რეჟისორმა “გურია ნიუსს” ექსკლუზიური ინტერვიუ მისცა. საუბარი საქართველოში ბოლო პერიოდში განვითარებული მოვლენებით დავიწყეთ:
_ ვითმინეთ, ვითმინეთ და ვეღარ მოვითმინეთ. იმიტომ, რომ დიდხანს ყოფნა ქართველი კაცისთვის ისეთი თვისებების გარეშე, როგორიც არის თავისუფლება, მართლმსაჯულება, ახლა არ ჩამოვთვლი ყველაფერს, ისედაც შესანიშნავად ვიცით ყველამ, ძალიან ძნელია. მე მგონია, რაღაც გამოჩნდა გვირაბის ბოლოს შუქი. ამიტომ, ბედნიერი ვარ, რომ ეს ხდება ჩემს დაბეჩავებულ საქართველოში.
_ თქვენ თეატრის მეტრი ბრძანდებით. როგორ ფიქრობთ, არსებობს დღეს საქართველოში თეატრალური ცხოვრება?
_ მე, მგონი არსებობს. სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ, ქართველი კაცი ბუნებით თეატრალია. სუფრას რომ შევხედოთ, ესაა ნამდვილი კარგი თეატრი, მით უმეტეს თუ კარგი ხელმძღვანელი დაუდგება სათავეში _ თამადას ვგულისხმობ. ამ დროს სუფრა იქცევა ხოლმე რაღაც იმ ინსტიტუტად, სადაც ფიქრობ შენს ენაზე, პოეზიაზე, სიმღერაზე. მე ჯერ კიდევ მახსოვს ასეთი სუფრები. მამაჩემი მხატვარი იყო და ძალიან დიდ პატივს სცემდა ამ ტრადიციას, ახლა ეს ტრადიცია თითქმის ისპობა. ცდილობენ ყველაფერი მოსპონ, რაც ჩვენს ერს ახასიათებდა ასეული წლის მანძილზე. თეატრს ვერ მოსპობენ.
_ თქვენი რეჟისორობით უამრავი სპექტაკლი დაიდგა. რომელ მათგან შეადარებდით საქართველოში ბოლო განვითარებულ მოვლენებს?
_ “კავკასიური ცარცის წრე” რომ დავდგი, მაშინ ის ფეოდალური ომები, რომელზეც ყვება ბრეხტი, მეჩვენებოდა რაღაც შორეული წარსულიდან მოტანილ ამბად. გავიდა 20 წელი, 30 წელი და ვხედავ, რომ ის სიტუაცია, რაც იქ არის _ ომები, თავადების ღალატი, დაჭერები, ჩამოხრჩობები _ ყველაფერი განმეორდა და უფრო რეალური გახდა. ის ისტორია, რომელიც ამ პიესაში მთავარ ღერძად არის მოცემული ავტორის მიერ, როცა გოგონა ცდილობს გადაარჩინოს ბავშვი, რომელიც დაბადებულია სიკეთისთვის, მაგრამ შესაძლოა, აღმოჩნდეს ისეთ ხელში, რომ გაბოროტდეს _ არის მთელი დღევანდელი დღის არსი. ჩვენ ყველა ვცდილობთ, რომ ახალგაზრდებმა შეინარჩუნონ ის თვისებები, რომელიც მათ ღმერთმა უბოძა, როგორც ქართველებს.
_ ბატონ კახი კავსაძეს დავესესხები _ როგორ ფიქრობთ, გვეშველება რამე?
_ ყოველ შემთხვევაში, ეს ბოლო ცდა არის. მე მაინც, სადღაც გულის სიღრმეში ვღელავ და ვფიქრობ, რომ ძალიან ძნელად გამოვალთ ამ მდგომარეობიდან. მეშინია, მსხვერპლი არ მოხდეს. ეს შიში იმ შიშს არ უდრის, რაზედაც ვლაპარაკობდი, მაგრამ, მე მგონია უნდა გვეშველოს, უნდა გვეშველოს!
_ ბატონო რობერტ, 17 ივნისს ოზურგეთში იქნებით?
_ არა, ზეგ ვბრუნდები მოსკოვში. აქ ჩამოვედი, დედაჩემი გურული ქალი იყო, ბოლქვაძის ქალი, ნატანებიდან და გადავწყვიტე, რომ პატივი ვცე მის ხსოვნას.
