2013 წლის 1 ოქტომბერს, სააპელაციო სასამართლომ ძალაში დატოვა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება მოსარჩელე ს.ს. “ქართულ ფოლადის” დირექტორსა და მოპასუხე შ.პ.ს. “რუსთავის ფოლადის” დირექტორს, ს.ს. “ქართული ფოლადის” რეაბილიტაციის მმართველსა და ყოფილ დირექტორს შორის აქტივების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობისა და ზიანის ანაზღაურების თაობაზე.
“სასამართლომ კიდევ ერთხელ მიიღო მართებული გადაწყვეტილება და ძალაში დატოვა საქალაქო სასამართლოს განჩინება. ის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც მოხდა “ქართული ფოლადის“ გასხვისება ბათილად იქნა ცნობილი. ეს ჩვენი კიდევ ერთხელ დიდი გამარჯვებაა. ჩვენი სამართლებრივი ბრძოლა ნელ-ნელა წინ მიიწევს. ბევრი სკეპტიკოსის კითხვას პასუხი ამით გაეცა.” _ აცხადებს “ქართული ფოლადის” დირექტორი ნათია ჯაყელი “გურია ნიუსთან”.
თავის მხრივ, პატარკაციშვილების ოჯახმა და რუსთავის ფოლადის წარმომადგენლებმა პრესკონფერენცია გამართეს და ქართული სასამართლოები ნორმების იგნორირებასა და კეთილსინდისიერი მყიდველის მიმართ უკანონოდ გამოტანილ გადაწყვეტილებაში დაადანაშაულეს. მათი განმარტებით, მოვლენები ვითარდებოდა ასე:
“1. 2005 წელს ბადრი პატარკაციშვილმა 35.5 მილიონ აშშ დოლარად შეიძინა გაკოტრების პროცესში მყოფი რუსთავის მეტალურგიული ქარხნის აქტივები (ჩვენ დავუმტკიცეთ გიბრალტარის სასამართლოს ამ თანხის წარმომავლობა და რომ ეს თანხა გადახდილი იქნა ბადრის ორი ნავთობკომპანიის გაყიდვის შედეგად მიღებული შემოსავლიდან: “სიბნეფტი” და “ტეკნეფტინვესტი”)
2. რუსთავის მეტალურგიულ ქარხანას ბადრისთვის მართავდა მისი გერი დეიდაშვილი ჯოზეფ კეი (სოსო კაკიაშვილი). ყიდვის შემდეგ, ბადრიმ დამატებით ათობით მილიონი დოლარი დააბანდა რუსთავში.
3. 2007 წლიდან ბადრიმ რუსთავის აქტივის მფლობელობა გადაიტანა გიბრალტარში დაფუძნებულ “ვალმორ ტრასტში”. მიუხედავად იმისა, რომ ბადრის გარდაცვალების შემდეგ ჯოზეფ კეი ცდილობდა გარდაცვლილი ბადრის აქტივების მითვისებას, გიბრალტარის სასამართლომ დააკმაყოფილა ბადრის ოჯახის (ინა, ბადრის დედა და ქალიშვილები) სარჩელი და აღიარა, რომ სამ სხვა ტრასტთან ერთად, “ვალმორის ტრასტიც” ეკუთვნოდა ბადრის და შესაბამისად მის მემკვიდრეებს. აღსანიშნავია, რომ სასამართლო პროცესის დროს, სასამართლოს წინაშე მრავალჯერადი მოტყუების გამო მოსამართლემ თავის გადაწყვეტილებაში ჯოზეფ კეის უწოდა მატყუარა და არასანდო მოწმე. რის გამოც მას ჩამოერთვა აპელაციის უფლება. აღნიშნული გადაწყვეტილება ჩვენ ჯერ კიდევ 2009 წელს გავასაჯაროვეთ.
4. 2008 წელის თებერვალში ბადრის გარდაცვალების შემდეგ, საქართველოს სასამართლომ გაყალბებული ანდერძის საფუძველზე ჯოზეფ კეი ცნო ბადრის ე.წ. ანდერძის აღმსრულებლად (შემდეგ ინგლისის სასამართლომ ყალბად ცნო ეს ანდერძი). სანაცვლოდ, კეიმ იმჟამინდელი ხელისუფლების ხელშეწყობით მიითვისა ტელეკომპანია “იმედი” და გადასცა სააკაშვილის მთავრობას. რაც საყოველთაოდ ცნობილი ფაქტია და რაზედაც არსებობს არაერთი დასკვნა მათ შორის იმჟამინდელი სახალხო დამცველის.
5. 2009 წლის ბოლოს “ვალმორის ტრასტმა” რუსთავის მეტალურგიული ქარხნის დირექტორად ბადრის ოჯახის წარმომადგენელი ტომას ბლეიქი დანიშნა. კეიმ და იმჟამინდელმა მთავრობამ, რუსთავის სასამართლოს გამოყენებით ბლეიქი ქარხანაში არ შეუშვეს, რაც ასევე საყოველთაოდ ცნობილი ფაქტია, რომლის შესახებაც 2009-2010 წლებში ფართოს ვრცელდებოდა ინფორმაცია სხვადასხვა მედია საშუალებებით.”
ეს არის ის ჩამონათვალი, რომელიც პატარკაციშვილების ოჯახმა პრეზენტაციის სახით წარმოადგინა მედიასთან შეხვედრისას.
მათივე განცხადებით, დაჩქარებული და საიდუმლო პროცესის მეშვეობით რუსთავის აქტივები აუქციონის საშუალებით გადასცეს, გამოგონილ კრედიტორს “კოლხი ჯგუფს”.
“თუმცა ამ კომპანიის შესახებ მოგვიანებით შევიტყვეთ. რადგან ნაციონალურმა სააღსრულებო ბიურომ არ გაასაჯაროვა არც კრედიტის ვინაობა და არც კრედიტის რაოდენობა. მეტიც, აუქციონზე ოჯახის წარმომადგენელი არ შეუშვეს. ჯოზეფ კეი იდგა და დგას “კოლხი ჯგუფის” უკან.” _ განაცხადეს მათ.
როგორც ნათია ჯაყელი აცხადებს, 2011 წლის 6 ივლისს მიხეილ სააკაშვილსა და ინა გუდავაძეს შორის შეთანხმების გაფორმების შემდეგ, “ქართული ფოლადის” მენეჯმენტს იძულებით დაატოვებინეს ქარხანა, ხოლო თავად საწარმოს აქტივები ხელოვნური გაკოტრებისა და უკანონო გარიგებებით გადაეცა სახელდახელოდ შექმნილ შპს “რუსთავის ფოლადს”, რომლის მეპატრონე რეალურად ინა გუდავაძეა. მისივე თქმით, ქარხანაში ჯარი შეიყვანეს და ქონება ისე გაიტანეს.
საპარლამენტო არჩევნებში “ნაციონალური მოძრაობის” დამარცხების შემდეგ, “ქართულმა ფოლადმა” უფლებების აღსადგენად სასამართლოს მიმართა, რომელმაც ბათილად და არაკანონიერად სცნო შპს “რუსთავის ფოლადისათვის” მეტალურგიული ქარხნის აქტივების გადაცემა და ქონება “ქართული ფოლადს” დაუბრუნა.
_ ქალბატონო ნათია, “რუსთავის ფოლადის” სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარემ, ირაკლი რუხაძემ განაცხადა, რომ თქვენ არ ბრძანდებოდით უფლებამოსილი პირი, შეგეტანათ სარჩელი სასამართლოში.
_ უკაცრავად და, ცალკეული ჯგუფების გადასაწყვეტი არ არის, მე მაქვს ამის უფლება თუ არა. ამისთვის არსებობს კანონი და არსებობს სასამართლო. არაკეთილსინდისიერი და მოჩვენებითი მათი გარიგება იყო, რომლითაც სურდათ დაეფარათ ის, რაც გააკეთეს 2011 წელს.
_ პატარკაციშვილები ამბობენ, 10 ათასობით ძვირად ღირებული კონსტრუქციები და დანადგარები ჯართის ფასად გაიყიდაო…
_ ეგ აბსურდია, მითუმეტეს მაშინ, როცა იმავე კონტექსტში თვითონვე ამბობენ, რომ ბევრი რამე დასაშლელი იყო. თუ ასეთი კომპეტენტური ადამიანები არიან, ძალიან კარგად უნდა იცოდნენ, რა არის ღუმელი, როგორია და ა.შ. იმ ქარხანაში დაიჭრა ის, რაც გაფუჭებული იყო.
_ მათივე განცხადებით, თქვენს პერიოდში ბანკების, თანამშრომლების, მიმწოდებლების, კლიენტების დავალიანებამ 86 მილიონი ლარი შეადგინა.
_ ქარხნის თანამშრომლებს 2011 წლის 4 ივნისამდე ხელფასები მიეწოდებოდა ზუსტად და დროულად. თავის დროზე იყო რაღაც ჩავარდნები. მაშინ სახელფასო შეფერხებები ბევრს ჰქონდა. ყოველ შემთხვევაში, ორ წელიწადნახევარი აბსოლუტურად გასწორებული იყო ყველაფერი. ის, რაც მათ წარმოქმნეს 2011 წლის 6 ივლისიდან დეკემბრის ბოლომდე, სანამ ეს ქონება, მათი აქციები სხვა ფირმაზე გადაიტანეს, ეს მათი პრობლემა იყო და მათი გასასტუმრებელი ხელფასები, რადგან ისინი ფიზიკურად იქ იყვნენ.
და რაც შეეხება ვალებს, იმდენად აბსურდული, ინტერპრეტირებული და არასწორად მოწოდებული თემაა, განსაკუთრებით კრედიტორის, რომ ჩვენ ჟურნალისტებს შევკრიბავთ და მოვუყვებით, რა სქემები ჩახლართეს. ეს საინტერესო თემა იქნება ჟურნალისტური გამოძიებისთვის და ნახავთ, რამდენად არის ინა გუდავაძე ამ სქემებში გარეული.
