მეგობარს მამა გარდაეცვალა და ოზურგეთში გავემგზავრეთ თანაგრძნობის გამოსახატად. პანაშვიდზე მისულებმა ჭირისუფალს მივუსამძიმრეთ და ჩვენი მეგობრის ქმარი მოვისაკლისეთ. მღვდელთანაა წასული, ხომ იცით ჩვენკენ, დასავლეთში, ქელეხის სუფრა თევზის გარეშე არ არსებობს და რადგან მძიმე მარხვაა, ნებართვა უნდა სთხოვოს, რომ თევზზე კურთხევა მოგვცესო.
ჩვენი მეგობრის დედა ძალიან განიცდიდა ამ საკითხს, ნერვიულობდა და როდესაც სიძე დაბრუნდა, კითხვის ნიშნიანი თვალებით მიაჩერდა…
სიძემ ამოიოხრა და დამნაშავესავით თავდახრილმა ,,შემზარავი’’ ამბავი გვამცნო: "მღვდელმა თევზზე კურთხევა არ მოგვცა, მძიმე მარხვაა და არაფრით არ შეიძლებაო, მე გითხარით ძამა და ახლა თქვენ როგორც გინდათ ისე მოიქეცითო’’.
მოგეხსენებათ, უფროსი თაობის წარმომადგენლები ამ საკითხთან დაკავშირებით მაინცდამაინც მღვდლის რჩევას ყურს არ უგდებენ, მაგრამ სხვა რა გზა იყო, სიდედრი სიძეს ვერ შეეკამათა, თავი ჩაქინდრა და თავის საფიქრალს მიეცა.
ხუთიოდე წუთით ყველა გაირინდა და უცებ, სიჩუმეში მისი მოთქმა გაისმა: ,,არადა რაფერ გიყვარდა თევზიიიი, ჭამდი და ჭამდი, ჭამდი და ჭამდი, ჭამდი და ჭამდი შე საწყალოოოოო…"
ჩვენი მეგობრის დასკვნა: ,,არადა, არასოდეს გამოუთქვამს მამაჩემს თევზის ჭამის სურვილიო’’.
ლია გოგოხია
