“სოფელ შრომას ხუმრობით „გურულ ტვინ პიკსს“ ვეძახი, ისეთი ატმოსფეროა იქ“

სულაკაურის გამომცემლობამ თებერვლის დასაწყისში ახალგაზრდა მწერლის მიხეილ ციხელაშვილის წიგნი _ “შრომა, გურია“ გამოსცა.

სოფელ შრომის მცხოვრები რიჩარდ მუჯირი, მას მერე, რაც წინა საღამოს სახლში არმობრუნებულ ძროხას ტყეში დაგლეჯილს იპოვის, აბსურდულ ამბავში ეხვევა _ დაზღვეული საქონლისთვის კომპენსაცია ეკუთვნის, თუმცა, სადაზღვევო კომპანიას გაუგონარი მოთხოვნები აქვს.

მოთხრობაში – „შრომა, გურია“ – ამ უჩვეულო თავგადასავლის ფონზე იშლება პერსონაჟთა ისტორია და მათი პორტრეტები.

“გურია ნიუსი“ მიხეილ ციხელაშვილს დაუკავშირდა.

_ როგორ გაეცნობოდით “გურია ნიუსის“ მკითხველებს?

_ ვარ 28 წლის. „შრომა, გურია“ ჩემი მეორე წიგნია. პირველი წიგნი რომანია, სახელად „მიბრუნება“, რომელიც მიხეილ იოჰანის ფსევდონიმით გამოვაქვეყნე და 2019 წელს გამოიცა. „შრომა, გურიას“ წერა დავიწყე პირველი წიგნის გამოქვეყნების შემდეგ, 2019 წლის ოქტომბრიდან და დაახლოებით 6 თვე ყოველდღიურ რეჟიმში ვწერდი. როცა მოვრჩი, მერე დროდადრო მივუბრუნდებოდი ხოლმე ტექსტს, მედო რამდენიმე თვე და როცა საჭიროდ მივიჩნიე გამოქვეყნება, მაშინ მივწერე გამომცემლობასაც.

_ რატომ დაინტერესდით ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ შრომით?

_ სოფელ შრომით დაინტერესება გამოიწვია ერთმა აბსურდულმა ამბავმა, რომელიც რეალურად მოხდა ამ სოფელში რამდენიმე წლის წინ. სიუჟეტის მთავარი ღერძის ასაგებად ეს ისტორია გამოვიყენე, როგორც გაუცხოება და დიდი დაშორება თუ უნდობლობა ბიუროკრატიულ, კონტრაქტის ენით მოლაპარაკე სისტემასა და პასტორალურ, ავთენტური ენით მოლაპარაკე მოქალაქეს შორის.

შრომაში ჩავედი იმიტომ, რომ ზოგადად ძალიან დიდ ყურადღებას ვაქცევ იმ ურბანულ თუ პასტორალურ გარემოებს, სადაც ჩემი პერსონაჟები ცხოვრობენ _ უნდა ვიცოდე ის გარემო, რომელზეც ვწერ. ამიტომაც სოფელიც უნდა მენახა, მისი გეოგრაფია შემესწავლა, იქაური მოსახლეობაც გამეცნო, გავსაუბრებოდი იმ პიროვნებას, რომელსაც ეს ამბავი გადახდა და ა. შ. მოკლედ, ის მასალა შემეგროვებინა, რაც ჩემი ტექსტისთვის დამჭირდებოდა.

 _ კადრს მიღმა, როგორია თქვენს მიერ დანახული სოფელი შრომა?

_ სოფელ შრომას ხუმრობით „გურულ ტვინ პიკსს“ ვეძახი. ისეთი ატმოსფეროა იქ, რომ რიგ ადგილებზე გაქვს განცდა, თითქოს რაღაც მიკროსამყაროს ნაწილი ხარ. აი მაგალითად გზა, რომელიც ხრიალეთიდან შრომის კულტურის სახლამდე მიდის, ერთი–ორგან ისე უხვევს, ისეთ რელიეფზე გადის და ისეთ გარემოს ქნის, შეუძლებელია აღწერა _ ჩემში უკვე სურათათ ჩაიბეჭდა და თავისი განწყობაც მუდამ აქვს. ასეთ რამეებს დავუმატოთ სოფლის ისტორია, რომელიც დღემდე ჩანს შრომაში სეირნობისას. სხვა რა გითხრათ _ მგონი ბევრი რამ მაქვს აღწერილი წიგნში, დაწყებული ტანკით და მოზაიკით, დამთავრებული იქაურ ტყეებში გავრცელებული ხეებით.

_ გურიაში იგეგმება თუ არა წიგნის პრეზენტაციაში?

_ რამდენიმე თვის წინ პორტუგალიაში გადავცხოვრდი და ჯერჯერობით, რადგანაც საქართველოში არ ვიქნები, პრეზენტაციაც არ იგეგმება _ მხოლოდ ონლაინ–პრეზენტაცია იქნება 23 თებერვალს, ფეისბუქზე. მაგრამ როცა ჩამოვალ, აუცილებლად მინდა, შრომაში პრეზენტაცია გავაკეთო და გურიის კიდევ ბევრ სხვა სოფელს ვესტუმრო. თავად ნახევრად გურული ვარ, ბავშვობაში ხშირად ჩავდიოდი დედის სახლში. იმის მერეც გურია თავისი ისტორიით, ხალხით, ენით სულ მაინტერესებდა, მიყვარდა და ამის ერთ–ერთი შედეგი ეს წიგნიცაა.