ბატონი ჯემალ ღაღანიძე ერთ თბილისურ „კარგ“ ამბავს ხშირად იხსენებს.
„უბნის ინსპექტორი გვყავდა. მართლაც, კოლორიტი. მას ყველა იცნობდა, პატივს სცემდა და თუ რამე გაუგებრობა ხდებოდა უბანში, იქ იყო დარჭობილი.
ერთ დღესაც მეზობელი ქალები წაეკიდნენ ერთმანეთს ქათმის გამო. ერთი ამბობდა ჩემიაო, მეორე თავს იგიჟებდა, შენი კი არა, ჩემიაო. მოკლედ, სანამ ერთმანეთს გაწეწავდნენ, უბნის ინსპექტორი ჩააბეს საქმეში. ისიც მოვიდა, სრული სერიოზულობით გაეცნო ქათმის გამო ატეხილი დავის სიტუაციას და განაცხადა: არსად არ წავალ, ეზოში დავჯდები, გამოუშვით ის ქათამი და რომ მოსაღამოვდება და ჩამობნელდება, ვისკენაც წავა, მისი იქნებაო. არადა, ერთი ცხოვრობდა მესამე სართულზე, მეორე კიდევ – პირველზე. გადაირია მესამე სართულზე მცხოვრები: კაცო, გეუბნები, ჩემია ეს ქათამი და მესამე სართულზე სანამ ლიფტით არ ამოვა, მანამდე არ დამიჯერებ? ხელით ჩამომყავს ყოველ დილით და მერე, საღამოს უკანვე ამყავს, ბინის მისამართს და სართულს ხომ ვერ დავაზეპირებინებო. ინსპექტორი თავისას „უბერავდა“: კაცო, ქათამმა თავისი ბინა იცის და რომ მობინდდება, თავის სახლს აუცილებლად მიაგნებს, რას მასწავლით, უმისამართო ხომ არ იქნებაო.
მოკლედ, დაჯდა შუა ეზოში ინსპექტორი, ამოიღო კალამი და ფურცელი და საითკენაც ქათამი წავიდოდა, მიმართულებებს გულისყურით ინიშნავდა. შებინდდა. ქათამმა იარა, იარა და ზუსტად იმ სადარბაზომდე მივიდა და გაჩერდა, სადაც მესამე სართულზე მისი პატრონი ეგულებოდა. გაირკვა, რომ ეს ქათამი მისი იყო. მივარდა ის ქალი უბნის ინსპექტორს, უხდის მადლობებს, არის ერთ ამბავში და უცებ, ინსპექტორი ეუბნება: ქალბატონო, საქმე კი გახსნილია, მაგრამ, ამას დასველება ხომ უნდა, მთელი დღეა, აქ ვყურყუტებ, დაკალით ეს ქათამი და აღვნიშნოთო. გადაირია ის ქალი: რა უნდა დავკლა კაცო, ხომ არ გაგიჟებულხარ? ამ ქათმის გამო კინაღამ მეზობლის ქალი დავკალი და რაებს როშავო.
მოკლედ, მეზობლებმა გაუშალეს სუფრა უბნის ინსპექტორს, აქეიფეს კარგად და სუფრის თავში, თამადის ადგილას, სწორედ ის ქათამი იჯდა, რომლის გამოც ატყდა მთელი ამბავი. ასეთი რამ მარტო თბილისში თუ მოხდება, თორემ სხვაგან მსგავსს მოიფიქრებენ?“
