"კაცხის სვეტის მიმდებარე კლდეებზე რამდენიმე წლის განმავლობაში მუშავდებოდა მეკლდეურთა სავარჯიშო ტრასა. ამას დიდი შრომა, მატერიალური სახსრები და დრო სჭირდება.
ვიცი, რომ როგორც იქნა დაედგა თავი და ამ ადგილას მეკლდეურთა ვარჯიშის გარდა, ტურნირებიც იმართებოდა, მათ შორის საერთაშორისო, ასევე ემზადებოდა ქართული ჯარის შესაბამისი დანაყოფები. მოკლედ კარგი საქმე გაკეთდა.
შემდეგ მონასტერმა გადაწყვიტა, რომ ეს ყველაფერი ხელს უშლის, ტერიტორია შემოღობა და მეკლდეურებს აუკრძალა იქ ვარჯიში.
არ ვიცი იურიდიულ სამართლებრივად ვინ არის მართალი და ვინ მტყუანი. ამას არა აქვს გადამწყვეტი მნიშვნელობა, მითუმეტეს, როგორც გავიგე, მეკლდეურები თავისი ხელით შლიან თავისივე უზარმაზარი შრომით გამზადებულ ტრასებს" _ აღნიშნულია ღია წერილში, რომელსაც ფსიქოლოგი, მთამსვლელი, აფხაზეთის ომის ვეტერანი, ვახტაგ გორგასლის ორდენოსანი თორნიკე ბერიშვილი საქართველოს პატრიარქს წერს და ყველას სთხოვს წერილის ადრესატამდე მიღწევაში დაეხმარონ:
"თქვენო უწმინდესობავ, გავკადნიერდი და მოგმართავთ. ეს წერილი არავისთან არ არის შეთანხმებული, მხოლოდ ჩემი პირადი გულისტკივილია. ბევრი ალბათ თავხედობასა და მეტიჩრობაში ჩამითვლის, მაგრამ არ მაწუხებს, რადგან უფლის წინაშე პირნათლად შემიძლია ვთქვა, რომ არანაირი ანგარება არ მაქვს და სრულიად გულწრფელი ვარ.
ჯერ კიდევ პირველი კურსის სტუდენტი ვიდექი 14 აპრილის დემონსტრაციაზე, ქართული ენის დასაცავად. შემდეგ უჯარმის რაზმის წევრი ვიყავი, რამაც ჩვენი ისტორიული ძეგლების და ეკლესია მონასტრების დასუფთავების და აღდგენის სტუდენტურ მოძრაობას დაუდო სათავე. მიმუშავია უჯარმის, ბოჭორმის, ლამაზის საყდრის, დავით გარეჯის და სხვა კომპლექსების დასუფთავება აღდგენაზე. მაშინ ლამის დისიდენტებად გამოგვაცხადეს.
9 აპრილის ღამეს თქვენთან ერთად ვლოცულობდი.
წლების განმავლობაში აქტიურად დავდიოდი მთაში. ვიყავი საქართველოს ნაკრების წევრი, ასევე მთასვლელთა ფედერაციის წევრი; ვარ აფხაზეთის ომის ვეტერანი.
ამას იმიტომ კი არ ვწერ, რომ რაიმე ჩემს განსაკუთრებულ დამსახურებას გავუსვა ხაზი. ღმერთმა დამიფაროს! იქ ვიდექი სადაც ათასობით ქვეყნის გულშემატკივარი ქართველი იდგა, გასაკვირი არაფერია. ერთი რიგითი ჯარისკაცი ვარ. უბრალოდ იმის საილუსტრაციოთ, რა პირად გამოცდილებაზე და დამოკიდებულებაზეა დამყარებული ჩემი პოზიცია.
მაქვს პატივი პირადად შეგხვედროდით რამდენჯერმე, ზურაბ ჭავჭავაძესთან, ნიკო ჭავჭავაძესთან, ნუგზარ ჟღენტთან და სხვებთან ერთად.
რამდენჯერ დაგილოცივართ საომრად წასულები!
მე ალბათ არ გახსოვართ, მაგრამ ალბათ გახსოვთ თქვენი სტიქაროსანი, ჩემი განუყრელი მეგობარი, საქართველოსთვის თავდადებული და უშიშარი მეომარი, მამუკა ჯორჯიაშვილი! გაგანია ომში, ლოცვის გარეშე ლუკმის გატეხვის უფლებას არ გვაძლევდა! ალბათ რამდენჯერ დავუფარივართ თქვენს ლოცვას.
ამათ გამო, ჩემს თვალწინ, ვერტფრენში აფეთქებული არაჩვეულებრივი მეკლდეურის, მაშველის, დათუნა ხუციშვილის, ჩემი უფროსი მეგობრის, მასწავლებლის, ირაკლი გელდიაშვილის, და მრავალი სხვათა სულების გამო, არ შემიძლია გავჩუმდე.
ამიტომ გწერთ ამ წერილს, რადგან სხვა არანაირი საშუალება არ მაქვს რაიმე გავლენა მოვახდინო მოვლენებზე.
არ დამავიწყდება თქვენი და ცხონებული ნუგზარ ჟღენტის დიალოგი.
_ მაგრამ დემოკრატიაზე უკეთესი სისტემა ხომ მაინც არ არსებობსო _ შემოგბედათ ნუგზარმა.
_ როგორ არაო _ თქვენ უთხარით.
გაკვირვებით გიმზერდით მოლოდინით.
_ იერარქიაო _ ბრძანეთ პაუზის მერე.
მოგმართავთ, როგორც საქართველოს ეკლესიის უმაღლეს იერარქს.
ყოველთვის უპირობოდ მომხრე ვიყავი სეკულარული სახელმწიფოსი. იმისი, რომ ეკლესია არავითარ შემთხვევაში არ უნდა ჩარეულიყო სახელმწიფოს მართვაში. ეს მისი ღირსების და ჭეშმარიტი დანიშნულების დაკნინება მგონია. მეგონა, რომ თქვენც ამის მომხრე ხართ,თქვენი საუბრიდან და მოწოდებებიდან გამომდინარე.
მუდამ მჯეროდა, რომ ქართული ეკლესია არის ის საყრდენი რომელმაც ჩვენ გადაგვარჩინა, ერის სულიერი ბურჯი. ყოველთვის ამაყი ვიყავი, რომ ესეთი, ფანატიზმისგან დაცლილი, პროგრესისა და სინათლის მომტანი, ვაჟკაცობის და თავდადების მაგალითი ეკლესია გვაქვს ქართველებს. ესე მეგონა…
როგორც ბოლო დროს მღვდელმსახურები იქცევიან, ძალიან შორს არის ამ წარმოდგენებისგან და იმ ხატისგან, რომელიც მე შევიქმენი..
ხშირად ამბობენ, ეკლესიის შიდა საქმეებში ჩარევის უფლება არავის აქვსო. ალბათ ეგრეა, მაგრამ ეკლესიის მესვეურებმა დიდი ხანია გადმოკვეთეს ეს საზღვარი. ისინი ხშირად ზედმიწევნით აგრესიულობით, მომხრეები კი სამაგალითო უზრდელობით და ზედაპირულობით გამოირჩევიან…
ქრისტიანობასთან ძალიან შორს დგას ეს საქციელი.
თქვენ მათი უმაღლესი იერარქი ხართ. თქვენს სახელს და თავად რწმენას ვნებენ ამით..
მაგრამ ეს ზოგადი საუბარი შორს წაგვიყვანს. მინდა იმ თემაზე გითხრათ, რამაც გამაბედინა ამ წერილის დაწერა _ კაცხის სვეტთან მდებარე მონასტერსა და მეკლდეურებს შორის გაუგებრობამ.
შეიძლება გეჩვენოთ რომ უმნიშვნელო ინცინდენტია და თქვენი ყურადღების ღირსადაც არ ღირს, მაგრამ არ არის ეგრე. ძალიან ნიშანდობლივია, და მშვენიერი ილუსტრაციაა თუ რა ხდება ამ ბოლო დროს.
ცოტა ისტორია _ რამდენიმე საუკუნის მანძილზე კაცხის სვეტის თავზე ადამიანს ფეხი არ ჰქონდა დადგმული, მხოლოდ 1944 წელს ალპინისტი ალექსანდრე ჯაფარიძე და მწერალი ლევან გოთუა გამოკვლევებისთვის სვეტის თავზე ავიდნენ. ბერი მაქსიმე 20 წელი ალპინისტების დახმარებით ადიოდა სვეტზე. ასასვლელად მაქსიმე კიბეს იყენებდა, მოსახლეობამ მას "კიბე ზეცაში" შეარქვა, იგი 2007 წელს იქნა დაყენებული, მანამდე კი განდეგილი ბერი თოკებით, ალპინისტების დახმარებით ადიოდა.
როგორც ვიცი მეკლდეურებს, მიდამოს დასუფთავებაში და სარესტავრაციო სამუშაოებში სერიოზული მონაწილეობა აქვთ მიღებული.
კაცხის სვეტის მიმდებარე კლდეებზე რამდენიმე წლის განმავლობაში მუშავდებოდა მეკლდეურთა სავარჯიშო ტრასა. ამას დიდი შრომა, მატერიალური სახსრები და დრო სჭირდება. ვიცი, რომ როგორც იქნა დაედგა თავი და ამ ადგილას მეკლდეურთა ვარჯიშის გარდა, ტურნირებიც იმართებოდა, მათ შორის საერთაშორისო, ასევე ემზადებოდა ქართული ჯარის შესაბამისი დანაყოფები. მოკლედ კარგი საქმე გაკეთდა.
შემდეგ მონასტერმა გადაწყვიტა, რომ ეს ყველაფერი ხელს უშლის, ტერიტორია შემოღობა და მეკლდეურებს აუკრძალა იქ ვარჯიში.
არ ვიცი იურიდიულ სამართლებრივად ვინ არის მართალი და ვინ მტყუანი. ამას არა აქვს გადამწყვეტი მნიშვნელობა, მითუმეტეს, როგორც გავიგე, მეკლდეურები თავისი ხელით შლიან თავისივე უზარმაზარი შრომით გამზადებულ ტრასებს.
შედეგი რა არის? ვის რას მატებს ეს საქციელი? რა მოიგო მონასტერმა?
არგუმენტები, განა სხვა საცოცი ადგილი ვერ იპოვეს? საქართველოში კლდე დაილია? და მისთანანი, ჩემზე არ მოქმედებს…
აკი გითხარით, ამ ტრასების მომზადებას წლები, დიდი შრომა, სახსრები, ახალგაზრდების ენთუზიაზმი დასჭირდა. გარდა ამისა კაცხის სვეტის მიმდებარე კლდეები ბევრი პარამეტრით უნიკალურია. მდებარეობით, კლდის ქანის სტრუქტურითა და აგებულებით, სიმყარით და ა.შ. არ არის ადვილი ასეთი კომბინაციის ადგილის მოძებნა.
მე რომ მკითხოთ, ესეც რომ არ ყოფილიყო და მეკლდეურებს ეკლესიისთვის ეთხოვათ, ამ ადგილას კარგი სავარჯიშოა და ნება მოგვეცითო, უპირობოდ უნდა მიეშვათ, მეტიც, დახმარება და მფარველობა გაეწიათ..
რჩება შთაბეჭდილება, რომ გადაწყვეტილება მიღებულია ცალმხრივად, სხვისი ინტერესების გაუთვალისწინებლად და საკუთარი უპირატესობისა და ყოვლიშემძლეობის დასამკვიდრებლად.
ეხლა ემოციურ მხარეს შევხედოთ. სად უნდა ეძება ეკლესიას ამაზე უკეთესი და მადლიერი მრევლი, ვიდრე ეს ახალგაზრდები არიან. რამდენადაც მე კონტინგენტს ვიცნობ, ეს ზედმიწევნით ჯანმრთელი ფსიქიკის, წესიერი, ქვეყნის სიყვარულზე და პატრონობაზე მომართული ხალხია. მათ არც შრომა ეზარებათ, არც ვინმეს დახმარება და ხელის გამართვა. დაუყვედრებლად აკეთებენ, თუკი რამ კარგი და სასარგებლო შეიძლება გაკეთდეს.
საწყენი სწორედ ის არის, რომ სიმუხთლე იქიდან მოვიდა საიდანაც, მხარდაჭერას, წაქეზებას, გვერდში დგომას და პატრონობას ელოდნენ. შედეგად იმედგაცრუება და გულმოკლულობაა.
კლდეზე ცოცვა არ არის ხმაურიანი სპორტი, არც ბევრი მაყურებელი ყავს და ტაში და ოვაციები არ იცის. პირიქით, სიწყნარესა და მედიტაციისკენ არის მიმართული. ასე რომ მონასტრის ცხოვრებას ხელი ეშლებოდაო, ეს არგუმენტიც არ ვარგა.
მეტიც, მე მგონი ეკლესიის მესვეურების სიახლოვე მხოლოდ წაადგებოდათ ამ ახალგაზრდებს. მათთან შესაძლო ურთიერთობა კი ბევრ რამეს ასწავლიდა და შემატებდა. მეორე მხრივ კი, ასეთ ახალგაზრდებთან ურთიერთობა, დიდად წაადგებოდათ მღვდელ მონაზვნებს, უკეთ რომ გაეცნოთ თანამედროვეობა და ცოდნოდათ რითი სუნთქავენ ჩვენი ბავშვები.
თან ეს როდის ხდება? როდესაც უდიდესი პრობლემაა ახალგაზრდების დასაქმება, ნარკომანია ყველანაირ მისაღებ საზღვრებს გადასცდა, საზღვარგარეთ გვიკიჟინებენ ჩვენგან წასული კრიმინალების სამარცხვინო საქციელს და სტატისტიკას გვჩრიან. ამ დროს ეკლესია უპირისპირდება ფაქტიურად სამაგალითო ახალგაზრდებს და თავისი მოწოდების, ჯანმრთელი და სასარგებლო საქმიანობის საშუალებას უსპობს.
რატომ? რამ შეიძლება გადაწონოს ეს შედეგი? რა დოგმატები და წესები კარნახობენ ამას?!
მთელს განვითარებულ მსოფლიოში ცდილობენ რომ ახლოს ყავდეთ მრევლი, განსაკუთრებით ახალგაზრდობა, მითუმეტეს იდეებით ანთებული და მომართული ხალხი. ცოცხალი და ჯანმრთელი ურთიერთობა ჰქონდეთ მათთან. გამდიდრდნენ ერთმანეთით. პირიქით, გაიხსნას დახურული ადგილები და რაც შეიძლება მეტი ხალხი ეზიაროს წმინდას, სუფთას, კეთილს.
"მონასტრები დასავლეთში სპეციალურად აწყობენ სპორტულ ბანაკებს. ღონისძიებებს, აი ასეთ საცოცებს, ხელოვნურსაც კი.. კარგი განწყობა და მხიარულება ბედნიერებაა. როგორ შეიძლება სასულიერო პირს ბედნიერი და ჯანსაღი ახალგაზრდები ხელს უშლიდეს და აღიზიანებდეს?"
რა საჭიროა ეს გაუთავებელი დაპირისპირება და ძალით დამტკიცებული უპირატესობა?
დამიჯერეთ, ჩემისთანა ადამიანი სიმპტომატურია. ანაფორიანის დანახვაზე პირველი ეჭვი და უსიამოვნო გრძნობა რომ გაგიჩნდება და ფრთხილად დაიწყებ გამორკვევას, ვინმე მორიგ ფანატიკოსთან გაქვს საქმე თუ ნორმალურ ადამიანთან, ბევრის მთქმელია.
არადა, მღვდლის დანახვაზე ადრე სიხარული, სიამაყე და დაცულობის გრძნობა მქონდა. ვაჟკაცური პროტესტისა და თანადგომისაც, კომუნისტების დროს!!
თქვენ უმაღლესი იერარქი ხართ! მაპატიეთ თავხედობა და გთხოვთ კაცხის მონასტრის საქმე როგორმე მოაგვარეთ. თქვენ გაქვთ ამის ძალაც და ძალაუფლებაც. მეკლდეურების, ამ ხალისიანი, სამართლიანი, მხიარული ახალგაზრდების ყოფნა იქ მხოლოდ სიკეთის და კარგის მომტანია. არ ვიცი რას გიყვებიან ან როგორ მოდის ამბავი თქვენამდე, მაგრამ მერწმუნეთ, სწორი და სამართლიანი რეაქცია ამ და ბევრ სხვა ფაქტზე, ბევრ ჩარხს დაატრიალებს წაღმა!
იმედი მაქვს ეს წერილი როგორმე მოაღწევს თქვენამდე, ზოგიერთი კეთილისმსურველის ან ზოგი ჩასაფრებულის დახმარებით". _ წერს ბერიშვილი ფეისბუქის საკუთარ გვერდზე.
