“ბ-ნო პრემიერ-მინისტრო, მოგმართავთ ამერიკის შეერთებული შტატების მოქალაქის, ბ-ნ ჯოზეფ კეის სახელით, საქართველოში მდებარე რუსთავის მეტალურგიული ქარხნიდან მისი ინვესტიციების უკანონო დასაკუთრებასთან დაკავშირებით. ბოლო დროს გამჟღავნდა რამდენიმე მხარის – საქართველოს სამინისტროების, თანამდებობის პირების, დეპარტამენტების, ასევე თბილისის მერიის (ერთობლივად “ქართული მხარეები”), ქ-ნი ინა გუდავაძისა და სამი სხვა პიროვნების მიერ (ერთობლივად “აპ ოჯახის მხარეები”) 2011 წლის 6 ივლისს დადებული ფარული შეთანხმება.
ხსენებული შეთანხმება ამოქმედდა საქართველოს უზენაესი სასამართლოსა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს წარმოებაში არსებული იმ სამი სამოქალაქო საქმის “საბოლოო გადაწყვეტის” შემდეგ, რომელი საქმეების წარმოებაც მიმდინარეობდა ბ-ნი ჯოზეფ კეის სარჩელების საფუძველზე. შეთანხმებაში “საბოლოო გადაწყვეტა” აღწერილია, როგორც “წინასწარი პირობა”, შეთანხმებით განსაზღვრული მორიგების საკითხების გადაწყვეტისათვის “ქართულ მხარეებსა” და “აპ ოჯახის მხარეებს” შორის.
ამგვარად, შეთანხმების ხელმომწერმა საქართველოს მთავრობამ რეალურად იკისრა ვალდებულება მიეღწია “საქართველოს ხსენებული სასამართლოების მიერ დავის “აპ ოჯახის მხარეებისთვის” არსებითად ხელსაყრელი გადაჭრისთვის…”
“აპ ოჯახის მხარეების” სურვილით სასამართლოს პროცესის დასრულება მიზნად ისახავდა რუსთავის მეტალურგიული ქარხნის პროექტში ბ-ნი კეის წილის დასაკუთრებას. მართლაც, შეთანხმების ხელმოწერიდან სულ რამდენიმე საათში, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ოფიცრები შევიდნენ რუსთავის ქარხნის სათავო ოფისში და ფიზიკური ანგარიშსწორების მუქარით გააძევეს თანამშრომლები ტერიტორიიდან და კონტროლი დააწესეს ქარხნის მუშაობაზე. რასაკვირველია, ეს ქმედება საქართველოს მთავრობამ განახორციელა სასამართლო განხილვის შეთანხმებულ დასრულებამდე. გარდა ამისა, საქართველოს მთავრობა ოთხი კვირის განმავლობაში ბ-ნ კეისა და მის ოჯახს საქართველოს დატოვების უფლებას არ აძლევდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ისინი ფაქტიურად მძევლად ჰყავდათ აყვანილი შეთანხმების განხორციელების პერიოდში.”
კომპანიის წარმომადგენლის განცხადებით, საქართველოს მთავრობის მიერ 2011 წელს განხორციელებული ქმედებები უხეშად არღვევდა ინვესტორის უფლებებს:
“საქართველოს მთავრობის ქმედებები 2011 წელს არღვევს ბ-ნი კეის – ინვესტორის უფლებებს, რომლებიც გათვალისწინებულია საქართველოსა და აშშ-ს მიერ 1994 წლის 7 მარტის საერთაშორისო საინვესტიციო ხელშეკრულებით, კერძოდ მის მე–3 მუხლს (მაგრამ არა მხოლოდ), რომელიც ეხება ექსპოპრიაციას. ზემოაღნიშნულის შედეგად ბ-ნმა კეიმ განიცადა დაახლოებით 500 000 000 აშშ დოლარის ზარალი. ამ ზარალის ანაზღაურება შესაძლოა მიღწეულ იქნას არბიტრაჟით, როგორც ეს გათვალისწინებულია საინვესტიციო დავების მარეგულირებელი საერთაშორისო ცენტრის საარბიტრაჟო წესების ან გაეროს საერთაშორისო ვაჭრობის სამართლის კომისიის საარბიტრაჟო წესების მიხედვით დადებული ხელშეკრულებით. ამ საქმესთან დაკავშირებულ საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის (“საია”) ამასწინანდელ ანგარიშში ნათქვამია, რომ საქართველოს მთავრობის ქმედებები ატარებს “სისხლის სამართლის დანაშაულის ნიშნებს”, ვინაიდან “საქართველოს კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს ერთი მხარის ვალდებულებას გადასცეს მეორეს მესამე მხარის საკუთრება, რომელზედაც ამ უკანასკნელს არ აქვს უფლება”. ამ შემთხვევაში უკანონო შეთანხმების საფუძველზე მიტაცებულ იქნა მხოლოდ ბ-ნი კეის საკუთრება.
ბ-ნმა კეიმ დაგვავალა, მისი სახელით განვახორციელოთ ზემოხსენებული საერთაშორისო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შესაბამისი ქმედებები, მაგრამ მანამდე ჩვენ მზად ვართ თქვენი მთავრობის ჯეროვნად უფლებამოსილ ნებისმიერ წარმომადგენელთან მოვილაპარაკოთ საქმის მორიგებით დასრულებაზე” _ ნათქვამია წერილში.
წერილის ასლები ასევე გადაეგზავნა: თეა წულუკიანს, არჩილ გეგეშიძეს, რიჩარდ ნორლანდს, გრანთ ჰენესიანს.
