„მეტი რა უნდა ვინატრო, 101 წლის ვარ, ჩემხელა მოიყარეთ, ჩემხელა ჯანმრთელობით და იყავით ჩემსავით _ წყევლა არ გეგონოთ, თვალშიც კარგად ვხედავ და ეზოშიც მშვენივრად დავდივარ, ხანდახან შვილიშვილის გაკეთებულ მეორე ხელჯოხსაც ვიხმარ სიარულის დროს, მარა, აბა, რაფერ გინდა, საუკუნის აზიდვა პაწა საქმე არაა, ბებია“, _ ასე გვესაუბრება ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ მაკვანეთის მკვიდრი, 101 წლის თამარ გოლიაძე.
საუბარს მშვიდობასა და მშვიდობიან ცხოვრებაზე აგრძელებს. ომის სიმწარე ახსოვს და ამბობს, ალბათ, მშვიდობის ფასი უფრო ომის დროის ცხოვრება ვინც ნახა, იმათ იციან.
„მშვიდობა უპირველესია, გურულის მოგონილი კი გვგონია მარა, მსოფლიოში ყველა ნორმალური კაცი ჯერ მშვიდობას ინატრებს. ამიტომ მშვიდობიან ყოფნას ვუსურვებ მთელ სამყაროს, ჩვენს საფიცარ გურიას. ნაკლები ლაპარაკი და ბევრი საქმე ეკეთებინოს ყველას, დამიჯერეთ, ასე წავა საქმე ყველაზე კარგად, _ გვეუბნება ქალბატონი თამარი.
„უენო ქალი“, „ხელბარაქიანი და იქამდე მშრომელი, დაღლა რომ არ იცოდა“ _ ასე ახასიათებენ სოფელში. „ხუთი შვილი, რვა შვილიშვილი, შვილთაშვილები და 101 წელი სიცოცხლე“ _ თავად ასე აღრიცხავს საკუთარ სიმდიდრეს.
თამარ გოლიაძე იხსენებს, რომ ძალიან ახალგაზრდა მაჭანკლობით გაათხოვეს, სოფელ შემოქმედიდან. სულ არ ვიცნობდი ჩემს ქმარს, მარა ისეთი სიყვარული ღმერთმა ყველას არგუნოს, ჩვენ რომ გვქონდა. გაჭირვება კი იყო, დიდხანს გაგრძელდა ომიც და მერე ომგამოვლილი ქვეყნის ყოფაც არ იყო სახარბიელო, მარა თუ ერთმანეთი უყვარს ცოლ-ქმარს, მთელი ცხოვრების მანძილზე შეყვარებულებად რჩებიან და ყველანაირ საქმეს მოასწრებენო.
საკუთარი ნათქვამის ჭეშმარიტება თამარ გოლიაძემ თავადვე დაამტკიცა განვლილი ცხოვრებით. მეუღლე ადრე გარდაეცვალა, თუმცა ხუთი შვილისთვის მამობის ტვირთიც თავდ ასწია. სოფელში წარმატებულ მეჩაიედ ცნობილი, კუთხე-სამეზობლოში „თავიქალიც“ ჰქვიოდა და ჭირისა და ლხინის „თავის მომბმელი“ იყო, როგორც მაკვანეთელები უწოდებენ.
კიდევ რას გისურვებთ? – „ისევ სიამტკბილობას გისურვებთ ჯერ ოჯახში, ისე არაფერი საქმე არ გაკეთდება ქვეყნიზა“ გვეუბნება და „ისეთი რძალი მყავს, უკეთესს ვერ ინატრებ. მერე კიდე, შვილებმა სულ უნდა იცოდნენ, სად გაჩერდა დედ-მამა, რომ მერე საკადრისად გააგრძელონ საქმე“ _ ასეთია საუკუნეგამოვლილი ქალბატონის უტყუარი ლოგიკა.
ჩვენი მასპინძლის ოჯახში ახლაც უამრავი შინაური ფრინველი და საქონელია. „საყოლი“, როგორც გურიაში ამბობენ, მშრომელი კაცის არსებობის საფუძველია.
დეკემბრისთვის უჩვეულო და მზიანი ამინდია და თამარ ბებია ეზოში გამოსასვლელად ემზადება, აქეთ თქვენ გაგაცილებთ და იქეთ ქათმებს გავხედავ, გული შინ არ მიცდისო. თან რძალს გასძახის, არიქა, სტუმრები ჩქარობენ და ჩურჩხელა მოიტანე, ასე სტუმრის გაშვება რავა იქნებაო. ღიმილი სახიდან არ შორდება და ჩემი ხნის ისე მოიყარეთ, სიმწარე არ გენახოთო, _ ლოცვასავით იმეორებს.
ჩვენც ბედნიერ შობა-კალანდას და კიდევ დიდხანს სიცოცხლეს ვუსურვებთ ქალბატონ თამარს, რომ მომავალ წელსაც „გურია ნიუსის“ მკითხველთათვის მისალოცი სეფე-სიტყვაც მას ხვდეს წილად.
გაისად კი დაგხვდებით, ასე ვატყობ და მერმისის გაისად ვილაპარაკოთო, ხუმრობა და ღიმილიც გამოგვაყოლა საუკუნის მემატიანემ.
