სოფელი, ისე როგორც დანარჩენი საქართველო, სიღარიბის მარწუხებშია მოქცეული _ მასიური უმუშევრობა, შემოსავლების სიმცირე და ხშირად არარსებობა, ეკონომიკური სიდუხჭირე სუფსისთვის ჩვეულებრივი ყოველდღიურობაა.
1500-კომლიანი სოფელი, ძირითადად, პენსიებითა და სახელმწიფოს მიერ გაღებული მცირე სოციალური დახმარებებით არსებობს. თხილი, რომელიც ხშირად გურული სოფლების ერთადერთი შემოსავალია, აქ არ ხარობს. უზარმაზარ სოფელში არ არსებობს მცირე და საშუალო გადამამუშავებელი და სამრეწველო საწარმოები. “ჰაიდელბერგცემენტის” მცირე საწარმოში, სადაც ცემენტის დასაწყობება და გაყიდვა ხდება, სულ 7 ადამიანი მუშაობს, აქედან მხოლოდ სამია სუფსის მცხოვრები.
4000-სულიანი სოფლისთვის, რომლის მოსახლეობის მხოლოდ ათი პროცენტია სახელმწიფო სტრუქტურებში დასაქმებული, კერძო ბიზნესის განვითარება სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია, მაგრამ სუფსისთვის ჯერჯერობით, ვერც მთავრობამ და ვერც უცხოელმა ინვესტორებმა ვერ მოიცალეს.
სუფსის პორტის მშენებლობის იდეა სამუდამოდ დაასამარა მთავრობის ფანტასტიკურმა ბიზნესგეგმამ კოლხეთის დაბლობზე ახალი ქალაქის _ ლაზიკის მშენებლობის შესახებ. წარსულს ჩაბარდა სუფსის მცხოვრებთა იმედებიც, რომ პორტის განვითარებასთან ერთად, განვითარდებოდა და ეკონომიკურად მოძლიერდებოდა სოფელი. ახლა ხალხი მხოლოდ პენსიისა და იმ მცირე შემოსავლის იმედზეა, რასაც საკუთარ ეზოში მოწეული პროდუქტის გაყიდვით იღებს.
იქაურები საუბარში გულახდილები არიან, არ მალავენ განწყობებს, უკმაყოფილებას, მაგრამ ვინაობის აფიშირებისგან თავს იკავებენ: “რაც წინა ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებისგან დაგვრჩა, წყალია. მხოლოდ ეს სფეროა მოწესრიგებული სოფელში. გზები რას გავს, თქვენ თვითონ ნახეთ. პოლიციის გამჭვირვალე შენობის უკან სუფსის საავადმყოფოსაც ხედავთ. ექიმებს და ექთნებს არ ვუჩივით, შეძლებისადაგვარად ემსახურებიან პაციენტებს, მაგრამ შენობა რა დღეშია, ან რა პირობებში უწევს ხალხს მკურნალობა?” _ გვითხრა ერთ-ერთმა რესპონდენტმა.
საუბარში მეორე ერთვება, რომელიც სუფსაში ავტოსადგურისა და მოსაცდელების არარსებობაზე საუბრობს: _ რკინიგზის სადგური ნახეთ, რას ჰგავს იქაურობა! ამხელა შემოსავლების მქონე კომპანიას ნუთუ არ შეუძლია მცირე ზომის ვაგზალი შეაკეთოს, ან მოსაცდელ დარბაზში სკამები მაინც დადგას?
სუფსის რკინიგზის ვაგზალიც და საავადმყოფოც მძიმე მდგომარეობაშია _ ორივე შენობაში ჩამტვრეულია ფანჯრები, გაპარტახებულია ფასადი, ხოლო კიბეები და მიმდებარე ტერიტორია ბალახითაა დაფარული. იმ “საყოველთაო აღმშენებლობის” ფონზე, რომელზეც მუდმივად ჩაგვჩიჩინებს ხელისუფლება, სუფსა მიტოვებულს უფრო ჰგავს.
ხალხი სოფლის თვითმმართველობის ორგანოების უფუნქციობითაა შეწუხებული: _ გამგებელი რისთვის გვყავს, დღემდე ვერ გავიგეთ. სოფელს საკუთარი ბიუჯეტი წაართვეს, გამგებელს ხელფასი კი აქვს 700 ლარი, მაგრამ მიცვალებულის ცნობასაც ვერ გასცემს, რაიონის ხელმძღვანელობას თუ არ შეუთანხმა, _ ასე ფიქრობს მოსახლეობის დიდი ნაწილი.
რკინიგზის ახლომახლო მცხოვრები მოსახლეობისთვის ბევრ ყოფით პრობლემას კიდევ ერთი ემატება _ მატარებლების ხშირი მიმოსვლის გამო, ჰაერი საგრძნობლადაა დაბინძურებული: “ნავთობი გადააქვთ მატარებლით და საშინელი სუნი დგება შემადგენლობის ჩავლის შემდეგ. ვის უნდა მივმართოთ, არ ვიცით, ალბათ, გარემოს დაცვის სამინისტროს ან სამხარეო ინსპექციას. მაგრამ ისინი მოვლენ და დადებენ დასკვნას, რომ ჰაერი ზომაზე მეტად არ ბინძურდება, ჩვენ კი ვიხრჩობით გამონაბოლქვისგან. ზარალდებიან ჩვენი შვილები, მაგრამ ეს არავის აინტერესებს,” _ ჩივის მოსახლეობა.
ამერიკული თეთრი პეპელა შარშან ლამის ტრაგედიად ექცათ იქაურებს _ გასულ წელს მთავრობას არანაირი ზომები არ მიუღია მავნებელთან საბრძოლველად და მწერმა თითქმის გაანადგურა მწვანე საფარი. წელს საარჩევნო წელია და მოსახლეობის გულის მოსაგებად ორჯერ აპირებენ შეწამვლას. საკრებულოს სხდომაზე გამგებელმა თქვა, რომ შეიწამლება ყველა ფართობი, როგორც “სოლო აპარატებით”, ისე მანქანებით. ხელისუფლება გვაიმედებს, რომ წელს მაინც დაისვენებს ხალხი და ბუნება თეთრი მავნებლისგან.
