დღეს აზერბაიჯანი 1990 წლის 20 იანვრის ტრაგედიას იხსენებს. ჩვენ მეზობელ ქვეყანასაც თავისი „9 აპრილი“ აქვს, სადაც თავისუფლებისთვის მებრძოლმა მშვიდობიანმა მოსახლეობამ „მომაკვდავი“ „ბოროტების იმპერიისგან“ სამახსოვროდ უმძიმესი დარტყმა მიიღო.
1990 წლის 20 იანვარს, ყველაფერი თითქმის ისე განვითარდა, როგორც ერთი წლით ადრე თბილისში. საბჭოთა ჯავშან-მანქანები, ტანკები, გამხეცებული ჯარისკაცები და დიდი მსხვერპლი:
დაღუპული – 147 ადამიანი,
დაჭრილი – 744 ადამიანი,
უკანონოდ დაპატიმრებული – 841 ადამიანი,
დაჭრილებს შორის 25 ქალი და 20 ბავშვი იყო. ბევრი მათგანი სამუდამოდ ინვალიდად დარჩა.
მოგვიანებით, ორგანიზაცია „შიტ“-ის დამოუკიდებელი ექსპერტების მომზადებული ანგარიში გამოქვეყნდა, სადაც ნათქვამია: „ადამიანებს განსაკუთრებული სისასტიკით ახლო მანძილიდანაც ესროდნენ. მაგალითად: ე. მეიეროვიჩს 21 ტყვია, დ. ხანმამედოვს ათზე მეტი, რ. რუსტამოვს – 23 ტყვია ესროლეს. ცეცხლს უხსნიდნენ საავადმყოფოებს, სასწრაფო დახმარების მანქანებს, მოკლულ იქნა ექიმები, ადამიანებს ე.წ. „შტიკ-ნოჟის“ საშუალებით კლავდნენ. მათ შორის ორივე თვალით უსინათლო ბ. ეფიმცევიც იყო. ცეცხლის გახსნისას აკრძალულ კალაშნიკოვის 5,45 კალიბრიან ტყვიებს იყენებდნენ. დაღუპულებს შორის არასრულწლოვანები, ქალები, მოხუცები და ინვალიდები იყვნენ“.
აზერბაიჯანის ისტორიაში ეს დღე – შავი იანვარის (აზერბ. Qara Yanvar) და ასევე სისხლიანი იანვარის (აზერბ. Qanlı Yanvar) სახელით არის შესული.
