მათივე მტკიცებით, ხელისუფლება არ ინტერესდება, რა ხდება ამ ქუჩაზე, სადაც სატელიტური ანძებია განთავსებული. აქ ხშირად დადიან მძიმე სატვირთო მანქანები, რომლებიც ანძების მშენებლობას ემსახურებიან. გზა ძალიან ცუდ დღეშია, მაგრამ ვინც გზას აფუჭებს, ის მის შეკეთებაზე არ ზრუნავს. აქ არც ქუჩის განათებაა, არც გაზია შეყვანილი და არც _ წყალი; რამდენიმე ეზოში მაღალი ძაბვის ანძაა დადგმული, რომელიც მოსახლეობას საფრთხეს უქმნის.
“რა დავაშავეთ იმედაშვილის ქუჩის მცხოვრებლებმა, დღემდე ვერ ვხვდებით. ეს არაჩვეულებრივი კლიმატური პირობების მქონე ადგილია, სადაც მთისა და ზღვის ჰაერის საოცარი ჰარმონიაა. აქ სწორედ ამის გამო დავსახლდით; ახლა კი ცხოვრება შეუძლებელია, ახალგაზრდები არ ჩერდებიან, რადგან მომრავლდა დაავადებები, ძალიან ხშირად ფიქსირდება ფსიქიური აშლილობები ბავშვებში და მოზარდებში; ვფიქრობთ, მავნე პირობები მოქმედებს გამრავლებაზეც. ჩვენ ოჯახები იმისთვის შევქმენით, რომ გამრავლდეს ჩვენი შვილები და მომავალი; ისინი კი აქედან გარბიან _ აქ ვერავინ ძლებს! გომის მთაზე უნდა განთავსებულიყო ეს ანძები, მაგრამ, რადგან იქ დადგმა ძვირი დაუჯდებოდათ, იაფად, ჩვენი ჯანმრთელობის ხარჯზე გადაწყვიტეს სარგებლის ნახვა; ადგნენ, ფული დაზოგეს და იმედაშვილის ქუჩაზე სასაკლაო მოგვიწყვეს!” _ ამბობს მოსახლეობა.
მათი თქმით, ანძები მოსახლეობის ნებართვის გარეშე დაიდგა და ხალხის აზრს, მოთხოვნას არავინ ითვალისწინებს.
_ ჯერ ერთი დაიდგა, შემდეგ _ მეორე, მალე მესამეც მოჰყვა… სამი წლის წინ მთელი კუთხე შევიკრიბეთ, ბავშვებიც იყვნენ, მოხუცებიც და ყველანი, ვინც კი დავრჩით… არ დაიჯერებთ, _ 100 მოსახლიდან დიდი-დიდი 30 ადამიანი ვართ დარჩენილი. თავისუფალია სახლები, უმეტესობა გულის ინფარქტით, სისხლძარღვების შევიწროვებით, თავის ტკივილებით, სისხლის გათეთრებით კვდება. შარშან ჩვენ მეზობელს გულის ინფარქტი მოუვიდა, არ გასულა ოთხი თვე და მეც _ ჯანმრთელ ადამიანს იგივე მომივიდა, კინაღამ მოვკვდი, _ აღელვებული ამბობს ერთ-ერთი მოქალაქე.
_ როდესაც ეს ანძები იდგმებოდა, არავინ შეგთანხმებიათ ხელისუფლებიდან, იმ კომპანიებიდან, რომლებმაც ანძები აქ განათავსეს?
_ როდესაც მორიგი ანძა იდგმებოდა (ახლა შეჩერებულია მისი მშენებლობა), მივედით და მოვითხოვეთ ახალი ანძა არ დადგმულიყო. თურქები იყვნენ ჩამოსულები; დაგვცინეს და გვითხრეს, რომ ის ადამიანები მოვიდოდნენ, რომლებიც ჩახედულნი იყვნენ ეკოლოგიაზე და ჯანმრთელობაზე ზემოქმედების საკითხებში. თუმცა ესეც ტყუილი აღმოჩნდა, გვიანობამდე ველოდეთ, მაგრამ არავინ მოსულა. თურქებმა გააკეთეს მათი საქმე და წავიდნენ, ჩვენ კი დავრჩით მოტყუებულნი. ასე, ძლიერი დასხივების ქვეშ ვცხოვრობთ.
სატელიტური ანძების მავნე ზეგავლენაზე საუბრის შემდეგ, იმედაშვილის ქუჩის მცხოვრებლებმა თემები გაინაწილეს და “გურია ნიუსთან” მათ შესახებ დაიწყეს ხანგრძლივი საუბარი: “კომუნისტების პერიოდში წყლის აუზი აშენდა, რომლის მეშვეობით მთელ უბანს, ფაბრიკას და ექადიის მცხოვრებლებს მიეწოდებოდათ წყალი. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, ყველაფერი გაიყიდა ყაჩაღურად და დავრჩით წყლის გარეშე. შემდეგ წვალებით გავაკეთეთ რაღაც დანადგარები, მაგრამ ვერაფერმა გვიშველა _ ვერ ავთავდით წყლის მოტორის ყიდვას, ხან მოიპარეს, ხან კიდევ დენი არ ვარგოდა და არ იმუშავა. ახლა ანასეულიდან ვიღებთ წყალს, მაგრამ ეს ხომ წყალი არ არის?! ნაგვიანი მოდის, ბინძურია და ისიც სანატრელი გვაქვს _ მაისის შემდეგ, როგორც კი დაცხება, წყალი აღარ მოდის”.
“ღამის განათება არ გამოგვიყვანეს, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ქუჩაც ქალაქს ეკუთვნის; უყურადღებობასაც გააჩნია _ გზა აქ არ არის ნორმალური და საცხოვრებელი პირობები. წყლის აუზი უნდა აღდგეს, არადა, მხოლოდ სახურავს უნდა შეცვლა, შიგნით ჯერ კიდევ ყველაფერი შენარჩუნებულია. ჩვენი მოთხოვნაა ამაში მაინც დაგვეხმაროს ადგილობრივი ხელისუფლება და წყლის პრობლემა მოგვარდება; ვინც არის ჩვენი დეპუტატი, მოგვხედოს და დაინტერესდეს მისი ამომრჩევლის და მოსახლეობის პრობლემებით.”
“ქარი ამოვარდება თუ არა, შუქი არ გვაქვს, არადა, თქვენც ხედავთ, მაღალი ძაბვის სადენები ჩვენს ეზოებში გადის; შიშისგან გულები გვისკდება, რამდენჯერმე სიკვდილს გადავურჩით, მაგრამ ამ მხრივაც არ გვექცევა ყურადღება. შეგიძლიათ, წამოხვიდეთ და თავად ნახავთ, როგორ არის წაფერდებული მაღალი ძაბვის ბოძი. ჩემი მეუღლე ხუთი წლის წინ მივიდა “ენერგო-პრო ჯორჯიას” ოზურგეთის სერვის-ცენტრში, მდგომარეობა გააცნო, მაგრამ ამოვიდნენ და მეტად კურიოზული საქმე გააკეთეს: ჩემი ბიძაშვილის ეზოში, ტყემლის ძირზე მიაბეს ეს ბოძი; ხე წაიქცა, დარჩა ძირი და დღემდე არის ისე, ავარიულ მდგომარეობაში. შემდეგ, ვითომ, კვლავ რეაბილიტაცია მოახდინეს და ბოძები გამოცვალეს, თუმცა, სამუშაო პრიმიტიულადაა გაკეთებული. სადენები ჩამოვარდა, ავარია მოხდა ჩემ ეზოში და 2009 წელს დენის დაკვრა მივიღე. ექიმებმაც დააფიქსირეს ელექტროტრავმა. ყველგან გვაქვს შეტანილი განცხადება და გვპირდებოდნენ, რომ დახურულ სადენებს გაიყვანდნენ, მაგრამ დღემდე არ დაადგა საშველი. ასე როგორ ვიცხოვროთ?!”
“ჩვენს ქუჩას არც გაზი ეღირსა. აქედან, ჩვენი ქუჩიდან არის ერთი “ტუპიკი” შემოსახვევი, სადაც სასაფლაო იწყება. იქედან გამოიყვანეს გაზი ანასეულში ოცი მოსახლისთვის და მერე ისევ იქედან _ ორი კილომეტრის მანძილზე ტყეში გაუშვეს ტყუილად. ეს ხაზი აქედან რომ წამოსულიყო, ანასეულსაც მოუგვარდებოდა ეს პრობლემა და იმედაშვილის ქუჩის მცხოვრებლებსაც”.
“გზაზე ბევრს არ გეტყვით _ თავადაც ხედავთ რა მდგომარეობაშია. მძიმე მანქანები დადიან გამუდმებით დატვირთულები, ანძებთან სამუშაოები არ წყდება და არის ერთი ამბავი. იმის სურვილიც არ აქვთ, რომ გზა მაინც მოხრეშონ, როცა თვითონვე აზიანებენ. კიდევ ერთხელ მოვუწოდებთ ხელისუფლებას, დაინტერესდნენ ჩვენი პრობლემით და მოგვხედონ, ჩვეულებისამებრ, მხოლოდ არჩევნებზე ნუ გაახსენდებათ ხალხი. თუმცა, ამ ბოლო დროს, არც არჩევნებზე გვაწუხებენ _ ალბათ, ფიქრობენ, ამდენ თავსატეხს რა მიხედავს და ერთი მათგანიც რომ მოვაგვაროთ, მერე მეორის და მესამის მოგვარებასაც მოითხოვენო”…
_ სოფლის განვითარების პროგრამის ფარგლებში აქ არაფერი გაკეთებულა?
_ მსგავსი პროგრამა თუ არსებობს, თქვენგან გავიგეთ… ხედავთ აქ რამეს გაკეთებულს?
ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობაში დაგვიდასტურეს, რომ ამ უბნიდან კოლექტიური განცხადებაა შესული.
“განმცხადებლები ითხოვდნენ წყლის მიწოდების სისტემის რეაბილიტაციას. აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით, შპს გაერთიანებული წყალმომარაგების კომპანიის წარმომადგენელმა, ამავე კომპანიის ოზურგეთის განყოფილების უფროსმა, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის გამგებელმა, გამგეობის თანამშრომლებთან ერთად, ადგილზე შეისწავლეს წყალმომარაგებასთან დაკავშირებული პრობლემები და განისაზღვრა წინასაპროექტო მონაცემები. რაც შეეხება გაზმომარაგების საკითხს, აღნიშნული გაზსადენის ქსელის მშენებლობა უკვე დაპროექტებულია,” _ გვითხრეს გამგეობაში.
“გურია ნიუსი” პერიოდულად დაუბრუნდება ამ საკითხს და გადაამოწმებს, რეალურად შესრულდება დანაპირები, თუ კოლექტიური მოთხოვნის პასუხი ისევ ქაღალდზე დარჩება.
