“საქართველო რომ ნატო წევრი ყოფილიყო, ამერიკა თავს ვალდებულად ჩათვლიდა და დაიცავდა მას. ამის შედეგად დაიწყებოდა ბირთვული ომი. ეს პოლიტიკა იქნებოდა სრული სიგიჟე. სააკაშვილის მთავრობამ დაამტკიცა, რომ მისი ნდობა არ შეიძლება, მიუხედავად იმისა, რომ თბილისი თავის უდანაშაულობას ამტკიცებს, საქართველომ პირველმა დაარტყა”. როგორც ამერიკის ყოფილმა სახელმწიფო მდივანმა კოლინ პაუელმა განაცხადა, “ასანთი გაკრა გაზით სავსე ოთახში.”
“რუსეთ-საქართველოს ომი კიდევ ერთხელ გვახსენებს იმ დრამატულ რეალობას, თუ რატომ არის ნატოს გაფართოება ამერიკისთვის სახიფათო. ჩიკაგოს სამიტზე შეკრებილმა ლიდერებმა განაცხადეს _ 2008 წლის ბუქარესტის სამიტზე ჩვენ შევთანხმდით, რომ საქართველო გახდებოდა ნატოს წევრი. ჩვენ კვლავ ვადასტურებთ იმდროინდელ გადაწყვეტილებას, ისევე როგორც ჩვენს შემდგომ გადაწყვეტილებებს.
რიტორიკა იქეთ იყოს და ნატოს ხელმძღვანელობას საქართველოს გაწევრიანებსათან დაკავშირებით დაბალი ენთუზიაზმი აქვს. ამიტომაც ისინი ფორმალურად ჩააგდებენ ამ საეჭვო ვალდებულებას.”
სტატიის ავტორი მიიჩნევს, რომ ნატომ დანიშნულება დაკარგა: “ჩრდილო ატლანტიკური ალიანსის შექმნის მიზანი მეორე მსოფლიო ომის შედეგად განადგურებული ევროპული ქვეყნების გაერთიანება და საბჭოთა კავშირისგან გამოყოფა, ასევე დამარცხებული გერმანიის ევროპასთან ინტეგრაცია იყო. ამერიკას სჯეროდა, რომ ევრაზიაში სსრკ-ს დომინანტობის შესაჩერებლად ევროპის დაცვა მის ინტერესში შედიოდა. ცივი ომის დასრულებასთან ერთად, ნატოს არსებობის გამართლებას საფუძველი გამოეცალა”.
ავტორის აზრით, ევროპას ნატოს მხრიდან დაცვა არ სჭირდება: “მართალია პრეზიდენტი პუტინი ლიბერალურ ღირებულებებთან არ მეგობრობს, მაგრამ არაფრიდან არ ჩანს, რომ ის დიდი იმპერიის შექმნას გეგმავს. პუტინის ხელში რუსეთმა დაიბრუნა პირველ მსოფლიო ომამდელი ძალა, რაც ძირითადად ფოკუსირებულია პატივისცემის მოპოვებასა და საკუთარი საზღვრების დაცვაზე.
რუსეთის შეჭრა აღმოსავლეთ ევროპაში ეს პარანოიდული ფანტაზიაა.
ევროპელებს შესწევთ ძალა საკუთარი თავი დაიცვან, დღეისთვის ევროკავშირს აქვს რუსეთზე ათჯერ მეტი მშპ და ჰყავს სამჯერ მეტი მოსახლეობა. ეკონომიკური კრიზისის მიუხედავად, ევროკავშირის ქვეყნები თავდაცვისთვის იმაზე ბევრად მეტს ხარჯავენ, ვიდრე რუსეთი. რუსეთის ევრაზიაში დომინანტობას არანაირი პერსპექტივა არა აქვს.
სამწუხაროდ, ნატო ბოლო 20 წლის განმავლობაში გაფართოების შედეგად სამხედრო ალიანსიდან საერთაშორისო სოციალურ კლუბად გადაიქცა”.
დაუგ ბანდოუ მიიჩნევს, რომ “პოლონეთის გარდა, ნატოში გაწევრიანებული აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნები სამხედრო თვალსაზრისით უმნიშვნელო ლილიპუტები, უსაფრთხოების შავი ხვრელები იყვნენ, რომლებიც ამერიკისაგან ითხოვდნენ ფულს შეიარაღებისა დას ამხედრო სწავლებისათვის. ამის მიუხედავად, ისინი რჩებოდნენ ძალიან პატარა ელემენტებად იმისათვის რომ ნამდვილ ომში რაიმე სასარგებლო მოეტანათ…
რა თქმა უნდა ნატოს ახალი წევრები ამერიკას სხვადასხვა კონფლიქტებში პატარა კონტიგეტების გაგზავნით დაეხმარნენ. სააკაშვილმაც გაგზავნა ამერიკელების მხარდაჭერის მოსაპოვებლად სააკაშვილმაც გაგზავნა ჯარი ერაყსა და ავღანეთში, მაგრამ ამერიკამ ასეთი უმნიშვნელო სარგებლისათვის ძალიან ძვირი გადაიხადა.
ისინი, ვინც ალიანსის არსებობას ემხრობიან ამბობენ, რომ სულ მცირე ნატოს ევროპის პერიფერიაზე არსებული ქვეყნების დაცვა შეუძლია. მაგალითად, საქართველო რომ ნატოს წევრი ყოფილიყო, რუსეთი არ დაესხმოდა თავს. ლიტვის საგარეო საქმეთა მინისტრ პეტრას ვაიტიეკუნასის მტკიცებით საქართველოს ნატოში მიღებით, რუსეთი ნათლად დაინახავს, თუ რაოდენ უსარგებლოა კუნთების თამაში.
თუმცა, საქართველოს ნატოში მიღების შემდეგ, შესაძლოა, რუსეთმა იფიქროს, რომ ამერიკელები და ევროპელები არც ისეთი სულელები არიან, რომ რომ ბირთვული იარაღით აღჭურვილ ქვეყანას პატარა საქართველოსთვის გამო დაუპირისპირდნენ”.
სტატიის ავტორი თვლის, რომ დასავლეთ ევროპისგან რუსეთის ინტერესების იგნორირება ამ ქვეყანას უფრო მეტად დაარწმუნებს, დათმობაზე არ წავიდეს.
რა მოხდებოდა საქართველო რომ ნატოს წევრი ყოფილიყო აგვისტოს ომის დროს?
სტატიის ავტორი იშველიებს სხვადასხვა პერსონებისა თუ საერთაშორისო ორგანიზაციების ოფიციალურ განცხადებებს იმის შესახებ, რომ ომი საქართველომ დაიწყო. მათ შორის, ახდენს ირაკლი ოქრუაშვილის ციტირებას, სადაც ის ამბობს, რომ “სამხრეთ ოსეთზე შეტევას თბილისი დიდ ხნის მანძილზე გეგმავდა”.
“მიუხედავად იმისა, რომ ნატოს წევრი არ იყო, თბილისი კვლავ ელოდებოდა ამერიკისგან მხარდაჭერას როცა რუსეთმა საპასუხო დარტყმა განახორციელა. ხოლო ომის დაწყებამდე სააკაშვილმა ასეთი განცხადება გააკეთა: “მადლობა უნდა გადაგიხადოთ ბატონო პრეზიდენტო, ჩვენი დემოკრატიის, ჩვენი თავისუფლების, ტერიტორიული სუვერენიტეტის, საქართველოს საზღვრების და საქართველოს ნატოსკენ მისწრაფების მხარდაჭერისათვის.
ხოლო როდესაც ომი გამძვინვარდა ქართველების საერთო ყვირილი იყო _ სად არიან ამერიკელები?
CNN -ს საქართველოს პრეზიდენტმა უთხრა, რომ საკითხი მარტო საქართველოს არ ეხებოდა და საუბარი ამერიკულ ღირებულებებზე იყო. “გამოაფხიზლეთ ყველა, ჩვენ თავისუფლების მოყვარე ერი ვართ და ხლა ეს დარტყმის ქვეშაა.”
როდესაც ამერიკა დათანხმდა ჰუმანიტარული დახმარების გამოგზავნას, საქართველოს ლიდერმა განაცხადა: ჩვენ ვნახავთ ამერიკის სამხედრო გემებს, რომლებიც ქართულ პორტებში შემოვლენ რუსეთის მიერ ამ პორტების ბლოკირების მიუხედავად.
მოგვიანებით მან დაიჟინა, რომ ამერიკამ და ევროპამ უნდა აიძულოს რუსეთი დატოვოს საქართველოს ტერიტორია… ომის შემდეგ, სააკაშვილმა ვაშინგტონს სთხოვა ჯარის ხელახლა აღორძინება, და უფრო მხურვალედ გააგრძელა საქართველოს ნატოში შესვლის შესახებ საუბარი.
სააკაშვილმა ომი აირჩია იმის მიუხედავად, რომ ბუშის ადმინისტრაცია აფრთხილებდა, არ მოეხდინა რუსეთის პროვოცირება. ევროპელებმაც იგივე განაცხადეს. მაგრამ სააკაშვილმა მეგობრების გაფრთხილება არაფრად ჩააგდო რადგან ჩათვალა, რომ ისინი მაინც დაუჭერდნენ მხარს.
თუ სააკაშვილი ყველაფერს რისკავდა მხოლოდ იმის იმედით, რომ ამერიკა მეგობრობიდან გამომდინარე სამხედრო დახმარებას აღმოუჩენდა, ძნელი წარმოსადგენი არ არის, რას იზამდა, თუ ამერიკა და ევროპა ფორმალურად იქნებოდნენ ვალდებულები მხარი დაეჭირათ საქართველოსათვის. მას რომ ჯიბეში ჰქონოდა ნატოს 5 მუხლი დაცვის გარანტიის შესახებ, ის უფრო მეტად პროვოკაციული გახდებოდა და უფრო დიდი რისკებს გასწევდა.
საქართველოს ნატოში გაწევრიანება სააკაშვილთან ერთად იგივე იქნება იდიოტ ბავშვს, რომ ავტომატური ცეხლასაროლი იარაღი მიაჩეჩო ხელში”.
დაუგ ბანდოუ თვლის, რომ რუსეთმა და საქართველომ ისევე როგორც საქართველომ, სამხრეთ ოსეთმა და აფხაზეთმა მშვიდობიანი გზით უნდა გადაჭრან კონფლიქტი, და ამერიკა ამაში არ უნდა ჩაერიოს.
ავტორი წერს, რომ “ამერიკას არ აქვს გამოკვეთილი ინტერესი რეგიონის მიმართ და აქედან გამომდინარე, გაუგებარია, რატომ უნდა შეეწიროს ამერიკელების სიცოცხლე და ფინანსები სხვა ქვეყნის უპასუხისმგებლო მთავრობას იმის მიუხედავად, რამდენად იმსახურებს ეს ხალხი დახმარებას”. მისი თქმით, “სააკაშვილი კორუფციასთან მებრძოლი გმირიდან უპასუხისმგებლო ავტოკრატად გადაიქცა”.
“ქართველები იმსახურებენ ამერიკელების მეგობრობას და არა ამერიკისგან დაცვას. ავტორი წერს, რომ ამერიკამ უარი უნდა თქვას ნატოს გაფართოებაზე, თავადაც დატოვოს ალიანსი, შეამციროს სამხედრო დანახარჯი და მშვიდობა გაიხადოს საგარეო პოლიტიკის მიზნად”…
