამონათვალი კრებების ოქმთან ერთად გამგეობას 7 დღის ვადაში მიეწოდება, რაზეც აღმასრულებელ ხელისუფლებას უცილობლად მოუწევს რეაგირება”, _ ამბობს ამირან გიგინეიშვილი და იმედოვნებს, რომ დასახლების საერთო კრების ამოქმედებით გაიზრდება ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის სოფლების მოსახლეობის ადგილობრივი ხელისუფლების გადაწყვეტილების მიღების პროცესში ჩართულობა, რაც მნიშვნელოვნად შეუწყობს ხელს სოფლებში არსებული პრობლემების მოგვარებას.
