“ჩვენს სიმინდს ვთესავ, აბა, რად მინდა მაგათი ამერიკული საწამლავი სიმინდი?!” _ ასეთია ხვნა-თესვის წინ გლეხების მოსაზრებები გურიის სოფლებში. წელს ეკონომიკურად განსაკუთრებით უჭირს სოფელს _ საწვავი გაძვირებულია, შარშანდელი გვალვების გამო, ზოგ ოჯახს სათესლე სიმინდიც არ შემორჩა, ტექნიკაც ძვირია, ერთი ტომარა სასუქის ფასიც 50 ლარი გახდა!
_ ძროხა დავკალი, რომ ყანის გარეშე არ დავრჩე. კი, ვაუჩერი დაგვირიგეს, მაგრამ ახლა ყველაზე მთავარი პრობლემა ყანაა და ამაში დახმარებოდნენ ამ გაჭირვებულ ხალხს, არ ჯობდა? ჩვენზე არავინ ფიქრობს. გაანძრიე ხელიო, გეტყვიან. ხელის განძრევა შველის მარტო? საწვავი გაძვირდა, ტრაქტორიც ძვირად ხნავს. აზოტის ყიდვაც ხომ გინდა? არადა, სოფელი უყანოდ არ ვარგა. ხელი გვაქვს ჩაქნეული _ გავყიდი ყველს და ვიყიდი ქატოს, ეგაა საქმე? იმ ძროხასაც ხომ უნდა ჭამა? იცით, ქატო რა ღირს? _ ამბობენ “გურია ნიუსთან” საუბარში გურიის ერთ-ერთი სოფლის მცხოვრებლები.
_ გასულ წლებთან შედარებით, მოსახლეობის ერთი მესამედიც ვერ დათესავს წელს ყანას. მე ეზოში მაქვს 2 000 მეტრი ფართობი და იმის დათესვაც მიჭირს, მაგრამ გავიჭირვო უნდა. რა თქმა უნდა, ჩვენს თეთრ სიმინდს ვთესავ, ექსპერიმენტი მთავრობის ხალხმა ჩაატაროს და ვნახოთ, მომავალში როგორ იქნება საქმე, _ ამბობს რომან დოლიძე.
ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბაღდადში მცხოვრებლები “გურია ნიუსთან” საუბარში აღნიშნავენ, რომ ასეთი პრობლემები ხვნა-თესვის წინა პერიოდში არასდროს ყოფილა: _ გზაზე მანქანას უჭირს ამოსვლა, ცხენიც ვერ გაივლის. დაწყებულია საგაზაფხულო სამუშაოები და არც საწვავი გვაქვს და არც საწვავის ფული. უფულობის გამო, ნახევარზე მეტი ვერ დათესავს ყანას. ერთი ტომარა სასუქის ფასი უკვე 50 ლარზეა ასული. არჩევნები რომ მოდის, არიქა, ხმა მოგვეცითო, გაიძახიან. მაშინ ხომ ვახსოვართ გლეხები? 80 ლარი პენსიონერს როგორ უნდა ეყოს და ისიც რომ არ აქვს ზოგს? ჩვენი სიმინდი გვინდა _ არაფერში არ გვჭირდება მაგათი ამერიკული სიმინდი, ან ვის აქვს იმის საშუალება, ეგ იყიდოს? რატომ უნდა დააძალონ ხალხს, იყიდეო? _ ამბობენ ბაღდადელები.
ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ასკანაში მცხოვრები ეთერ ხიმშიაშვილი “გურია ნიუსთან” საუბარში ამბობს, რომ აქაურების მსგავსი გაჭირვებული და ღარიბი ხალხი სხვაგან არსად არ იქნება:
_ უგზოობა, დამეწყრილი გზები, ეზოები, სახლები, უამრავი ავადმყოფი და უფრო მეტი გაჭირვებული _ აი, ჩვენი სოფლის ყოფა-ცხოვრება. ასკანაში ყველა ოჯახს ეკუთვნის სოციალური დახმარება _ შიათ, საჭმლის ფული არ აქვთ და ყანას დათესავენ? საგაზაფხულო ხვნა-თესვისთვის მზადება დაწყებულია, მაგრამ ემზადე ცარიელი ჯიბით და არაკუნე მარტო ენა _ ვემზადებითო. პრობლემების მეტი რა გვაქვს, მაგრამ საინტერესო რაა, იცით? ხელისუფლების წარმომადგენლები რომ კარგ და მსუყე სოფლებს არჩევენ და იქ ხვდებიან მოსახლეობას, ასკანაში მოვიდნენ, სადაც ხალხს უკიდურესად უჭირს. საარჩევნოდ დაარიგეს დაპირებები, რა გიჭირთ და რა გაგიკეთოთო. არის რამე გაკეთებული? ჩვენს გზას რომ დაადგები, გული გაგისკდება.!ჯერ გზა გაუკეთონ სოფელს. რა გააკეთეს მაგ სოფლის დახმარების პროგრამით? წყალი? მილები ისეა დახეთქილი, წყალი მოსახლეობამდე ვერ აღწევს. სოფელში უფეხო კაცს მოუხსნეს დახმარება. ამის მერე სამართალი სად უნდა ეძიო? ასკანისნაირი წაქცეული სოფელი არსად არაა _ ასე დაწერეთ, არ მეშინია, რა უნდა დაგვემართოს იმაზე მეტი, რაც გვჭირს?! დაგვირიგეს ეს ვაუჩერი და იმით ერთი პატარა “მეშოკი” პურის ფქვილი ვიყიდე. თვითონ რამდენ ხანს იკმარებენ 30 ლარის სურსათს? სულ ცოტა, 5 დღე იცხოვრონ ისე, როგორც ჩვენ ვცხოვრობთ და მაშინ მიხვდებიან გლეხების გასაჭირს. რისთვის ირიგებენ ამდენ პრემიებს, ხალხისთვის რას აკეთებენ? დაწერა რას შველის? წაიკითხავენ, ალბათ, გაიცინებენ და მორჩა. სათავეში ისეთი უნდა იჯდეს, სკამი კი არ უნდა გაათბოს, როგორც თავის ოჯახზე ზრუნავს, ისე უნდა ზრუნავდეს თითოეულ მოქალაქეზე!
