პირველი დღიდან ვიყავი სამამულო ომში. სამ საათზე დაიწყო ომი და მანამდე უკვე საზღვარზე ვიყავი, იქედან მოყოლებული 1200 დღე დავყავი ფრონტზე. 68 წლის შემდეგ 96 წლის ასაკში იმის საშუალება მაქვს, 9 მაისის დღესასწაული მე გადავიხადო და გადავუხადო სხვებსაც, _ გვიყვება თავის შესახებ ომის ვეტერანთა თბილისის საქალაქო კავშირის თავმჯდომარე, მიშა მდინარაძე.
ბატონი მიშა ყოველი წლის 9 მაისს ტრადიციულად ემზადება და თავის მეგობრებთან და ნაცნობებთან ერთად აღნიშნავს. ტრადიციას არც წელს დაარღვევს და თბილისში ამ დღესთან დაკავშირებით მიძღვნილ ყველა ღონისძიებაში მიიღებს მონაწილეობას.
ის “გურია ნიუსთან” ერთ ისტორიას იხსენებს:
_ ბევრი რამ გადამხდა თავს, ომი ეს ისეთი რაღაც არის, რომელიც შენს თავზე თუ არ გამოცადე, ისე რომ მოგიყვეთ, ამას აზრი არ აქვს. ყველაზე მძიმე დღე იყო, როდესაც ომი დაიწყო. პირველი დღეები მეტად მძიმედ მახსენდება. ყველაზე სასიხარულო დღე კი გამარჯვების დღეა. 1941 წლის აგვისტოში დივიზიას ესტუმრა გენშტაბის პოლკოვნიკი. 500 კაცში მეც აღმოვჩნდი და სექტემბრის ბოლოს გაგვაგზავნეს ქალაქ არხანგელსკში, ეგრეთწოდებულ მცირე აკადემიაში, იქ ვსწავლობდი ნოემბრის ბოლომდე, ხოლო 1942 წლის 5 იანვარს, ვადაზე ადრე მომანიჭეს უფროსი ლეიტენანტის წოდება.დამნიშნეს მეტყვიამფრქვევეთა ასეულის უფროსად და გვარდიის 28-ე მსროლელთა დივიზიის შემადგენლობაში, გაგვაგზავნეს ფრონტის წინა ხაზზე.
1944 წლის დასაწყისში 39-ე არმიის სამხედრო საბჭოს გადაწყვეტილებით, დავინიშნე გვარდიის 279-ე მსროლელთა პოლკის მეთაურად, ეს იყო თავბრუდამხვევი სამხედრო კარიერა. ორ წელიწად-ნახევარში ასეულის ზემდეგიდან პოლკის მეთაური გავხვდი! ეს, საბჭოთა ჯარში, უიშვიათესი შემთხვევა იყო!
_ ბატონო მიშა, ახლა როგორ გრძნობთ თავს, ძალიან ომახიანად და მედგრად გამოიყურებით!
_ ცოტა ფეხებმა მიმტყუნეს, თორემ კი ვარ ჯანზე. 96 წლის ასაკში ვმუშაობ, ომის ვეტერანთა თბილისის საქალაქო კავშირის თავმჯდომარე ვარ და ახლა 9 მაისის ღონისძიებებს ვხელმძღვანელობ. როგორც გურულ კაცს შეეფერება ისე მხნედ გამოვიყურებ.
სატელეფონო საუბრის დროს ბატონმა მიშამ გურულ ვეტერანებსაც თბილისიდან მიულოცა 9 მაისის დღესასწაული და მათ დიდხანს სიცოცხლე უსურვა.
ამ წერილის ავტორი, რომელიც ბატონ მიშა მდინარაძის მისამართით არის დაწერილი და მის იუბილეს უკავშირდება, საქართველოს ომის, შრომისა და სამხედრო ძალების ვეტერანთა ცენტრალური კავშირის გამგეობის ბიუროს სახელით, პოლკოვნიკი რევაზ ნაცარიშვილია.
“მხედრული ტრადიციების ოჯახში აღზრდილი გურული ყმაწვილი ფაშიზმთან ომის დაწყების დღეებში უყოყმანოდ წავიდა სამამულო ომის ფრონტზე სამშობლოს დასაცავად. მან ღირსეულად განაგრძო საყვარელი ბაბუის გმირული საბრძოლო გზა, რომელსაც რუსეთ-თურქეთის ომში მიღებული ჰქონდა მაღალი ჯილდოები. ბატონი მოსეს მამა ჯიმშეთი აქტიურად მონაწილეობდა პირველ მსოფლიო ომში. 1942 წლის იანვარში მოსე მდინარაძემ წარმატებით აითვისა არხანგელსკის ე. წ. “მცირე აკადემიის” სამხედრო თეორიის პროგრამა, რისთვისაც მას მიენიჭა უფროსი ლეიტენანტის წოდება, დაინიშნა მეტყვიამფრქვევეთა ასეულის მეთაურად, შემდეგ იგი ხელმძღვანელობდა მოთხილამურეთა ბატალიონს. 1944 წლის ივნისში მისმა პოლკმა გაარღვია გერმანელ ფაშისტთა თავდაცვის ხაზი და პირველი გავიდა სახელმწიფო საზღვარზე, მაგრამ აქ იგი ბრძოლაში მძიმედ დაიჭრა. ცხრა თვე იშუშებდა ჭრილობებს. იგი ჯერ კიდევ მოუშუშებელი ჭრილობებით დაუბრუნდა თავის დივიზიას, რომელიც იმ დროისთვის მონღოლეთის ტერიტორიაზე ბაიკალისპირეთის ფრონტის შემადგენლობაში იმყოფებოდა. მ. მდინარაძის მეთაურობით პოლკმა აქტიური მონაწილეობა მიიღო იაპონიის კვანტუნის არმიის დამარცხებაში.
დიდ სამამულო ომში გამოჩენილი მამაცობისა და სარდლობის საბრძოლო დავალებების სანიმუშოდ შესრულებისათვის მოსე მდინარაძე დაჯილდოებულია სამი წითელი დროშის, ალექსანდრე ნეველის, სამამულო ომის პირველი ხარისხის და წითელი ვარსკვლავის ორდენებით, აგრეთვე, მრავალი საბრძოლო მედლით.
1995 წლიდან იგი აქტიურად ჩაება ომის ვეტერანთა საზოგადოებრივი გაერთიანების საქმიანობაში.”
