ამასთან, უკიდურესად დაზარალებულ მოქალაქეებს, რომელსაც სახლი დაეწვათ ან მეწყერმა დაუნგრია, “უფლება” მისცეს, ადგილობრივი და სამხარეო ხელისუფლების ნებართვით, სამასალე მორი დაემზადებინათ.
საშეშე მერქნისა და სამასალე მორის დამზადება მოსახლეობას უკიდურესად მძიმე ვითარებაში მოუხდა _ ტყეკაფი სამანქანე გზებიდან ათეულობით კილომეტრით დაშორებულ ადგილებში მიეზომათ. საწვავის შეძენა, ავტომანქანის, შეშისმჭრელების დაქირავება ნასესხები ფულით ზოგმა შეძლო, უმეტესობამ, ცხადია, ვერ მოახერხა და ამჯობინა “პრეზიდენტის საჩუქარი”, ნომინალურ ფასად მაინც გაეყიდა. ამას მოჰყვა სახერხი ქარხნების არაერთგზის შემოწმება, დაყადაღება, საბოლოოდ კი, დალუქვა. მოსახლეობას ურჩიეს “სასამართლოს გადაწყვეტილებას დალოდებოდნენ” და ზამთარშიც სამართლის იმედით გამთბარიყვნენ… ასე გავიდა არა ერთი ზამთარი.
ამ ყველაფრის ოფიციალური მიზეზი, კანონის დარღვევით გაკეთებული საბუთები და მოჭრილი ხეები გახლდათ. რამდენიმე წელია ხელისუფლება ამტკიცებს, რომ მიმდინარეობს გამოძიება და მისი დასრულების შემდეგ, სიმართლე გაირკვევა, თუმცა, გამოძიების დასასრულს ბოლო არ უჩანს. დღემდე არავინ იცის რეალური მიზეზი, თუ რატომ წაართვა ადამიანებს ხელისუფლებამ მისივე ნებართვით მოჭრილი ხეები და სად წაიღეს შემდგომში ისინი. დაზარალებულებმა იციან მხოლოდ ის, რომ დახარჯეს ფული, იწვალეს და შემდეგ ვიღაცამ წაართვა. თუმცა სად, რისთვის და რა უფლებით, ეს ყველასთვის უცნობია.
2010 წლის დასაწყისში, არჩევნებამდე რამდენიმე თვით ადრე, გურიის გუბერნატორი, ვალერი ჩიტაიშვილი ჩვენ გაზეთთან საუბრისას ამბობდა, რომ ის ადამიანები, რომლებსაც დოკუმენტაცია წესრიგში ჰქონდათ, კუთვნილ მორებს მიიღებდნენ.
შემდგომ, 2011 წლის 7 აპრილს, იყო კიდევ ერთი დაპირება, რომ ადამიანები, რომლებსაც საბუთები წესრიგში ჰქონდათ, სამასალე და საშეშე მორს აუცილებლად მიიღებდნენ. ამ დაპირებას წინ ინციდენტი უძღოდა _ 2011 წლის 7 აპრილს, ფინანსთა სამინისტროს მომსახურების სააგენტომ ჩოხატაურში, დავით ბარამიძის სახერხზე თავმოყრილი მასალა წაიღო.
მაშინ სააგენტოს წარმომადგენლებმა ჩვენთან საუბრისას აღნიშნეს, ხალხის ფულით მოჭრილი სამასალე მორი სახელმწიფოს კუთვნილებაში სასამართლოს 2010 წლის 18 აგვისტოს დადგენილებით გადაეცათ. თუმცა, ვერ აგვიხსნეს, რატომ არ შეატყობინეს ამის შესახებ მორების მეპატრონეებს ან სახერხის მფლობელს.
ბარამიძის კუთვნილ სახერხზე იმ დროს 46 ადამიანის სამასალე მორი ეწყო. არც ერთი მათგანი სასამართლოზე არ დაუბარებიათ. ისინი საკუთარი სურვილით ქუთაისის პროკურატურაში ჯერ კიდევ 2009 წელს ჩავიდნენ და სიმართლის გარკვევა კანონის ზედამხედველებისგან მოითხოვეს, თუმცა ეს თხოვნები, როგორც წერილობითი, ასევე სიტყვიერი, მხოლოდ თხოვნად დარჩა.
2011 წლის 7 აპრილს, მასალის მეპატრონეებმა სცადეს, საკუთრება დაეცვათ და მორები სააგენტოს წარმომადგენლებისთვის არ გაეტანებინათ, თუმცა, ადგილზე მოსულმა ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს თავმჯდომარემ, ანტონ ხუნდაძემ სიტუაციის განმუხტვა მოახერხა: _ თქვენ არ დაზარალდებით. ვიცით, რომ არაფერ შუაში არ ხართ. რაღაც დოკუმენტაციაა გასარკვევი. ზოგი ყალბი არისო. თქვენი ვიცი, რომ არ არის ყალბი. ახლა აქ რომ ვიდგეთ, ვერაფერს ვიზამთ. თქვენთან შეხვედრა გუბერნატორს უნდა და წამობრძანდით გამგეობაში, ის გაგარკვევთ ყველაფერში. ამ მორების რაღაც ნაწილი მუნიციპალიტეტს გადმოეცა. ჩვენ შევისწავლით თქვენი ოჯახების მდგომარეობას და დაგეხმარებით. გამორიცხულია, რომ თქვენ დაზარალდეთ, _ მიმართა სახერხზე შეკრებილ ადამიანებს ხუნდაძემ და ისინი, საკუთარ კაბინეტში, გუბერნატორთან შესახვედრად წაიყვანა.
ამ შეხვედრას “გურია ნიუსი” არ დაასწრეს, თუმცა, როგორც გავიგეთ დაპირებები უხვად დარიგდა:
_ ბატონი ვალერი დაგვპირდა, დავაკმაყოფილებთ იმ ადამიანებს, ვისაც დოკუმენტაცია წესრიგში აქვთ და ჩვენ გვჯერა, გვინდა, რომ დავიჯეროთ, _ ამბობდნენ ერთი წლის წინ ადამიანები, რომელთა უფლებები კანონის სახელით უკანონოდ შელახეს.
იმავე დღეს, ჩვენს კითხვაზე, თუ როგორ აპირებს ამ ადამიანების დახმარებას გუბერნატორი, თუ სასამართლომ გადაწყვეტილება უკვე მიიღო, და ეს დაპირებაც, სხვა მრავლის მსგავსად, ხომ არ დარჩება მხოლოდ დაპირებად, ჩიტაიშვილმა გვიპასუხა:
_ მე ამ ადამიანებს ვუთხარი, რომ მომიტანონ დოკუმენტაცია და თუკი ყველაფერი სწორად იქნება, მათ გვერდში დავდგები.
როგორც მოვიკვლიეთ, გუბერნატორთან ყველა საჭირო დოკუმენტაცია გაიგზავნა, თუმცა უშედეგოდ. ამ ადამიანებისთვის, არც საშეშე და არც სამასალე მორი არავის დაუბრუნებია.
დღეს ამ საკითხზე საუბარი მხარის პირველ პირს, როგორც ჩანს, არ სურს. ვალერი ჩიტაშვილმა, როგორც კი ჩვენი შეკითხვა მოისმინა, რომელიც მის მიერ უხვად დარიგებულ დაპირებებს და წართმეულ მორებს ეხებოდა, მოუცლელობა მოიმიზეზა და შემდგომში დარეკვის დაპირებით ტელეფონი გაგვითიშა. ეს დაპირებაც, სხვა დანარჩენის მსგავსად დაპირებად დარჩა.
ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს თავმჯდომარის, ანტონ ხუნდაძის თქმით კი, ამ საკითხს ახლა არკვევენ (?!).
_ ბატონო ანტონ, 2011 წლის 7 აპრილს, დავით ბარამიძის სახერხზე შეკრებილ ადამიანებს, რომელსაც საკუთარ ქონებას ართმევდნენ, თქვენ დაჰპირდით, რომ აუცილებლად დაეხმარებოდით. თქვენვე უთხარით, რომ ისინი კუთვნილ მორებს აუცილებლად მიიღებდნენ. ისიც აღნიშნეთ, რომ წართმეული მორების ნაწილი მუნიციპალიტეტს გადაეცა. შემდეგ ის ადამიანები გუბერნატორთან შესახვედრად წაიყვანეთ და იქაც დაპირებები მიეცით… მას შემდეგ ერთი წელი გავიდა, თუმცა, არც ერთი დაპირება არ შესრულებულა _ ამ ადამიანებს დღემდე არ მიუღიათ კუთვნილი მორები…
_ ახლა ვარკვევთ მაგ საკითხს.
_ ახლა? ერთი წლის შემდეგ არკვევთ?
_ დიახ. ახლა ვამოწმებთ, ვის სჭირდება, ვის არა და ვინ რა მდგომარეობაშია, _ გვითხრა ხუნდაძემ, რომელსაც არ დაუკონკრეტებია როდის დასრულდება “გარკვევის” პერიოდი.
ადამიანები, რომლებსაც ხელისუფლებამ საკუთარი ქონება (ამას მათ ხელთ არსებული დოკუმენტები მოწმობენ) ყოველგვარი ახსნა-განმარტების და კანონიერი საფუძვლების გარეშე წაართვა, მხოლოდ ერთ კითხვას სვამენ _ რატომ?
ამ კითხვაზე პასუხის გაცემას “გურია ნიუსი” რამდენიმე წელია ცდილობს, მაგრამ უშედეგოდ. თუმცა, რამდენიმე დღის წინ, ამ კითხვას ნაწილობრივი პასუხი ჩვენმა ერთ-ერთმა მკითხველმა გასცა:
_ “ავმა ძაღლმა არც თვითონ ჭამა და არც სხვას აჭამა”, _ მკითხველმა ეს კომენტარი მას შემდეგ გააკეთა, რაც დავით ბარამიძის სახერხზე დაწყობილი დამპალი მორები ნახა.
ბარამიძის სახერხზე, დღეს რამდენიმე ათეული სამასალე მორი აწყვია… ისინი ახლა შეშადაც კი არ გამოდგება.
არადა, ოფიციალური ინფორმაციით, ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის გამგეობას 2011 წლის 1 იანვრიდან დღემდე, შეშით უზრუნველყოფის მოთხოვნით 253 ადამიანმა მიმართა. აქედან, 173 მოთხოვნა დაკმაყოფილდა.
შესაბამისად, 80 ადამიანი 2 ზამთრის განმავლობაში უშეშოდ დარჩა მაშინ, როცა, სახერხზე უამრავი მასალა დაალპეს.
აღარაფერს ვამბობთ იმაზე, რომ ბარამიძის სახერხზე მიზანმიმართულად დამპალი წიფლის ხის მასალა ერთ ოჯახს ჭერს მაინც გაუმაგრებდა და ერთი ოჯახი მაინც, ზამთარში წვიმის, თოვლის და ქარისგან დაცული იქნებოდა.
ასეთი ადამიანების რიცხვი კი ჩოხატაურში ძალიან დიდია _ არაოფიციალური მონაცემებით, სახლის სასწრაფოდ შეკეთებას ჩოხატაურში 1 000-მდე ოჯახი საჭიროებს. მათ შორის ის 46 ადამიანია, რომელსაც ხელისუფლებამ წვალებით და ნასესხები ფულით მოჭრილი და სახერხზე ჩამოტანილი სამასალე მორები, ყოველგვარი ახსნა-განმარტების გარეშე წაართვა.
P.S. “ჩვენთვის მთავარია, ზოგადად საქმე ვაკეთოთ, როგორც არჩევნების დროს, ასევე არჩევნებამდე და არჩევნების შემდეგ. ადამიანებმა თვითონ უნდა გადაწყვიტონ, ვის მისცენ ხმა, მაგრამ, ვფიქრობ, რომ ისიც არ შეიძლება, ადამიანებმა ვერ დაინახონ, რა კეთდება ან არ დაინახონ. ბევრი რაღაცეები კეთდება, ბევრი გაკეთდება, ბევრი გასაკეთებელი იქნება. ეს ცოცხალი პროცესია, რომელშიც ყველამ უნდა მივიღოთ მონაწილეობა. ერთი ადამიანის მიერ რთულია ყველაფრის კეთება(?!). ყველა გურული უნდა იყოს მზად იმისთვის, რომ გააკეთოს კიდევაც!” _ ეს სიტყვები ვალერი ჩიტაიშვილს ეკუთვნის _ გუბერნატორმა გურულებს ასე 2010 წლის თვითმმართველობის არჩევნებამდე რამდენიმე დღით ადრე მიმართა.
და მართლაც, ადგილობრივი ხელისუფლებისთვის მთავარია საქმე აკეთონ, თუმცა, ის მხოლოდ “ზემოდან” მიღებულ დირექტივებს ასრულებს პირნათლად; მართალია ისიც, რომ გასაკეთებელი კიდევ ბევრია _ ბახმაროში წართმეული მიწების, კუთვნილი სამასალე და საშეშე მორების გარდა, კიდევ ბევრი რამ დარჩა წასართმევი არჩევნებამდე და არჩევნების შემდეგაც; და მართალია ისიც, რომ ადამიანებმა თავად უნდა გადაწყვიტონ ვის მისცენ ხმა!
