„ძალიან პატარა ასაკიდან ვოცნებობდი ვყოფილიყავი აკრობატი. ესეც სცენასთან იყო დაკავშირებული. ძალიან მომწონდა ცირკის აკრობატები და ამაზე ვოცნებობდი ჩემთვის ბავშვურად. რეალიურად მსახიობობა მინდოდა სულ“_ ამბობს „გურია ნიუსთან“ საუბრისას 24 წლის მსახიობი ანი ანდღულაძე. ანი ფოთის თეატრალური დასის წევრია 2018 წლიდან.
_ როგორი იყო პატარა ანი?
_ ბავშვობიდან ჩაკეტილი და ძალიან მორცხვი ვიყავი, აი, ისეთი მორცხვი მეზობელს გამარჯობას ვერ ვეუბნებოდი. 10 წლის ვიყავი, მახსოვს, ბებიაჩემის მეზობელს ვერ მივესალმე და მან მისაყვედურა ამის გამო. ვერ ვურთიერთობდი ბავშვებთან. დედაჩემმა მოიფიქრა გამოსავალი ამ სიტუაციიდან და თეატრალურ წრეზე შემიყვანა ბატონ შალვა ლიპარტელიანთან.
_ მოგვიყევით შალვა ლიპარტელიანზე…
_ ბატონი შალვა იყო უნიჭიერესი ადამიანი. მისი დამსახურებით დავძლიე კოლმპექსები და მეტად გავიხსენი ადამიანების მიმართ. მას ინდივიდუალური მიდგომა ჰქონდა ბავშვებთან, ყველას თავის გასაღებს უძებნიდა. იყო არა მარტო პედაგოგი, არამედ უფროსი მეგობარი და მრჩეველი. ის გვასწავლიდა თეატრის სიყვარულს და მისი დამსახურებაა ის, რომ მე მსახიობად შევდექი. პირველი სპექტაკლი, სწორედ, ბატონი შალვას დამსახურებით 14 წლისამ ვითამაშე.
_ სად გრძნობთ ყველაზე კომფორტულად თავს?
_ რაც ყველაზე მეტად მიყვარს და სადაც ყველაზე კომფორტულად ვგრძნობ თავს, ეს არის ჩემი პროფესია. შეიძლება სხვა პროფესიის ვყოფილიყავი, მაგრამ ეს სიამოვნების განცდა არ იქნებოდა. კომფორტულად ვგრძნობ თავს სცენაზე. ემოციური ვარ და ერთ ადგილას გაჩერება არ მომწონს. ჩემი დადებითი და უარყოფითი ემოციები ვინმეს უნდა გავუზიარო. ჩემი თავის წარმოჩენას და წარმოდგენას ყველაზე კარგად ვახერხებ თეატრში. ჩემთვის რეპეტიციების პერიოდი არის ძიების პროცესი. რეპეტიცია, ერთის მხრივ, არის ძალიან საინტერესო და მეორეს მხრივ, ძალიან რთული და შრომატევადი. როლზე მუშაობა პერსონაჟის ხასიათის ძიება… მუშაობის პროცესში, როგორც მსახიობი და როგორც პიროვნება წინ მივიწევ, ვიზრდები.
_ დღეს როგორ პირობებში გიწევთ მუშაობა?
_ იმის გამო, რომ ფოთის თეატრის შენობა ჯერ კიდევ ავარიულ მდგომარეობაშია, კულტურის სახლის შენობაში ვმუშაობთ დროებით. შენობა არის ძალიან პატარა და სამუშაოდ არაკომფორტულია. შესაბამისად, ძალიან რთულია ასეთ გარემოში მუშაობა. რა თქმა უნდა, ყველა პროფესია მსხვერპლს მოითხოვს. ჩვენ გვიყვარს ჩვენი თეატრი და ჩვენი პროფესია და ვემსახურებით მას ექსტრემალურ პირობებშიც. პანდემიის შემდეგ უფრო გაგვიჭირდა, ძალიან დავისტრესეთ, შენს საყვარელ საქმეს რომ აკეთებ და გამოგეცლება. თეატრი ჩემი მთელი ცხოვრებაა…
_ მოგვიყევით თქვენს პირველ სატელევიზიო სპექტაკლზე _ „ოთახი“…
_ რეჟისორი ავთო დიასამიძე ივნისში ჩამოვიდა ჩვენთან თბილისიდან. ამირჩია თავისი სპექტაკლის „ოთახისთვის“. კულტურის სამინისტროს ნებართვას ველოდებოით და სპექტაკლის რეპეტიციები აგვისტოში დავიქყეთ. რეჟისორის ემა დონაჰიუ რომანის ინსცენირება მოახდინა. წიგნი არის ორნაწილიანი: სიტუაციაა ოთახში ცხოვრების პერიოდში და მეორე ნაწილი როგორ ცხოვრობენ, როცა ტოვებენ „ოთახს“. აღწერენ თავისუფალ გარემოში ცხოვრება როგორ უჭირთ. ადაპტაცია, შეგუება, ურთიერთობა, როგორ უჭირს დედას და შვილს. ჩვენ მხოლოდ ოთახის შიგნით მდგომარეობა ვითამაშეთ სპექტაკლში _ გაქცევამდე. რეჟისორმა უფრო ფსიქოლოგიური დრამისკენ წაიყვანა სპექტაკლი და მთავარი სათქმელი იყო ის, რომ ბავშვობის ტრამვები, შიშები, კომპლექსები ადამიანს მთელი ცხოვრება თან დასდევს. ცხოვრებაში ძალიან ხშირი შემთხვევაა, როდესაც ბავშვობის ტრავმა ცხოვრებას გვიწამლავს.
_ როგორ მოირგეთ როლი?
_ რეპეტიციების დაწყებამდე მისი წიგნი წავიკითხე, ძალიან მაინტერესებდა. რამდენჯერმე გადავიკითხე, შევეცადე დეტალურად ამომეწერა ჩემი პერსონაჟის თვისებები, დამოკიდებულებები ბავშვის მიმართ, ნებისმიერ სიტუაციაში ამ გოგოს ქცევები და ქმედებები გამეთავისებინა. ასე დეტალურად შევისწავლე ჩემი გმირი. დამაინტერესა, რატომ დაწერა მწერალმა ეს წიგნი, რომანი იკითხება ძალიან კარგად. ბავშვის ენით არის დაწერილი. მთავარი გმირი ბავშვი „ჯეკი“ წერს, ბავშვის ენით გვიხატავს ამ რეალობას. თითქოს მარტივი აღსაქმელია, მაგრამ ძალიან დიდი ტრაგედიაა.
_ კმაყოფილი ხართ საკუთარი შედეგით?
_ ჩემი თავით არასოდეს ვარ კმაყოფილი. ძალიან სკეპტიკურად ვუყურებ საკუთარ თავს. მე ვარ დამწყები მსახიობი და გამოცდილებაც დიდი არ მაქვს. ვფიქრობ, რომ ნორმალურად შევასრულე.
_ რამდენად რჩება თქვენში გმირის ხასიათი?
_ ხანდახან თავისთავად გმირის ფრაზებით ვსაუბრობ. ეს ფრაზა მომწონს ძალიან: „ელოდე, ანა, ელოდე, უსაზღვროა შენი მოთმინება“. ეს ფრაზა „ბეჩავიდან“ არის და ხშირად ვიყენებ ხოლმე, ჩემდა უნებურად. მანერებს არა, უფრო ფრაზების გამოყენება მომწონს ან გამომდის თავისთავად.
_ რაზე მუშაობს ფოთის თეატრი დღეს?
_ ფოთის თეატრი წერს ზღაპრებს ბავშვებისთვის. ჩვენ ვმუშაობთ სპექტაკლზე „ახლა კი, ფარდა“, რომელიც ეძღვნება მიხეილ თუმანიშვილის 100 წლის იუბილეს. ეს არის ელენე მაცხონაშვილის თოჯინური სპექტაკლი. მთავარ როლს ასრულებს თავად მიხეილ თუმანიშვილის თოჯინა და ცოცხალ პლანში თამაშობს სამხატრო ხელმძღვანელი რამაზ იოსელიანი. ახლა დროებით შეჩერებული გვაქვს რეპეტიციები და ერთი თვის შემდეგ, ალბათ, განახლდება. სპექტაკლს შემდეგ გადავიღებთ, რომელიც დაიდება ფოთის თეატრის ოფიციალურ გვერდზე, სადაც იდება ჩვენი ყველა ნამუშევარი და მაყურებელს შეუძლია ნახოს ჩვენი სპექტაკლები.
