“გურია და გურულები ძალიან მიყვარს”

ტელემაყურებელი ნატო ნიჟარაძეს კარგად იცნობს _ იგი სხვადასხვა გადაცემის წამყვანი და ავტორია. მისი გადაცემები მაყურებლის დიდ მოწონებასა და სიმპათიას იმსახურებს.

_ ნატო, ჟურნალისტობა პროფესიად არ აგირჩევიათ. როგორ მოხვდით ამ “გაუგებრობაში”?

_ სკოლაში იყო ინფორმატიკის წრე, სადაც ძალიან კარგად გვასწავლიდნენ. სკოლის დამთავრების შემდეგ ჩავაბარე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტზე. ჩვენს ფაკულტეტზე სწავლა დაიწყო ოქტომბერში და გადავწყვიტე, ერთი თვე რომ უსაქმოდ არ ვყოფილიყავი, მუშაობა დამეწყო. ჩემი გადაწყვეტილება სისრულეში მოვიყვანე და სამედიცინო ინსტიტუტის ბიო-ფიზიკის კათედრის ლაბორატორიაში, მე და ჩემი რამდენიმე მეგობარი ჩვენზე ასაკით ბევრად უფროსებს ვასწავლიდით ინფორმატიკას. იმდენად პატარები ვიყავით მათთან შედარებით, რომ ეს სასაცილოც კი იყო. შემიძლია ვთქვა, რომ 15 წლიდან ვმუშაობ და არც ერთი დღე არ დამისვენია.

_ ანუ 15 წლიდან საკუთარი შემოსავალი გაქვთ.

_ დიახ, სულ მაქვს ჩემი შემოსავალი, რომელიც მარტო მე არასოდეს მეკუთვნოდა _ იგი იხარჯებოდა ოჯახისთვის. ოჯახში რომ შევალ, აუცილებლად რაღაც უნდა შევიტანო. ასეთივე დამოკიდებულება მაქვს ახლობლებთან _ მეგობრებთან რომ მივდივარ, ბავშვების პირველი კითხვაა _ რა მომიტანე?! ეს, მართლაც დიდი ბედნიერებაა. ბევრად უფრო დიდ სიხარულს განვიცდი, როცა საჩუქარს გავცემ, ვიდრე ვიღებ.

_ რა აუცილებელი თვისებებია საჭირო ჟურნალისტისთვის და რას ეტყვით ახალგაზრდებს ამ პროფესიის შესახებ?

_ ადამიანს, როცა ამ პროფესიას ირჩევს, პასუხისმგებლობის გრძნობა გაასმაგებული უნდა ჰქონდეს. თუ ეს არ გააჩნია, ის ვერ შეძლებს იყოს ჟურნალისტი. უნდა იყოს აუცილებლად განათლებული, ენერგიული, კომუნიკაბელური, მობილიზებული, ძალიან საზრიანი. ვინც ამ პროფესიის არჩევას ფიქრობს, კარგად უნდა ახსოვდეს, რომ მას სწირავს ყველაფერს. მე არ მინდა სხვა რომელიმე პროფესია დავაკნინო, ჟურნალისტისთვის სხვა ყველაფერი ხდება მეორეხარისხოვანი, სამწუხაროდ, ოჯახიც კი. თუ ხარ ჟურნალისტი, ყოველთვის მზად უნდა იყო ნებისმიერ დროს “მიაგდო” ის, რაც ძალიან გიყვარს და “გაქანდე” რეპორტაჟის მოსამზადებლად ან ზოგადად, რომელიმე დავალების შესასრულებლად. ასეთია ჟურნალისტური ცხოვრების წესი.

_ რატომ ირჩევენ ახალგაზრდები დღეს ყველაზე ხშირად ჟურნალისტის პროფესიას?

_ ეს იმიტომ ხდება, რომ ისინი უმეტესწილად ხედავენ ჟურნალისტებს და ეჩვენებათ, რომ ბევრი რამ იციან ამ პროფესიის შესახებ, მაგრამ, სინამდვილეში, ეს ასე არ არის. მე მიმაჩნია, რომ ბავშვები როცა სკოლას ამთავრებენ, მათ აუცილებლად უნდა იცოდნენ, რომ სხვა უამრავი პროფესიაც არსებობს, რომლის უმეტესობის შესახებ, სამწუხაროდ, ახალგაზრდებს ინფორმაცია არ აქვთ. ინსტიტუტებიც დაინტერესებული უნდა იყონ, ახალგაზრდებს აჩვენონ ის დაწესებულებები, სადაც მათ ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ შეეძლებათ მუშაობა. ხშირად არის, რომ ექიმების ოჯახში ცდილობენ შვილიც აუცილებლად ექიმი გამოვიდეს და ტრადიცია გაგრძელდეს. მე ორი შვილი მყავს _ 7 წლის დემეტრე და 9 წლის ანასტასია. არ მინდა, რომელიმე მათგანმა პროფესიად ჟურნალისტობა აირჩიოს. საერთოდ, ადამიანი პროფესიის არჩევისას კარგად უნდა დაფიქრდეს _ პროფესია არ უნდა იყოს მხოლოდ მატერიალური ღირებულების მომტანი, იგი, უპირველესად, უნდა იყოს საინტერესო. მე ძალიან მიყვარს ჩემი პროფესია და შემიძლია, მაქსიმალურად დავიხარჯო ამ საქმეში. ჟურნალისტობას სირთულეებთან ერთად ბევრი სიხარულიც ახლავს _ კავკასიონს გადავუფრინე; ვიყავი საზღვარგარეთის რამდენიმე ქვეყანაში; გავიცანი მრავალი საინტერესო ადამიანი.

_ ამჟამად თქვენი სამსახურის შესახებ რას იტყვით?

_ დღეს სამ ადგილზე ვმუშაობ, მეოთხეზე ვფიქრობ (იცინის) _ ფოლკლორის საერთაშორისო ცენტრში და დავით კოდუას სახელობის კლინიკაში (ყოფილი “ლეჩკომბინატი” ქავთარაძეზე), ვარ პიარ-მენეჯერი, საზოგადოებრივ რადიოში ვმუშაობ ჟურნალისტად და მაქვს ჩემი საავტორო გადაცემა, რომელშიც ცნობილი ადამიანები, პოლიტიკოსები, ხელოვნებისა და მეცნიერების წარმომადგენლები და სხვა პროფესიის ადამიანები მოდიან და საუბრობენ თუ როგორები არიან საკუთარი საქმიანობის მიღმა.

_ როგორც ვიცით, სატელევიზიო პროექტზეც მუშაობთ.

_ ტელევიზიაში ახლა ვმუშაობთ პროექტზე, რომელიც მალე გავა ეთერში. პირველი არხი ავირჩიე. იმიტომ, რომ მინდა ძალიან ბევრ ადამიანს ჰქონდეს შეხება ამ გადაცემასთან; გვინდა, ბევრი ადამიანის ისტორია მოვყვეთ. გადაცემა იქნება არა ცნობილ, არამედ ჩვეულებრივ ადამიანებზე, რომლებიც გამოირჩევიან თავიანთი საქმიანობით, ნიჭით, შემოქმედებითი შესაძლებლობებით. ძალიან ბევრია, რომლებმაც ვერ მოახერხეს შესაძლებლობების რეალიზაცია, მაგრამ სახლში აქვთ ხელნაკეთი ნივთები, წერენ ლექსებს, ხატავენ, ძერწავენ და ა.შ. ანუ აქვთ თავიანთი მიკროსამყარო. ისინი იმდენად არაჩვეულებრივები არიან, რომ ამაზე ნამდვილად ღირს საუბარი.

_ ქალბატონო ნატო, როცა გაიგეთ, რომ გურიის რეგიონული გაზეთიდან ვიყავით მოსული ინტერვიუს ჩასაწერად, ძალიან გაიხარეთ.

_ გურია და გურულები ძალიან მიყვარს _ მეუღლე, შვილები და დედამთილი გურული მყავს. სოფელი გვაქვს ნაგომარში, ფანტასტიური ადგილია, ძალიან კოლორიტული ხალხი ცხოვრობს. ხშირად ჩავდივართ იქ. როცა ჩემს სატელევიზიო პროექტზე ვსაუბრობ, რასაკვირველია, ნაგომარსაც ვგულისხმობ _ ჩვენ მეზობლად ცხოვრობს უნიჭიერესი ადამიანი ერეკლე, რომელიც აკეთებს ისეთ არაჩვეულებრივ ჭედურ ნაკეთობებს, რომ ნამდვილად ღირს ეთერის საშუალებით ნახოს საზოგადოებამ.

კიდევ ერთხელ მივესალმები თქვენს გაზეთს და ყოველივე საუკეთესოს გისურვებთ!