“ძალიან მძიმე, მძიმე და მძიმე მდგომარეობა არის ჩემთან. ამ ეტაპზე ვერ ვხატავ, არადა მინდა ბევრი რამე გავაკეთო”, _ ეს სიტყვები ოზურგეთელ მხატვარ მარინა უჯმაჯურიძეს ეკუთვნის. პროფესიონალი მხატვარი არაერთხელ მოქცეულა მედიის ყურადღების ქვეშ, თუმცა, მას უფრო მეტი ყურადღება ჭირდება ყველასგან, რომ მეტი ნახატი შექმნას.
“ნახატებს არ ვითვლი…”
ქალაქ ოზურგეთში, გრიბოედოვის ქუჩაზე, მარინა უჯმაჯურიძე წლებია, მარტო ცხოვრობს. საცხოვრებელი სახლის მდგომარეობა ისეთი მძიმეა, არის დღეები, როდესაც ხატვისთვის საერთოდ არ სცალია. ამ ყველაფერს ჯანმრთელობის პრობლემა და უსახსრობა ემატება.
სახლში შესვლამდე “პოლიეთილენის ტომრების ხეივანი” უნდა გაიარო. აქ, როგორც გავიგეთ, მხატვრის სახელოსნოა, სადაც მხატვარი მხოლოდ მზიან ამინდში მუშაობს.
ბოლო თვეებია არაფერი შეუქმნია, არც ამის საშუალება და არც განწყობა აქვს.
“ჯანმრთელობით პრობლემები მაქვს და ასე გამოდის, ვჩქარობ, რაც შეიძლება, მეტი ნახატი დავტოვო. 30 წელია ერთი და იმავე პრობლემაზე ვსაუბრობ და ჯერაც არ არის მოგვარებული”, _ გვეუბნება მარინა უჯმაჯურიძე.
მხატვარი ამბობს, თუ რატომ აირჩია ეს პროფესია და რის გამო თქვა ბავშვობაში უარი მუსიკაზე:
“როდესაც იმ საქმის პროფესიონალი ხდები, რომელსაც მთელი ცხოვრება აკეთებ, ნაკლებად ფიქრობ, რატომ გადაწყვიტე ამ პროფესიას გაყოლოდი. არ მიფიქრია, რომ მხატვარი ვიქნებოდი ჩემი მთელი ცხოვრება. სიმართლე გითხრათ, ჩემთვის ყველაზე იაფი აღმოჩნდა მხატვრობის შესწავლა. როდესაც პატარა ვიყავი, მინდოდა პიანისტობა, მუსიკა მესწავლა, მაგრამ ოჯახში იმის საშუალება არ გვქონდა, პიანინო გვეყიდა და თან მუსიკალურ სკოლაში მესწავლა. ფურცელი და ფანქარი მქონდა და ასე აღმოჩნდა მხატვრობა ჩემს ცხოვრებაში. გადავწყვიტე, რაც ხელმისაწვდომი იქნებოდა, ის მეკეთებინა”.
ნახატებს არ ითვლის და არ ყიდის. როგორც ბევრი, ისე “გურია ნიუსიც” დაინტერესდა, თუ რატომ არ ყიდის მხატვარი ნახატებს:
“ამაზე პროფესიონალები საუბრობენ? მინდა გავყიდი და მინდა _ არა?! არ შეიძლება ასე ამ საკითხზე საუბარი. ხშირად მეკითხებიან ამის შესახებ და ცოტათი ვღიზიანდები. ეს საქმე ჩემთვის არაკომერციული საქმეა და ამისთვის ხომ არ უნდა ვიყო მიტოვებული? ხელოვან ხალხს მეტი ყურადღება ჭირდება ხელისუფლების მხრიდან, მაგრამ ვის ცალია ჩვენთვის?! არ უნდა დაინტერესდნენ, რა ჭირდებათ ხელოვანებს, პროფესიონალებს, რომლებსაც შემოსავალი არ აქვთ?!” _ გვეუბნება მარინა უჯმაჯურიძე.
სახლში რამდენიმე კატა და ძაღლი ჰყავს. ვკითხეთ, რა განაპირობა ასეთი სიყვარული შინაური ცხოველების მიმართ.
“შინაურ ცხოველებს ნუ გამოყოფთ, საერთოდ, ყველა სულიერის მიმართ მაქვს სიყვარული და პატივისცემა”, _ გვიპასუხა მხატვარმა.
მარინა უჯმაჯურიძე ოცნებობს, რომ მისი სახელოსნო ჰქონდეს, რომ დაგეგმილი პროექტები განახორციელოს და რაც შეიძლება, მეტი დრო დაუთმოს ხატვას:
“გავრცელდა ინფორმაცია, რომ ქალაქის ცენტრში, სახელოსნოს მომცემდნენ და საშუალება მექნებოდა, მეკეთებინა ჩემი საყვარელი საქმე. ეს ბეგლარ სიორიძის მერობის დროს იყო. არ ვიცი, ახლა რა ხდება და რატომ არ მივიდა ეს საქმე ბოლომდე”.
დის გულისტკივილი
ყველაზე მეტად მარინა უჯმაჯურიძეს მისი ერთადერთი და ჰყავს დახატული. ირინა უჯმაჯურიძე ახლა მეუღლესთან ერთად ჰოლანდიაში ცხოვრობს.
ამჯერად, ოზურგეთში სამი წლის უნახავ დასთან ჩამოვიდა. დასახული გეგმა არ გახორციელდა _ საგულდაგულოდ მოემზადა, რომ მისი და ისევ დაეხატა, მაგრამ საღებავები, რომელიც წლებია აგროვებდა, მოპარული დახვდა.
“ჩემი გულისტკივილი დიდია, მაგრამ ეს საჯაროდ მედიისთვის არ მითქვამს. ჩემს დას, როგორც შემიძლია, ვეხმარები, მაგრამ გამოგზავნილი ფული ვალებში მიდის.
გული მწყდება, რომ მარინა, ყველასგან აღიარებული მხატვარი, ასე მიტოვებულია და ხატვის საშუალება არ აქვს. თანხა, რომელსაც ვუგზავნი სახლის წინ ჩამოკიდებულ პოლიეთილენის ტომრებში იხარჯება _ წვიმის დროს სახლში ისე წვიმს, როგორც გარეთ.
ამასაც პირველად ვამბობ _ ჩვენ გენერალი მირზაჯან მადათოვის შთამომავლები ვართ. ის მადათოვის კუნძულის მფლობელი იყო. მირზაჯანის შვილი _ სოფიო იყო მამაჩემის დედა. ჩვენ წინაპრებს კომუნისტების პერიოდში ჩამოართვეს ქონება”, _ ამბობს მხატვრის და ირინა უჯმაჯურიძე.
ამონარიდი პროფესორის ნაშრომიდან
მადათოვების შესახებ ვრცელი მოკვლევა ჩაატარა პროფესორმა იური სიხარულიძემ:
“თბილისელ მადათოვების შესახებ მრავალი წყარო მოიპოვება, როგორც წერილობითი, ისე ნივთიერი, ზეპირსიტყვიერი და სხვა.
დადგინდა, რომ მადათოვის ერთადერთი ასულის _ სოფიოს შთამომავლები უჯმაჯურიძეები არიან და ოზურგეთს ცხოვრობენ”, _ ეს ამონარიდია კვლევიდან, რომელიც გაზეთ “კრიმანჭულში” გამოაქვეყნა იური სიხარულიძემ.
ირინა უჯმაჯურიძის თქმით, “სოფიო გათხოვდა კირილე უჯმაჯურიძეზე. მათ ჰყავდათ 12 შვილი. ბაბუაჩემი რევოლუციონერი იყო და შეძლებული ოჯახის შვილი მოიყვანა ცოლად”.
“სიცოცხლეში უნდა ვცეთ ერთმანეთს პატივი”
“მამაჩემი და დედაჩემი მდიდრულად არ ცხოვრობდნენ… მაგრამ, ყველაფერს აკეთებდნენ, რომ ჩვენთვის სწავლა-განათლება მოეცათ. ყველაფერი ჩვენს სულიერ განათლებას მოახმარეს. ხომ ხედავ როგორ სახლში ცხოვრობს ჩემი და?!
მარინა ტილოზე არ ხატავს _ ყველა ფული მუყაოში და საღებავებში იხარჯება.
მარინას სხვა ხედვა აქვს _ კომუნისტების დროს რომ სტანდარტი იყო, ისე არ ხატავდა _ ყოველთვის თავისებური და თავისუფალი იყო.
ახლა სამარცხვინო რამ ხდება ქვეყანაში _ ვარსკვლავების გახსნა უფრო პრიორიტეტულია, ვიდრე ხელოვანი ხალხის დახმარება.
ძალიან გამიხარდა, როდესაც ქალაქ ოზურგეთის ყოფილმა მერმა ბეგლარ სიორიძემ თქვა, რომ მარინას სახელოსნოს გადასცემდნენ, მაგრამ ამ დრომდე ეს საკითხი მოუგვარებელია. რატომ არ არის ამ საკითხით ახლანდელი ადგილობრივი მთავრობა დაინტერესებული?!
ერთხელ, წლების წინ, ჩვენთან აკაკი ბაქრაძე იყო ჩამოსული და თქვა, ისეთ ქვეყანაში ვცხოვრობთ, უნდა გარდაიცვალოს ადამიანი, რომ პატივი ვცეთო… ამით იმის თქმა მინდა, რომ სიცოცხლეში უნდა ვცეთ ერთმანეთს პატივი”, _ ამბობს ირინა უჯმაჯურიძე.
სახელმწიფო ქონების მართვის სააგენტოს პრესსამსახურის უფროსმა ნიკა ქიმუცაძემ ჩვენთან საუბრის დროს თქვა, რომ საჯარო რეესტრმა დამატებითი საბუთები მოითხოვა, რომ შენობა მარინა უჯმაჯურიძეს კანონიერად გადაცემოდა:
“დამატებითი ნახაზები იყო საჭირო და ჩვენ ამის შესახებ მივწერე ადგილობრივ ხელისუფლებას, მაგრამ ამ დრომდე პასუხი არ მიგვიღია.
ეს არ იყო სახელმწიფო ქონება, და საჯარო რეესტრმა ვერ დაარეგისტრირა, რადგან სრულყოფილად არ იყო ნახაზები წარდგენილი”, _ ამბობს ნიკა ქიმუცაძე.
ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის მერიაში “გურია ნიუსს” უთხრეს, რომ ეკონომიკის სამინისტროს ჯერ კიდევ არ გადმოუცია სარგებლობაში ზემოთ აღნიშნული ფართი:
“ეს ნაგებობა არის არასტანდარტული და პრობლემური. სახურავიდან წყალი ჩადის და სხვა მცხოვრებლებსაც ექმნებათ პრობლემა.
ჩვენ საკუთრებაში ვერ გავცემთ ამ შენობას, რადგან მუნიციპალიტეტის ბალანსზე არ არის”, _ გვითხრეს ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის განათლების, კულტურის, სპორტის და ახალგაზრდულ სამსახურში, სადაც, როგორც ჩანს, არ ფლობენ ინფორმაციას იმის შესახებ, რომ საჯარო რეესტრმა დამატებითი დოკუმენტები მოითხოვა.
