_ სოციალურად დაუცველი 78 წლის პენსიონერი ახლა უზენაესი სასამართლოს განაჩენის მოლოდინშია. ეს ბოლო შანსია მისთვის, ვინაიდან, შეიძლება, საკუთარ ოჯახთან ერთად ქუჩაში აღმოჩნდეს.
ლაცაბიძემ “გურია ნიუსს” დახმარებისთვის მიმართა: _ შეშინებულები ვართ. ორი სასამართლო პროცესი წავაგეთ თუ წაგვაგებინეს, რა გავლენა აქვთ ასეთი, რომ სასამართლოც მაგათია? ამ ქვეყნად სამართალი არ არსებობს?
ჟენრო ლაცაბიძის რძალი მზია ბოლქვაძე “გურია ნიუსთან” თავისი ოჯახის გასაჭირზე საუბრობს:
_ ჩვენ ვემსახურებოდით ამ სათესლე-საყვავილე მეურნეობას, ტერიტორიაც მათია. ვიყავით მუშები. ჩემი დედამთილი 50 წელია, აქ ცხოვრობს, ჩაწერილი აქ ვართ, არჩევნებზე ხმას ვაძლევთ, შუქის ფულს ვიხდით. თითოეული ხე ჩემი დედამთილის და მამამთილის დარგულია, ყოფილმა დირექტორმა, დიმიტრი სიმონიშვილმა გამოუყო მათ ეს 700 კვადრატული მეტრი მიწა, ააშენებინა პატარა სახლი ოთხი ოთახით _ ეს იქნება თქვენი, იმუშავეთ და იცხოვრეთო, ასეთი იყო მაშინ შეთანხმება ყოფილ დირექტორსა და ჩემს დედამთილს შორის. იმ დროს უფლება არ ჰქონდათ, რომ გაეფორმებინათ. ესენიც მუშაობდნენ. ჩვენ ვცხოვრობდით მეორე რაიონში, სადაც ამ საყვავილე მეურნეობის სათბურებია და სადაც ბევრი ნაძვი გაჩეხეს. იქ ვცხოვრობდით ბინებში და თან ვმუშაობდით. ჩემმა ქმარმა მულხჩაუხრელად იმუშავა, დაემართა დიაბეტი და მხედველობა წართმეული აქვს. მერე გადმოვედით აქ, ჩემს დედამთილთან საცხოვრებლად, რა თქმა უნდა, უფროსების თანხმობით. საქმის კურსში იყო გამგეობაც და უკვე აქ ვცხოვრობთ 22 წელია. 5 წლის წინ გვითხრეს, ამ ტერიტორიის გაყიდვა გვინდა და თქვენ აქედან წადითო.
_ ვინ გითხრათ?
_ მეპატრონეებმა. თურმე, აქ ვერ აწარმოვეს ვერაფერი და უვარგისია მიწები, ამიტომ უნდათ გაყიდვა. სად წავიდეთ? მივმართეთ სასამართლოს, სადაც ყველანაირად მართლები გაგვამტყუნეს. გააკეთეს ყალბი საბუთები და წაგვაგებინეს სასამართლო. ახლა შევიტანეთ ხელახალი სარჩელი უზენაესში.
ჩემს მეუღლეს დიაბეტი აქვს, ლოგინშია ჩაწოლილი. ერთი შვილი მყავს და ისიც ავადაა, საოპერაციოა. არანაირი შემოსავალი არ გვაქვს, ჩვენი საარსებო წყარო მხოლოდ სოციალური დახმარებაა. როგორ გაგვაქვს თავი, არ ვიცით. გვყრიან გარეთ, თანაც გვემუქრებიან. ვინ ჩაუგდო მათ ეს ძალაუფლება ხელში? მთელი ოზურგეთი მაგათია. რა დავუშავეთ? 6 ჰექტარს ვუვლიდით, ვემსახურებოდით და ახლა ქუჩაში გვყრიან. იქნებ დაგვეხმაროთ!
78 წლის ჟენრო ლაცაბიძე: _ წარმოშობით იმერეთიდან ვარ, 50 წელია, აქ ვცხოვრობ. ვიყავი კარგი მუშა, ავაშენე სახლი, ახლა კი მართმევენ ამ პატარა თავშესაფარსაც. ძალით წაგვაგებინეს სასამართლო. მეუბნებიან, თავშესაფარში წაგიყვანთო. არსად არ წავალ _ მთელი ცხოვრება აქ შევალიე მიწას, შევაკვდები კიდეც. ჩემი ოჯახის წევრები ქუჩაში უნდა გაყარონ. რა ვქნათ, ღარიბ-ღატაკებმა? უპატრონოებმა?
საკასაციო საჩივარში ვკითხულობთ: “სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა იმ მტკიცებულებებზე, რაც ჩვენ მიერ იქნა წარმოდგენილი, რითაც უხეშად დაარღვია კანონი. სასამართლოს მიერ აბსოლუტურად უკანონოდ არ იქნა გაზიარებული ის გარემოება, რომ ჩვენ აქ გვქონდა და დღესაც გვაქვს საცხოვრებელი სახლი.
სასამართლომ არ გაითვალისწინა მოწმეთა ჩვენებები, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ ჩვენ ვცხოვრობთ არა საყარაულო ჯიხურში, არამედ საცხოვრებელ სახლში.
სასამართლომ არ გაითვალისწინა საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის დადგენილება #48, გამოცემული 1992 წლის 18 იანვარს, რომლის თანახმადაც, მეურნეობის ბალანსზე რიცხული ქონება (მათ შორის მიწა) შევიდა სახელმწიფო ფონდში, ე.ი. გამოცხადდა სახელმწიფო საკუთრებად.
სასამართლომ ასევე არ გაითვალისწინა საქართველოს პრეზიდენტის #446 დებულებები, გამოცემული 1998 წლის 2 აგვისტოს, რომლის თანახმადაც საჭირო იყო სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამინისტროს ნებართვა მეთესლეობის მეურნეობის სარგებლობაში ნაკვეთის იჯარით გაცემისას, ამავე დებულების მეშვიდე ნაწილის თანახმად, თუკი ამ მიწაზე მდებარეობდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობა, რომელიც, ბუნებრივია, წარმოადგენდა მინისტრთა საბჭოს ზემოთ დასახელებული დადგენილების #48 მეოთხე ნაწილის საფუძველზე სახელმწიფო საკუთრებას, აუცილებელი იყო საკითხი შეთანხმებული ყოფილიყო სახელმწიფო ქონების მართვის ორგანოსთან, რაც არ გახორციელებულა. ე.ი. სასამართლომ არ მიაქცია ყურადღება ამ ნორმებს, რამაც ძალიან დაგვაზარალა. ფაქტობრივად, გვართმევენ სახლს-კარს და გვტოვებენ ქუჩაში. ნუთუ ეს არის სამართალი?” _ აღნიშნულია საკასაციო საჩივარში.
