2014 წლის ბოლოს და 2015 წლის დასაწყისში "სიდას” აღმასრულებელი დირექტორი ზვიად დევდარიანი ქალაქ თბილისის მერიის საკონკურსო-საატესტაციო კომისიის საქმიანობაში მონაწილეობდა, როგორც კომისიის წევრი. დევდარიანი საუბრობს მერიაში გამართულ საკონკურსო-საატესტაციო პროცესის პოზიტიურ და რა ნეგატიურ მხარეებზე;
"დამკვირვებელი არასამთავრობო ორგანიზაციების გასაუბრებებზე დასწრება, შეზღუდული შესაძლებლობითაც კი, პოზიტიური იყო, პროცესს უფრო გამჭვირვალეს ხდიდა და უფრო ამცირებდა სუბიექტივიზმის ხარისხს; მნიშვნელოვანი იყო გასაუბრების ფორმალური კრიტერიუმების არსებობა, რომელიც კომისიის წევრის ინდივიდუალურ ოქმს წარმოადგენდა;
კომისიის წევრების მიერ დასმული შეკითხვების ერთგვაროვნება, რომელიც ფორმალურ კრიტერიუმებს ეთანხმებოდა, რაც ამცირებდა იმის შესაძლებლობას, რომ კანდიდატების მიმართ განსახვავებული მიდგომა ყოფილიყო (ეს შეიძლებოდა ასახულიყო კითხვების განსხვავებულ რაოდენობაში, ან კითხვების სირთულეში);
იმ კომისიის დისკუსიებში, სადაც "სიდას" აღმასრულებელი დირექტორი იყო ჩართული, უმეტეს შემთხვევაში თანხვედრას ჰქონდა ადგილი გასაუბრების საუკეთესო კანდიდატებთან დაკავშირებით, ისევე, როგორც მნიშვნელოვანი იყო კომისიის წევრების ერთგვაროვანი დამოკიდებულება გასაუბრებებზე კანდიდატების მიმართ, თუმცა, ეს როგორ აისახა საბოლოო შედეგებზე ჩვენთვის ჯერჯერობით უცნობია", _ ასე აჯამებს ზვიად დევდარიანი კონკურსის დადებით მხარეებს.
რაც შეეხება უარყოფით მხარეებს:
"არ არსებობს კომისიის წევრი არასამთავრობო ორგანიზაციების მოწვევის კრიტერიუმები, რაც მინიმუმამდე დაიყვანდა თვითმმართველობის ხელმძღვანელის სუბიექტივიზმს ორგანიზაციების შერჩევისა და ჩართვისას; დაკვირვების სტატუსის მქონე არასამთავრობო ორგანიზაციებს უფრო თავისუფლად, წინასწარ დაწესებული შეზღუდვების გარეშე უნდა ჰქონოდათ შესაძლებლობა კომისიის სხდომებზე დასწრებისა და დაკვირების. (თითო წარმომადგენელს შეეძლო დასწრებოდა 3 სადამკვირვებლო ორგანიზაციიდან, როდესაც პარალელურად 5 კომისიის სხდომა მიმდინარეობდა).
ასევე მნიშვნელოვანი იყო, დამკვირვებლებს ჰქონოდათ გადაწყვეტილების მიღების პროცესზე დაკვირვების განხორციელების შესაძლებლობა, როგორც ატესტაციის, ასევე საგამოცდო გასაუბრებების დროს; მიუხედავად იმისა, რომ მნიშვნელოვანია გასაუბრებებს სამსახურის ხელმძღვანელები ესწრებოდნენ, კომისიის წევრებად მათი აბსოლუტური უმრავლესობით ყოფნა ტოვებს სუბიექტივიზმის რისკს; რეალურად, მხოლოდ კომისიის სამსახურის ხელმძღვანელები წარმოადგენდნენ იმ სუბიექტებს, რომლებსაც შეეძლოთ კონკურსანტების დარგობრივი ცოდნის შემოწმება. მნიშვნელოვანია, რომ სფეროების მიხედვით გარედან მოწვეულ კომისიის წევრების დახმარებითაც შეიძლებოდეს სპეციფიური ცოდნის შემოწმება; საკვალიფიკაციო მოთხოვნები არ იყო ერთგვაროვანი და იყო ძალიან ზოგადი, რაც გასაუბრების ეტაპზე კონკურსანტს შესაძლებლობას აძლევდა, ფაქტობრივად ყველა იმ პოზიციაზე გასულიყო გასაუბრებაზე, სადაც წინასწარ გააკეთა განაცხადი.
ამან კი, წარმოუდგენლად დიდი რაოდენობის კანდიდატის გასაუბრებაზე გასვლა განაპირობა, რაც როგორც პრაქტიკამ აჩვენა, სწორედ საკვალიფიკაციო მოთხოვნების დაბალი თამასით იყო განპირობებული; კანდიდატების შესახებ ინფორმაციის (მაგ. CV-ბიოგრაფიული მონაცემები) გაცნობის წინასწარი შესაძლებლობა არ იყო და ფაქტობრივად, კანდიდატთან 15 წუთიანი კომუნიკაცია იყო მასთან დაკავშირებით წარმოდგენის შექმნის ერთადერთი შესაძლებლობა; გასაუბრების პროცესი მიმდინარეობდა არანორმირებული სამუშაო დროის განმავლობაში, ცალკეულ შემთხვევაში ის ღამის 11 საათამდეც გრძელდებოდა, რაც ამცირებდა როგორც კომისიის წევრების, ასევე კონკურსანტების შრომის ნაყოფიერებას.
ასევე, ამ არანორმირებული საკონკურსო სამუშაო დროის გამო, ვერ ხერხდებოდა ყველა კომისიის წევრის სრულად ჩართვა მთლიანად საკონკურსო პროცესში ვინაიდან, მათ თავიანთი სამსახურებრივი მოვალეობების შესრულებაც უწევდათ დღის განმავლობაში;რამდენიმე პოზიციაზე გასული კანდიდატის შემთხვევაში, გასაუბრების წარმართვა ყველა პოზიციისთვის ერთდროულად ხდებოდა. კარგი იყოს ის, რომ ეს კეთდებოდა კანდიდატთან წინასწარი შეთანხმების საფუძველზე.
თუმცა, უარყოფითი იყო ის, რომ იმ დღეს ვერ ხდებოდა კანდიდატის შედარება სხვა ვაკანსიებზე გამოსასვლელ კანდიდატებთან (რომლებთან გასაუბრებებიც შემდგომ დღეებში იყო დანიშნული) და შესაბამისად, ვერც საბოლოო ოქმები მომზადდებოდა იმავე დღეს, დაუყოვნებლივ; მიუხედავად იმისა, რომ კომისიაში განხილვები ღიად და მიუკერძოებლად მიმდინარეობდა, შეუძლებელი გახდა იმის მონიტორინგი, თუ როგორ აისახა ეს განწყობები კომისიის წევრების მიერ დაწერილ ქულებსა და ინდივიდუალურ ოქმებში და შემდგომში, ამ ოქმების შედეგად შეწონილი საბოლოო ქულები რამდენად გახდა კანდიდატების შერჩევის საფუძველი. საბოლოო შემაჯამებელი ოქმების დაუყოვნებლივ გაფორმების გარეშე, ტექნიკურად დარჩა იმის შესაძლებლობა, რომ: ა) მომხდარიყო მოგვიანებით ოქმების ძირითადი რაოდენობის შეცვლა და შესაბამისად, ზეპირი დისკუსიის შედეგად ჩამოყალიბებული პოზიციების ცვლილება; ბ) "წინასწარი სიების" გადაგზავნა და შეთანხმება სხვა უწყებებში და მხოლოდ იქიდან მიღებული პოზიტიური, თუ ნეგატიური პასუხების შესაბამისად საბოლოო გადაწყვეტილებების გაფორმება, მოგვიანებით, ქალაქის მერიაში; დ) ამა თუ იმ პოზიციაზე სავარაუდო გამარჯვებულების არსებობის მიუხედავად, კონკურსების ჩაშლა და ახლიდან გამოცხადება და/ან დროებით მოვალეობის შემსრულებლების დანიშვნა.
კომისიის წევრების ქულების საბოლოო ბაზა (ოქმების, თუ სხვა ფორმით) და მათი შედარება საბოლოო გადაწყვეტილებებთან სამწუხაროდ, დღემდე კომისიის წევრსაც კი არ შეუძლია; საკანონმდებლო ხარვეზები, უზუსტობები, თუ არასრულყოფილი ნორმები. მაგალითად: დამკვირვებელთა წერით ატესტაციაზე დაკვირვების მინიჭებული უფლება, როდესაც ამ უფლების მინიჭება ატესტაციის გასაუბრებებსა და საგამოცდო პროცესზე მხოლოდ თვითმმართველობის კეთილ ნებაზე იყო დამოკიდებული. როგორც პრაქტიკამ გვაჩვენა, ცალკეულმა თვითმმართველობებმა არ დაუშვეს დამკვირვებლები, ცალკეულ შემთხვევებში – არასრულად და სხვა;
ტესტების შინაარსის შეუსაბამისობა პროფესიულ საჭიროებებთან; ატესტაციის/კონკურსის ჩატარების ყველა ეტაპის წესის დეტალური განსაზღვრა, რათა ამით უზრუნველყოფილიყო გამჭვირვალობა, მიუკერძოებლობა და ინფორმაციაზე ხელმისაწვდომობა;
ატესტაციის ქულის გათვალისწინება ზეპირი გასაუბრების შედეგად დაწერილ საბოლოო შეწონილ ქულაში. სხვაგვარად გაუგებარია წერის შედეგის მხოლოდ პირველი ეტაპის გადასალახ ზღვრად გამოყენება (ამ შემთხვევაში, რა საჭიროა არსებობდეს წერის შედეგად მიღებული განსხვავებული ქულა.
შესაძლოა, არსებობდეს მხოლოდ შეფასება – გადალახა, ვერ გადალახა);მიუხედავად იმისა, რომ განსახვავებული მოსაზრებები არსებობს ამ თემაზე, აუცილებლად იმსახურებს განხილვას გასაუბრებების ვიდეო ჩაწერის შესაძლებლობა, რათა აპლიკანტის მხრიდან დავის დაწყების შემთხვევაში არსებობდეს მტკიცებულება, რომელიც ნათელს გახდის თუ რამდენად სამართლიანად იქნა მიღებული ესა თუ ის გადაწყვეტილება", _აღნიშნავს დევდარიანი.
