სხვადასხვა ცნობები გურული მხედრების შესახებ

ზამთარში, როცა ,,ველური დასავლეთის შოუ” იხურებოდა, მოჯირითეები ან სახლში ბრუნდებოდნენ, ან რჩებოდნენ ამერიკაში, მაგრამ ამ შემთხვევაში თავის თავზე თვითონვე უნდა ეფიქ¬რათ. ,,…შოვი რომ იკილტება ნიორგში მისვლას უნდა 35 დოლარი 70 р. (მანეთი). კარგათ არ ვიცი სად დავრჩები ამ ზამთარში” _ ქრისტეფორე იმნაძის წერილიდან. ,,…იმის სიმაგრეა ზამთარში მუშაობა ამერიკაში მარა ჩვენ კვირეში ორ დღეს მაინც წევიმუშავებთ და იმით თავი გვინდა გევიტანოთ…” _ უცნობი მოჯირითეს წერილიდან.
იქ გათვალისწინებული იყო სხვადასხვა პუნქტები, მათ შორის: დასახიჩრების შემთხვევაში მეპატრონე ყველა ხარჯს თავის თავზე იღებდა (ზოგიერთ შოუში დასახიჩრებულ მოჯირითეს, როცა ის გამოსვლას აცდენდა, იმ დღის ხელფასს არ უხდიდნენ), სეზონის დამთავ¬რებისას მონაწილეს აუცილებლად ეძლეოდა იმ რაოდენობის თანხა, რათა ის სამშობლოში დაბრუნებულიყო. მოცემული იყო შოუს მონაწილის ქცევის წესები: მონაწილეს ყოველთვის წესრიგში უნდა ჰქონოდა ამუნიცია, ტანსაცმელი, უნდა მოქცეულიყვნენ ისე, როგორც ჯენთლმენებს შეეფერებათ, არ უნდა ჰქონოდა ადგილი ჩხუბს, ლოთობას, აზარტულ თამაშებს, აკრძალული იყო თვალის ჩაკვრა, გადალაპარაკება და საერთოდ არშიყი აუდიტორიაში მჯდომ ქალბატონებთან (გამოსვლის დროს). აკრძალული იყო აგრეთვე ჩექმებით ლიგინში დაწოლა. განსაზღვრული იყო ბარგის რაოდენობაც, აკრძა¬ლული იყო აგრეთვე ძაღლე¬ბიც, გამონაკლისს შეადგენდნენ ინდიელები, რადგან მათ ძაღლები გამოსვლებში სჭირ¬დებოდათ.

გადახდა წარმოებდა თვეში ორჯერ კვირაობით, თანაც უხდიდნენ მხოლოდ იმ დღეებისთვის, როცა მოჯირითე შოუში გამოდიოდა. სხვათაშორის, დარწმუნებულები რომ ყოფილიყვნენ, რომ მონაწილე მთელი სეზონის განმავლობაში მათთან იქნებოდა, პირველი ორი კვირის ხელფასს სეზონის ბოლოს უხდიდნენ. მოჯირითე გიორგი გვარჯალაძე ოჯახისადმი მიწერილ ბარათში იუწყებოდა: `თუ შოვში (შოუში – ი. მ.) თავი მევიკიდე, მერე აფერი მიჭირს… დედაჩემო კი ვფიქრობდი რომ ამ ზამთარში რაცხას ვიშონი და პატარას მაინც შინ გავაგზავნი მეთქინ მარა სამუშავოის შონა გასჭირდა ერხანს კი ვმუშოვობდი მარა ცარიელი კაცი ვიყავი და რაფერ უნდა გამომეგზავნა… მომავლიზა ალაგი მაქ პანტელიმონ ცინცაძიეს აეღო ერთი კაი შოვი და არდგილი გამომიგზავნა მან ჯამაგირი იქნება კვირეში თორმეტ დოლარ ნახევარი ესე იგი ოცდახუთი მანეთი ჩვენებურად. ეგებას ცამეტი დოლარიც კი დაგვრჩეს კვირეში…~
მოჯირითეები ფულს იზოგავდნენ რათა სახლში ჩაეტანათ, მაგრამ ზოგიერთი მათგანი (უმეტესწილად უცოლშვილო) რასაც შოულობდა, ყველაფერს იქვე ხარჯავდა. გიორგი ჩხაიძის ქალიშვილი ეკატერინე იხსენებდა: ,,…მათ თან ახლდა ერთი ლამაზი, მოქეიფე, ქალების მოყვარული კაცი (სამწუხაროდ მისი გვარი არ მახსოვს), მას რაც უშოვია სულ დაუხარჯავს და აღარაფერი ჰქონია. გემზე, რომლითაც ისინი სამშობლოში მოემგზავრებოდნენ, ერთ-ერთ სახელმწიფოში მდიდარი მგზავრები ასულან. მაშინ ამ უფულოდ დარჩენილ კაცს ამხანაგებისათვის უთხოვია დაუკარით და იმღერეთ, უნდა ვიცეკვოო. მართლაც გაუჩაღებიათ ცეკვა-თამაში… გემბანზე ერთი ჟრიამული ამტყდარა, მგზავრებით გავსებულა, ყველა კმაყოფილი იყო. მათ მეგობარს საკმაო თანხა შეუგროვეს, შეიძლება იმაზე მეტიც, რაც სხვებს ჰქონდათ.”