მაყვალა გალოგრე, თინა კოსტავა, ეთერ მენაბდე-დუმბაძე და ეთერ ბარამიძე ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ შემოქმედში ცხოვრობენ. ისინი, 1988 წლიდან დღემდე შემოქმედის მამათა მონასტრის მემატიანეები არიან. ეს ქალბატონები ღიად აფიქსირებდნენ თავიანთ პოზიციას, რომ სოფელში წირვა-ლოცვა უნდა აღდგენილიყო. არც საპროტესტო აქციები გამოუტოვებიათ, რომლებიც ბათუმში და შემოქმედში ტაძრის გახსნასთან დაკავშირებით იმართებოდა.
80-იანი წლების მიწურულს, კომუნისტების დროს, მაშინ, როდესაც შემოქმედის მონასტერში წირვა-ლოცვა არ აღევლინებოდა, სოფელში ერისკაცი გოჩა აბულაძე (ახლა სხალთის ეპისკოპოსი, მეუფე სპირიდონი) ოზურგეთელ ვახტანგ თოხაძესთან (მამა ვახტანგი) ავიდა და ქადაგება დაიწყო.
მაყვალა გალოგრეს თქმით, უმთავრესი იყო, რომ სოფელში ტაძრის აღდგენის მსურველები გამოჩნდნენ.
ჩვენი რესპოდენტი ოჯახის შექმნამდე ოზურგეთის ბანკში და შემნახველ სალაროში მუშაობდა. მაყვალა გალოგრე ახლა შემოქმედის მამათა მონასტრის მესანთლეა, მას სოფელში ყველა იცნობს. საკუთარ თავზე ნაკლებად საუბრობს და "გურია ნიუსთან" იმ წლებს იხსენებს, როდესაც ტაძარში წირვა-ლოცვა აღდგა.
"1988 წლის 1 ივლისს მოვიდა გოჩა აბულაძე, ჩამოიარეს სოფელში და ეკლესიაში მიგვიხმეს. რომ ავედი ქადაგებდნენ, რომ ეკლესიაში სიარული დაგვეწყო. სიმართლე გითხრათ, მანამდე მხოლოდ ერთხელ ვიყავი ტაძარში ნამყოფი და ისიც თბილისში. როგორც ქადაგებაზე ითქვა, ოცი კაცი უნდა შეგროვებულიყო და ესეც ძალიან მალე მოხდა. იყო დაპირისპირება, არ უნდოდათ ტაძარში შევსულიყავით. ამოვიდა პოლიცია. არ გვაძლევდნენ ტაძარში შესვლის უფლებას. გოჩა აბულაძეს ახლდა ვახტანგ თოხაძე. აქტიურობდნენ, რომ ტაძარში აღდგენილიყო წირვა-ლოცვა.
1988 წელის 21 სექტემბერს შემოქმედის მონასტერში პირველად ამოვიდა მამა ნიკოლოზი (ღლონტი). რაიკომში გაიგზავნა განცხადება და ხელმოწერები, რომ წირვა-ლოცვა ჩატარებულიყო მონასტერში. მამა ნიკოლოზის შემდეგ იყო მამა ბასილი (კიკვაძე), ახლა მამა იოანე ჰქვია, მოგვიანებით _ მამა კვირიკე (ხეცურიანი), ახლა კი მღვდელმსახურებას აღავლენს მამა ელიზბარი (ბაბუხადია).
შეიძლება ითქვას, რომ 1988 წლიდან დაიწყო ყველაფრის თავიდან კეთება და დღემდე გრძელდება მონასტრის დამშვენება-გალამაზება.
1988 წლიდან ვარ ტაძრის მრევლი. 1995 წლიდან კი მესანთლე ვიყავი, მანამდე კი ძალიან მცირე ხნით სეფისკვერებს ვაცხობდი", _ გვითხრა მაყვალა გალოგრემ.
თინა კოსტავა ტაძრის ერთ-ერთი ერთგული და დიდი ხნის მგალობელია. ტაძარში ის 1988 წლიდან გალობს.
"ვგალობდი ლოტბარებთან ერთად და ეს ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანი იყო. დიდი ხანია, ვგალობ. 71 წლის ქალი ვარ და ყოველთვის დიდი მოწიწებით და რუდუნებით ვაკეთებ ჩემს საქმეს", _ ამბობს ქალბატონი თინა კოსტავა.
თინა კოსტავა 40 წელი სამედიცინო სფეროში მუშაობდა. წლების განმავლობაში იყო ექთანი. „ეკლესიის გახსნის დღიდან ვგალობ. საპატრიარქოდან პატრიარქმა გამოუშვა ია სალაყაია. ლეილა სტურუა დამიკავშირდა და მითხრა, რომ ხმის შესამოწმებლად ია სალაყაია იყო ჩამოსული (მესამე ხმას ეძებდა) და ოზურგეთში უნდა ჩავსულიყავი. კრიმანჭულა გოგოს მეძახოდნენ და სამივე ხმას ვმღეროდი. არ გამჭირვებია მცირე გამოცდის ჩაბარება. ჩემი მოსმენის დროს ია სალაყაიამ პირჯვარი გადაიწერა და ასე გავხვდი მგალობელი. მოგვიანებით ქალბატონი იასგან საჩუქარი მივიღე, რომელიც დღემდე მახსოვს. ახლა ვგალობ მანანა ბურჭულაძესთან, ნინო სადრაძესთან და დოდო დუმბაძესთან ერთად", _ თქვა ჩვენთან საუბრის დროს თინა კოსტავამ.
ეთერ მენაბდე-დუმბაძე მონასტრის ერთ-ერთი უხუცესი მრევლია.
"მე არავის ჯიბრზე არ დავდიოდი ეკლესიაში. ყოველთვის მწამდა და ახლაც მწამს ღმერთის. პირველად ვიყავი ბათუმში წმ. ნიკოლოზის სახელობის ეკლესიაში, ასევე, დავდიოდი ღმრთისმშობლის სახელობის ეკლესიაში, ასევე, პანტელეიმონ მკურნალის სახელობის ეკლესიაში. ყველა დღესასწაულზე დავდიოდი, ამასობაში შემოქმედის ეკლესიაში დაიწყო საეკლესიო ცხოვრება.
დედა რომ მომიკვდა, პირველად მაშინ წავედი ეკლესიაში. ჩემთან რუსი ეროვნების ქალბატონი მუშაობდა. მან მითხრა, რომ დედა აუცილებლად უნდა მომეხსენებინა ლოცვებში და პანაშვიდი გადამეხადა. წავედი ბათუმში და მივედი წმ. ნიკოლოზის სახელობის ეკლესიაში. სწორედ ამ დღიდან დავიწყე ეკლესიაში სიარული", _ გვითხრა ეთერ მენაბდე-დუმბაძემ. ქალბატონი ეთერი 40 წლის განმავლობაში ოზურგეთში, სტომატოლოგიურ კაბინეტში მუშაობდა. ჩვენთან საუბრის დროს ამბობს, რომ ყველაზე მეტად ის პერიოდი ენატრება, როდესაც ტაძარში ხშირად დადიოდა და ესწრებოდა წირვა-ლოცვას.
როგორც ქალბატონი ეთერ ბარამიძე გვიყვება, 90-იან წლების დასაწყისში, შემოქმედელი მიტროპოლიტი იოსებისგან მიიღო ლოცვა-კურთხევა, რომ სეფისკვერი გამოეცხო:
რწმენით ვაკეთებდი ამ ყველაფერს. ხუთ წელზე მეტი ვაცხობდი სეფისკვერებს. ძალიან დატვირთული და საფაქიზო საქმე იყო. ბევრი ლოცვა უნდოდა. სეფისკვერის ცხობას ხომ თავისი წესები აქვს. ახლა აღარ ვაკეთებ. იმდენ სეფისკვერს ვაცხობდი, მეუფესაც კი უკვირდა. იყო დრო 100 ცალზე მეტი გამომიცხვია ერთ დღეში. სადღესასწაულო დღეებშიც მიწევდა სეფისკვერი გამოცხობა", _ თქვა ჩვენთან საუბრის დროს 88 წლის ეთერ ბარამიძემ.
როგორ უთავსებდნენ ერთმანეთს ოჯახის და სასულიერო საქმეს, ამასთან დაკავშირებით ჩვენმა რესპონდენტებმა ასეთი პასუხი გაგვცეს.
თინა კოსტავა: ჩვენ ისეთ საქმეს ვემსახურებოდით, რომ შინაური წასვლაზე უარს ვერ გვეტყოდა. სოფლისთვის ძალიან მნიშვნელოვანი იყო და აბა, როგორ შეიძლებოდა მაგ დროს ღალატი.
ეთერ მენაბდე-დუმბაძე: მე დროს არ ვაძლევდი მნიშვნელობას. ქმარი და შვილები არცერთი მოწინააღმდეგე არ ყოფილა. იყო ისეთი მომენტი, რომ მხოლოდ მარტო მივდიოდი სალოცავად და ამას არავის ვეუბნებოდი.
მაყვალა გალოგრე: მამა ნიკოლოზის დროს, როდესაც ცისკრის ლოცვებს ატარებდა და შემდეგ წირვა იწყებოდა, ხშირად ამიყვანია ჩემი სამი შვილი. ერთხელ კიდევაც მითხრა, ბედნიერი ქალი ხარ ცისკრის ლოცვებს შვილებთან ერთად რომ უსმენო.
როგორც ჩვენი რესპონდენტები ამბობენ, "მთავარია, ადამიანს რწმენა ჰქონდეს. ეს რწმენა მას დაეხმარება, რაც შეიძლება მეტი კარგი და მნიშნელოვანი საქმე გააკეთოს ქვეყნისთვის, სოფლისთვის და რაც მთავარია ოჯახისთვის".
