დღევანდელ წერილში ფეხბურთზე ვისაუბრებთ და ოთარ გაბელიასა და გიორგი ქინქლაძის საზღვარგარეთულ „ისტორიებს“ გაგაცნობთ. რასაკვირველია ჩვენებურებმა თავს დამტყდარ მოულოდნელობას თავი ღირსეულად გაართვეს და ქართულ ადათ – წესებსა და მენტალიტეტს უცხო ქვეყნის ცის ქვეშაც არ უღალატეს.
თავდაპირველად ჩვენი სტუმარი თბილისის „დინამოს“ ყოფილი მოთამაშე კახი კაჭარავა იქნება.
„ტურნეში ვართ. არ აქვს მნიშვნელობა სად და როდის… კომუნისტების დროა და უცხო ყველაფერი შესანიშნავი და გადასარევი გვგონია. რაღაც ვაივაგლახით მოგროვილ – დანაზოგი ფულით „ფირმა ტელევიზორი“ შევიძინე – „სონი“. უნდა ჩამოვიტანო თბილისში და დავთხარო თვალები მტერ – მოყვარეს.
მივიტანე სასტუმროს ნომერში და ჩავრთე დემონსტრაციულად ჩვენი ბიჭების თვალწინ. ხომ უნდა გავსინჯო… აციმციმდა ეკრანი და რა აციმციმდა… არ გასულა 5 წუთი და ხმამ საეჭვოდ მოიკლო… მოიკლო, მოიკლო და ჩაწყდა. მარტო გამოსახულებაღა ჩანს. დანაღვლიანებულმა გადავხედე ბიჭბს:
– არა აქვს ხმა, რა მოუვიდა?
– მოდი ერთი, დაარტყი ხელი ზემოდან – მეუბნება სავარძელში ნებივრად გადაწოლილი ქინქლაძე.
დავარტყი… ხმამ ოდნავ მოიმატა.
– კიდევ, ისევ „დამარიგა“ „ქინქლამ“. ისევ ჩავარტყი – მორიდებულად. ტელევიზორმა ხმას უმატა.
– ეყოფა – მეუბნებიან დანარჩენები. ფირმა ტელევიზორებმა ასე იციან. ცოტა ხანში ხმა განორმალურდა.
შვებამოგვრილი ჩავჯექი სავარძელში. ორ წუთს არ გაუვლია და ეკრანზე სინათლემ იწყო კლება. ჩამუქდა, ჩამუქდა, ჩაშავდა და… გამოსახულება საერთოდ გაქრა.
– მიდი ჩაარტყი! – ისევ მკარნახობს გიორგი ქინქლაძე. ჩავარტყი, მაგრამ რად გინდა, ისევ ჩაშავებულია ეკრანი.
– გამოსახულება როცა არ ჩანს – გვერდიდან უნდა შემოულაწუნო! აუ, რამ დამავიწყა, კაცო! – მეუბნება ისევ ქინქლაძე.
გავუქანე და ვლეწე გვერდებში ტელევიზორს იქედან და აქედან მეტი დამაჯერებლობისთვის. ბიჭოს! ეკრანი ოდნავ განათდა…
– ერთიც… გაუხარდა გიოს. შემოვცხე ტელევიზორს. მართლაც მოიმატა და მოიმატა სინათლემ. ეკრანი არაჩვეულებრივად აკაშკაშდა, ოღონდ მალევე იკლო ეკრანზე სინათლემ.
რომ წამოვხტიიიიი! რომ მივვარდი! და ხომ უნდა ვლეწო ზემოდან და გვერდებიდან – ატყდა ხარხარი. აწყდებიან ერთმანეთს ეს გიჟი ჩვენი ბიჭები.
– გოიმი ხარ, რა! – ძლივს ამოითქვა სული სიცილისგან ჩაბჟირებულმა გიორგი ქინქლაძემ და „პულტი“ ჩამაჩეჩა ხელში…“
კახი კაჭარავას შემდეგ ესტაფეტას ბატონ ოთარ გაბელიასთან გადავალთ.
„მთლად უცოდველი არ გეგონოთ, ხანდახან ღვინოც დამილევია, კონიაკიც, ვისკიც და ჭაჭის არაყიც, თუმცა ვცდილობდი, რომ ზომიერება არასდროს დამერღვია.
ერთხელ, მოსკოვში, მოგებული თამაშის შემდეგ იქ მცხოვრებმა მეგობარმა სახლში მიგვიპატიჟა მე და დავით მუჯირი – ელარჯი უნდა გაჭამოთ შუაგულ მოსკოვშიო. რა უნდა მექნა? მეგრელი რომ „ელარჯზე“ უარს იტყვის, მე იმ მეგრელს, მაგალითად, კარგი თვალით ვერ შევხედავ. რას ვიზამდით! ვესტუმრეთ ამ კაცს. გაიშალა ზღაპრული სუფრა.
მესამე ჭიქას რომ ვსვამთ, ზარმა დარეკა კარზე. მასპინძელი შეეგება. თუ არ მოვკვდებოდი, არაფრით მეგონა, ფარსადანოვიჩის ხმა არ გავიგონეთ?! თურმე ისიც დაპატიჟებული ჰყოლია ჩვენს მასპინძელს და ცოტა დაჰგვიანებია.
– რაღა ვქნა ახლა?! – გამოგვჭერი ყელი და ესაა, – ვეცი სანამ მწვრთნელი შემოვიდოდა მასპინძელს, – არ დაგველია მაინც! თან სიგარეტის ბოლი დგას…
– ნუ გეშინიათ, კაცო, – გვამშვიდებს მასპინძელი, მოფიქრებულ – მომზადებული მაქვს მე ყველაფერი წინასწარ.
– რა?
– რა და, აგერ დაგიდგამთ ჩაის ჭიქებით, ვითომ ჩაის სვამთ, რა მოხდა მერე!
ვითომ არც არაფერი, ბატონი ნოდარი დაჯდა და დაიწყო საუბარი. ჩვენ კი ვართ და აღარც ვართ. ფარსადანოვიჩი რომ არაფერს გვეკითხება – ან აქ რა გინდათ? ან – აქ რომ მოდიოდით, რატომ არ გამაფრთხილეთო? – არა, არაფერს გვეკითხება, თითქოს არც ვიყოთ იქ.
– კაცო, მგონი ვერც გვხედავს, – დაეჭვდა მუჯირი – უჩინმაჩინის ქუდი ხომ არ გვახურავს?
ცოტა ხანში მასპინძელმა მე და მუჯირი მეორე ოთახში გაგვიხმო, რა თქმა უნდა, ფარსადანოვიჩთან ბოდიშის მოხდით.
გავედით და რას ვხედავთ… გაუშლია ჩვენთვის ცალკე „სკუჩნი“ სუფრა. ვუთაქეთ თითო ჭიქა გულისჯავრზე, ჩავაყოლეთ და შემოვბრუნდით ახალკაცთან.
ცოტა ხანში ისევ მიგვიხმო მეორე ოთახში მასაპინძელმა. ისევ ვუთაქეთ, ოღონდ ახლა ორ – ორი და დავბრუნდით საერთო სუფრასთან უცოდველი კრავებივით, თუ შეიძლება, რომ კრავები ჩაის სვამდნენ სუფრასთან.
მესამედაც რომ გავედით და ისევ შემოვბრუნდით, ფარსადანოვიჩი ბოლოს და ბოლოს დაინტერესდა.
– კი, მაგრამ, რაშია საქმე?
– რაზე გვეკითხებით, ნოდარ ფარსადანოვიჩ? – ვიკითხეთ ჩვენ ორ ხმაში.
– რაში და… რას გარბიხართ ყოველ ხუთ წუთში იქით ოთახში? რაშია საქმე, თუ საიდუმლო არაა?
– რა და, – გააქტიურდა მოულოდნელად მუჯირი, – ჩვენი მასპინძლის სამზარეულოს პროექტი მოგვეწონა მე და აგერ – გაბელიასაც და გვინდა, რომ თბილისშიც ამ პროექტით სამზარეულო გადავაკეთოთ ჩვენ!
– ვთქვათ, დავიჯერე, მაგრამ ყოველ 5 წუთში რომ გარბიხართ, ისიც დავიჯერო, რომ, ერთი გასვლით ვერ დაათვალიერეთ?
– რა ვქნათ, ძალიან მოგვეწონა და… – ავლუღლუღდით… – თან, გამეორება ცოდნის დედაა.
– აბა მე გეტყვით ახლა! – დაიწყო ახალკაცმა თავისებური, დამაჯერებელი ხმით, – რომ გაგიღიათ პირი და მამა აბრამის ბატკნებივით შემოდიხართ აქ, ვითომ მე ვერაფერს ვხვდები, – გგონიათ? მაგას რა ჯობია, იცით?
– რა? – სასტიკად დავინტერესდით.
– რა და აქ დალიოთ, ვაჟკაცურად, ჩემთან ერთად, მერე გახვიდეთ და ათვალიეროთ ის სამზარეულო – ასე თუ „მოგეწონათ“, რა თქმა უნდა.
„გაშიფრულები ვიყავით“! ასეთი იყო ცხონებული ფარსადანოვიჩი, ვერაფერს გამოაპარებდი“.
