ბოლო პერიოდში, მოსახლეობის მხრიდან განსაკუთრებით მომრავლდა პრეტენზიები თბილისის მერიის მიმართ, რომელიც ერთპიროვნულად განკარგავს ქალაქს და, მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მიღებისას, მოსახლეობის ჩართულობას თითქმის ნულს უტოლებს. 2012 წლის არჩევნების შემდეგ, საკრებულოს წარმომადგენლებისგან უკვე აშკარად ისმის უკმაყოფილება, რომ მათ უფლებამოსილებები უკიდურესად აქვთ შეზღუდული და არანაირი გავლენის მოხდენა არ შეუძლიათ მერიის გადაწყვეტილებებზე.
“ხიდჩატეხილობის პრობლემა” თბილისის მერიასა და მოსახლეობას შორის აშკარაა და მის უკეთ წარმოსაჩენად მოვიყვან რამდენიმე მაგალითს:
1) ასათიანის N10: მოსახლეობა მათი საცხოვრებელი სახლების მიმდებარედ დაგეგმილ მასშტაბურ მშენებლობას აპროტესტებს და ყოფილი ფსიქიატრიულის ტერიტორიისთვის, რომელიც მრავალწლოვანი ნარგავებითაა დაფარული, რეკრეაციული ზონის სტატუსის მინიჭებას ითხოვს.
2) კუს ტბის ფერდობი: მას შემდეგ, რაც გაირკვა, რომ ე.წ. „ციყვების“ ტერიტორიაზე რესტორნის აშენებაა დაგეგმილი, მოსახლეობის მღელვარება და საპროტესტო აქციები პერმამენტული გახდა. ისინი კუს ტბის ფერდობზე ყოველგვარ მშენებლობას ეწინააღმდეგებიან და ტერიტორიისთვის ადრინდელი სტატუსის აღდგენას ითხოვენ.
3) წავკისი: თბილისის მერიამ წავკისში 20 ჰა ტყის ფართობი გაასხვისა, სადაც გამაჯანსაღებელი ცენტრის ასაშენებლად და ინფრასტრუქტურის მოსაწყობად სრულიად ჯანსაღი ხეების მოჭრა გახდა საჭირო. მოსახლეობა მშენებლობის შეჩერებას, გადარჩენილი ტყის დაცვას და მის სახელმწიფო საკუთრებაში გადაცემას ითხოვს.
ეს მხოლოდ მცირე ჩამონათვალია იმ “მწვავე ზონებისა”, სადაც მოსახლეობის პროტესტმა, მათი ჩართულობის გარეშე მიღებული გადაწყვეტილების გამო, პიკს მიაღწია. ასათიანის #10–ის შემთხვევაში, საბურთალოს მოსახლეობა, რომელიც, ფაქტობრივად, რეკრეაციული ზონის გარეშე დარჩა, ყოფილი ფსიქიატრიულის ტერიტორიისათვის, რომელიც პარკადაა ფორმირებული, რეკრეაციული ზონის სტატუსის მინიჭებას ითხოვს. ტერიტორიაზე 8 ცათამბჯენის აშენებაა დაგეგმილი და მშენებლობის პროცესში ნარგავების თითქმის სრულიად განადგურებაა მოსალოდნელი. ყოფილი ფსიქიატრიულის ტერიტორიის გასხვისებისას, სახელმწიფო ორგანოს არ გამოურკვევია, თუ რისი საჭიროება აქვს საბურთალოს მოსახლეობას და რის აშენებას თუ გაშენებას ისურვებდა ამ ტერიტორიაზე. შედეგად მივიღეთ აქციები, შეხვედრები მერიის და საკრებულოს წარმომადგენლებთან, რომელსაც არავითარი რეალური შედეგი არ მოჰყოლია. საკუთარი უმწეობისგან აღშფოთებული და საკრებულოში შეხვედრებით იმედგაცრუებული მოსახლეობა, მაინც ოპტიმისტურად ელოდება “ვიღაცის” “პოლიტიკურ ნებას”, რადგან თავად არავითარი ბერკეტი არ აქვს ვითარების შესაცვლელად.
კუს ტბის ფერდობის შემთხვევაში პრობლემა სტატუსის ცვლილებაშია. მერიამ ტერიტორიას სტატუსი დაუქვეითა (ცვლილების შედეგად, სარეკრეაციო ზონაში მშენებლობა გახდა შესაძლებელი), შემდეგ კი ტერიტორიაზე რესტორნის აშენების პირობით გაასხვისა. ამ შემთხვევაშიც, მერიისა და საზოგადოების ინტერესები ერთმანეთს აცდა და საბურთალოს პროტესტს უკვე ვაკეც შეუერთდა. მოსახლეობამ გამართა აქციები, შეხვედრები საკრებულოს წარმომადგენლებთან. ამ შემთხვევაში, ვითარების შეცვლა ბევრად მარტივი გახლავთ და მთლიანად საკრებულოს კეთილ ნებაზეა დამოკიდებული: საკრებულოს ხელეწიფება გააუქმოს თავისივე გადაწყვეტილება სტატუსის ცვლილების თაობაზე და პრობლემაც მოგვარდება. თუმცა, საკრებულო მიზეზად ფინანსურ მხარეს იშველიებს და საზოგადოების ინტერესების შესაბამისი გადაწყვეტილება, ჯერჯერობით, არ ჩანს.
წავკისის შემთხვევაში ერთმანეთს ინვესტიცია და საზოგადოებრივი ინტერესები დაუპირისპირდა. თბილისის მერიამ, საზოგადოების ინტერესების უგულვებელყოფით, წავკისის ტყის 20 ჰა ფართობს სტატუსი შეუცვალა და გაასხვისა, რის შედეგადაც ტერიტორიაზე, გამაჯანსაღებელი კომპლექსის მშენებლობისას, უამრავი ჯანსაღი ხე მოიჭრა. მოსახლეობა ამ ფაქტსაც აქციებით დაუპირისპირდა. ამ ყველაფრის შედეგად, მივიღეთ ერთი პრობლემის გარშემო გაერთიანებული მოსახლეობის დიდი ჯგუფი, რომელიც დანებებას არ აპირებს, თუმცა, თბილისის თვითმმართველი ერთეულების უმოქმედობა ოპტიმიზმის საფუძველს არ იძლევა.
ამ პირობებში, განსაკუთრებით დროულია მთავრობის ინიციატივა თვითმმართველობის ახლებური განვითარების შესახებ, რომელიც თვითმმართველობის პროცესში მოსახლეობის მაქსიმალურ ჩართულობას ითვალისწინებს. თვითმმართველობის განვითარების ახალი სტრატეგია თითოეულ დასახლებაში საზოგადოებრივი თვითმმართველობის შექმნას ითვალისწინებს. თბილისი დაიყოფა მუნიციპალიტეტებად (უბნებად), თითოეულ უბანში შეიქმნება საკრებულოები, რომლებიც ქალაქის საბჭოსთან ერთად ქალაქის წარმომადგენლობით ორგანოს შექმნიან. ასევე, იფუნქციონირებს თბილისის თვითმმართველობის აღმსრულებელი ორგანოები: უბნის გამგეობები. შედეგად, თითოეულ უბანს ექნება შესაძლებლობა, საკუთარი პრობლემები თავად განკარგოს და საკუთარი გარემოს მოწყობის, პრიორიტეტების განსაზღვრის, თუ პრობლემების გადაწყვეტის საკითხში თავად მიიღოს მონაწილეობა. კონკრეტულად, რა უფლებები და მოვალეობები ექნება საზოგადოებრივ თვითმმართველობებს, ჯერჯერობით, დეტალურად არ არის გაწერილი, თუმცა, ზემოთხსენებული პრობლემებიდან გამომდინარე, კარგი იქნება, თუ გენგეგმაში ცვლილებების შეტანის შემთხვევაში, რეკრეაციული ზონისთვის სტატუსის ცვლილების საჭიროებისას, ამ თემაზე, თითოეულ მუნიციპალიტეტში, მოსახლეობასთან კონსულტაციები გაიმართება და პასუხისმგებლობის გადანაწილების შედეგად, ხელისუფლებასთან დაპირისპირების პრობლემები თავიდან იქნება აცილებული. შედეგად, მივიღებთ საზოგადოებაში საზოგადოებრივი და სოციალური პასუხისმგებლობის დონის ზრდას, რაც ხელს შეუწყობს დეცენტრალიზაციის პროცესს და, ზოგადად, დემოკრატიული საზოგადოების განვითარებას საქართველოში.
(წყარო: http://www.lsg.ge)
