შეგახსენებთ, რომ ერთი კვირის წინ სებ-ის ეკლესიის მთავარეპისკოპოსი მალხაზ სონღულაშვილი თანამდებობიდან გადადგა და მიზეზად ჰომოსექსუალების საკითხისადმი მიდგომასთან დაკავშირებით სინოდის წევრებთან შეუთანხმებლობა დაასახელა.
“საქართველოს ევანგელურ ბაპტისტური ეკლესია ცნობილი გახდა საქართველოში და მის გარეთ, მალხაზ სონღულაშვილის და მისი გუნდის რეფორმების შედეგად. ის ფაქტი, რომ სინოდი, ნებით თუ უნებლიედ, ლოგიკურად მიიჩნევს მთავარეპისკოპოსის
გადადგომას ყოველგვარი დიალოგის გარეშე, მაფიქრებინებს, რომ 1960/70 წლების ბაპტისტური ეკლესიის ზეპირსიტყვიერ, ფოლკლორულ თეოლოგიასთან დაბრუნების ტენდეციაა, რომელსაც მცირე საერთო აქვს სისტემატურ თეოლოგიასთან. რა არის მიზეზი ასე ცალსახა პოზიციისა, რომ ყოველგვარი განსჯისა და საკითხის შესწავლის გარეშე, თემა დახურულად გამოცხადდა?” _ აცხადებს თეოლოგი მეგი ნახუცრიშვილი, _ “სინოდი არამარტო არ მონაწილეობს დიალოგში, არამედ მიუღებლად მიაჩნია ჰყავდეს მთავარეპისკოპოსი, რომელსაც მათგან განსხვავებული დამოკიდებულება და შეხედულებები ექნება ჰომოსექსუალიზმთან დაკავშირებით. ასეთი, მიდგომა წინააღმდეგობაში მოდის ბაპტისტური ეკლესიის მოწყობის დემოკრატიულ პრინციპთან, რის მიხედვითაც, უმრავლესობა კი არ ბატონობს უმცირესობაზე, არამედ უმცირესობას ეძლევა თავისი აზრის დაცვისა და ქონის უფლება,” _ ამბობს ნახუცრიშვილი.
მისი თქმით, საეკლესიო კონსტიტუციის მიხედვით, ბაპტისტური ეკლესია ემყარება საღვთო წერილს, მამათა გადმოცემას და საღ აზრს. საღ აზრად მიიჩნევა იმ სამეცნიერო კვლევების, კულტურული ევოლუციის და თანამედროვე გამოწვევების გათვალისწინება, რომელშიც ეკლესია იმყოფება.
“რატომ ემიჯნება ეკლესია საღ აზრს ან საკითხის შესწავლას მაინც? ისეთი ეკლესიები, როგორიცაა შვედეთის ლუთერული ეკლესია, ინგლისის ანგლიკანური ეკლესია, ბაპტისტური ეკლესიების ნაწილი ამერიკის შეერთებულ შტატებში, მრავალწლიანი დისკუსიის შედეგად მივიდა დასკვნამდე – არამარტო ადამიანის თანასწორად მიღების მისი განსხვავებული სექსუალური ორიენტაციის მიუხედავად, არამედ მისთვის საეკლესიო პასუხისმგებლობის თანაბრად მიცემის და ჰომოსექსუალური თანაცხოვრების ისეთივე თანასწორად მიჩნევისა, როგორც ჰეტეროსექსუალურია მიჩნეული. რატომაა ბაპტისტური ეკლესიის სინოდში ასე ერთმხრივი პოზიცია და სხვა ეკლესიის მიღწევები იგნორირებული? მიმაჩნია, რომ სინოდის განცხადება გამოწვეულია კომფორმიზმით ყველაზე ტაბუირებულ საკითხთან დაკავშირებით. სინოდი ნებისმიერ ფასად ცდილობს, კომფორტული ადგილი შეინარჩუნოს საზოგადოებაში, აირიდოს მარგინალიზაცია, გახდეს საზოგადოებისთვის
მისაღები, მის მრევლად ყოფნა აღარ აღიქმებოდეს სექტანტობად, მაგრამ როცა საქმე ისეთ მწვავე საკითხს ეხება, როგორიც ჰომოსექსუალთა საკითხია, ქართულ, პატრიარქალურ ცნობიერებაში, ამ შემთხვევაში თავიდან ირიდებს მსხვერპლის გაღებას, საზოგადოების დიდ ნაწილთან დაპირისპირებას და ცდილობს მასთან ჰარმონიაში იმყოფებოდეს,” _ ამბობს თეოლოგი, რომელიც ეკლესიის, განსაკუთრებით კი, სინოდის სხვადასხვა წევრების მიმართ საპატრიარქოს, მთავრობის წარმომადგენლებისა და საზოგადოების მხრიდან სიტყვიერ გაფრთხილებებს არ გამორიცხავს. თუმცა, ნახუცრიშვილი აღნიშნულ გაფრთხილებებს გამიჯვნის მთავარ მიზეზად არ მიიჩნევს.
“გამოვყოფდი თეოლოგიური და ინტელექტუალური რესურსების სიმწირეს სინოდში. ვფიქრობ, მთავარეპისკოპოსმა ამ ნაბიჯით თავიდან აირიდა განხეთქილება და ეკლესიის დაყოფა.
პირველი ეკლესიის ისტორიას თუ გადავხედავთ, მას ხშირად უწევდა გაბატონებული აზრის წინააღმდეგ წასვლა. გალატელთა წერილს თუ გავიხსენებთ, აღარ არსებობს არც მონა, არც თავისუფალი, არც ბრძენი, არც უგუნური, არც მამაკაცი, არც ქალი, არამედ ახალი ქმნილება უფალში. ეს იყო ეგალიზმის პირველი პრინციპები და რევოლუციური განცხადება იმ გარემოში, რომელიც მკვეთრად იყო დაყოფილი სოციალური მდგომარეობის,გენდერის და რელიგიის მიხედვით.
დღეს ბაპტისტური ეკლესიის სინოდი, თავისი არათანაბარი მიდგომით განსხვავებული სექსუალური ორიენტაციის მქონე ადამიანების მიმართ, წინააღმდეგობაში მოდის თანასწორობისა და ჰუმანურობის პრინციპთან – როცა ცდილობს, რომ გააკონტროლოს და აუკრძალოს ადამიანს თავისი სექსუალური ორიენტაციის მიხედვით ცხოვრება, ორიენტაციისა, რომელიც ადამიანის ფუნდამენტურ უფლებას წარმოადგენს,” _ ამბობს თეოლოგი და იმედოვნებს, რომ საკითხი ცალსახა პოზიციით არ ამოიწურება.
“საქართველოს ევანგელურ ბაპტისტური ეკლესია შეძლებს თავის თავში მოიპოვოს რესურსი განსხვავებული აზრის მიღების და დიალოგის დაწყებისთვის, სადაც ამოსავალი წერტილი იქნება ადამიანი, როგორც უმაღლესი ფასეულობა. ის იდეები და ფასეულობები, ის თავისუფლების სახარება, რის გამოც მე თავს ამ თემის ნაწილად მოვიაზრებ, ისევ იქადაგება და ისევ უამრავ ადამიანს გაათავისუფლებს ისეთი ბორკილებისგან, რასაც ჰომოფობია ქვია,” _ უთხრა “გურია ნიუსს” მეგი ნახუცრიშვილმა.
მთავარეპისკოპოსის გადადგომასთან დაკავშირებით სინოდის გამოხმაურებას გაუაზრებელ და თეოლოგიურ ანალიზს მოკლებულ განცხადებად აფასებს თეოლოგი მიშა სონღულაშვილი. მისი თქმით, სინოდის განცხადება ეკლესიისათვის საშიში შინაარსის შემცველი დამოკიდებულებით არის გაჯერებული.
“მაგალითად, ვკითხულობთ, “ეკლესია თავისი ბუნებით კონსერვატორული ინსტიტუტია და მას არ შეუძლია თავისი საზღვრების მოშლა-მორღვევა”. ვშიშობ, ეს უკანასკნელი მოსაზრება საკმაოდ ბუნდოვანი გაგებაა ქრისტიანული ბუნებისა, ვინაიდან ქრისტიანული ეკლესია ეს ცოცხალი ორგანიზმია, რომელიც საჭიროებს მუდმივ განახლებას. ეკლესია უპირველესად არის ადამიანთათვის და არა ისტორიისთვის. დასავლური რეფორმაციის ერთ-ერთი ძირითადი ნიშაც ხომ სწორედ ეს იყო – Ecclesia semper reformanda est ანუ, ეკლესია მუდმივ რეფორმას უნდა გადიოდესო. ქრისტიანული ეკლესიის პრინციპი რომ მუდამ იყო განახლებისა და ეპოქალური გამოწვევებისათვის მზაობა, ამაზე მეტყველებს ის, რასაც ძველი ეკლესიის ერთი მამა იტყოდა – “თუ გვინდა, რომ ვუერთგულოთ სამოციქულო ეკლესიას, ჩვენ მუდამ უნდა ვიცვლებოდეთ”. უფრო ადრე კი ასე ითქვა: “შაბათი ადამიანისთვის არის შექმნილი და არა ადამიანი შაბათისთვის” (მარკ. 2:27).
სინოდი გაცილებით შორს მიდის თავის განცხადებაში, სადაც ნათქვამია, რომ: “მივესალმებით სექსუალური უმცირესობის წარმომადგენლებს დაესწრონ ჩვენს ღვთისმსახურებებს. მათ უფლება აქვთ გახდნენ ჩვენი ეკლესიის სრულუფლებიანი წევრები, თუ ისინი უარს იტყვიან ჰომოსექსუალურ პრაქტიკაზე. ჩვენი მაცხოვარი, უფალი იესო ქრისტე დროის დიდ ნაწილს ცოდვილებთან ატარებდა და ამ ურთიერთობების შედეგად ისინი ცხოვრების წესს იცვლიდნენ,” – ეს არის ეკლესიის მხრიდან ადამიანის მიმართ არა თუ ფარისევლური დამოკიდებულება, არამედ, ნებსით თუ უნებლიედ ფაშიზმის გამოვლინება – ქადაგება ღმერთის, რომელიც თავის უმოწყალობის, უსამართლობის ზენიტშია და ჰბადებს განსხვავებული ორიენტაციის მქონე პირებად, მაგრამ ართმევს სიყვარულის რეალიზების უფლებას. ნაცვლად იმისა, რომ ღვთისმსახურთა ამ ღირსეულ ნაწილს გასჩენოდა კითხვა, – რატომ? და დაეწყოთ მსჯელობა ამ მეტად კომპლექსური საკითხის ირგვლივ, მათი მხრიდან იესო ქრისტეს მოწოდება – “მოდით ჩემთან, ყოველნო მაშვრალნო და ტვირთმძიმენო და მე მოგასვენებთ თქვენ”(მთ. 11:28) – აღქმულ იქნა როგორც ჩაგვრის და დისკრიმინაციის ახალ საშუალებად.
რა სხვაობაა, სდევდე ‘ტაბურეტკით’ ამავე ქვეყნის მოქალაქეს და ამით უზღუდავდე საკუთარ უფლებას, ანდა არ სდევდე ‘ტაბურეტკით’ და ამის ნაცვლად, მახეს უგებდე და ძალადობდე რელიგიური მეთოდებით?” _ აცხადებს სონღულაშვილი.
მისი თქმით, ჰომოფობიას არ აქვს ერთი გამოვლინება, ის შეიძლება გამოვლინდეს მრავალ მხრივ, “ტაბურეტკით”, ჭინჭრით და თუნდაც ასეთი მოსაზრებით: რომ ორიენტაცია არ არის ცოდვა, რადგან ეს არის ადამიანის ბუნებრივი მდგომარეობა, ხოლო ორიენტაციის პრაქტიკაში გამოვლინება ეს უკვე ცოდვაა.
“ყოველივე ზემოთქმული მაფიქრებინებს, რომ სინოდის დიდმა ნაწილმა ვერ შეძლო საკითხის მნიშვნელობის სრულფასოვნად აღქმა. ჩნდება კითხვა _ რატომ არ შეიქმნა თეოლოგიური კომისია, რათა გამართულიყო სხვადასხვა დონეზე დიალოგი თუ საკითხის შემსწავლელი სამუშაოები?! რაკი ჯეროვანი ნაბიჯები არ იქნა გადადგმული, ჩნდება ეჭვი, რომ იმ საკითხის მიფუჩეჩება, რაზე მსჯელობასაც სხვა ეკლესიები ათეულობით წლებს ანდომებდნენ, სინოდის ინტერესებში განპირობებული იყო არა თეოლოგიური მოტივით, არამედ შიშით – არ დაეკარგათ ის კომფორტული გარემო, რაც მრავალწლიანი დევნის და დისკრიმინაციის შემდეგ ამ ეკლესიამ საზოგადოებაში მოიპოვა. ამას პირდაპირ ადასტურებს რადიო თავისუფლებისათვის მიცემული ინტერვიუ, სადაც ქორ-ეპისკოპოსი ილია ოსეფაშვილი ერთ-ერთ მიზეზად ასახელებს შემდეგს: “როცა ცნობილი გახდა, რომ ევანგელურ-ბაპტისტური ეკლესიის წინამძღოლი ჰომოსექსუალობაზე ამბობდა, რომ ეს ღვთისგან ბოძებული ნიჭია, ეკლესიის მსახურები აღმოჩნდნენ დარტყმის ქვეშ თავიანთი თანასოფლელების თუ თანაქალაქელების მხრიდან”. უპირველესყოვლისა, სათუოა ეს ინფორმაცია სიმართლეს შეესაბამებოდეს, რომ თითქოს ადგილი ჰქონოდა დევნას სოფლებსა და ქალაქებში. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ეს ფაქტები მყისიერად გახდებოდა ცნობილი საზოგადოებისათვის. მაგრამ, თუნდაც ეს სიმართლე იყოს, მაშ რამ განაპირობა საქართველოს ევანგელურ ბატისტური ეკლესიის კონფორმისტული პოზიცია, ეკლესიისა, რომელიც მუდამ იყო ჩაგრულთა და დევნილთა შემწედ, სიმართლის სადარაჯოზე? მიმაჩნია, რომ ეს არის შიში და კომპრომისი საზოგადოებაში გაბატონებული აზრის მიმართ. სწორედ იმ აზრის მიმართ, რომელიც საქართველოს ევანგელურ-ბაპტისტური ეკლესიის სინოდის განცხადების პარალელურად, თავის ყოველკვირეულ ქადაგებაში კიდევ ერთხელ გააჟღერა პატრიარქმა ილია მეორემ და სადაც ნათქვამია, რომ მნიშვნელოვანია არა განათლების მიღება, არამედ ის, რომ განათლების მიმღები იყოს ისეთი მორწმუნე, რომ მისთვის ისევე წარმოუდგენელი იყოს ჰომოსექსუალთა უფლებების დაცვა, როგორც ეს 100 წლის წინ იქნებოდა,” _ აცხადებს თეოლოგი.
ამავე თემაზე:
სინოდმა ლგბტ თემის შესახებ მსჯელობა დაიწყო
სინოდის წევრებთან შეუთანხმებლობის გამო მთავარეპისკოპოსი თანამდებობას ტოვებს
