“მსაჯული საზოგადოებაა”

საქართველოს პარლამენტში მიხეილ სააკაშვილის ანგარიშს და საჯარო დებატებს ბევრი მითქმა-მოთქმა მოჰყვა. საზოგადოების ერთი ნაწილი ფიქრობს, რომ “ქრისტიან-დემოკრატების” გამოსვლის დეტალები წინასწარ იცოდნენ ხელისუფლების წარმომადგენლებმა. პარლამენტარი გიორგი თარგამაძე ამ ყველაფერს მორიგ გაუგებრობას უწოდებს და ამბობს, რომ დემონსტრირება ფაქტებისა, რომელიც მან პარლამენტში წარადგინა, იყო მიხეილ სააკაშვილის პოლიტიკური შემოქმედების პორტრეტი.
_ ბატონო გიორგი, თქვენ პარლამენტში გამოსვლის დროს გააკრიტიკეთ სახელმწიფო პროგრამები,  რომლებსაც მიხეილ სააკაშვილმა ქვეყნის გადამრჩენი უწოდა.
_  დასაქმების პროგრამა ჩავარდა თუ არა, ამაზე მეტყველებს საქართველოს სახელმწიფო სტატისტიკის დეპარტამენტის ოფიციალური მონაცემები, რომლის მიხედვითაც, საქართველოში, ბოლო წლების განმავლობაში, უმუშევრობის მაღალი მაჩვენებელი დაფიქსირდა. ის, რომ ჩვენს ქვეყანაში 100 საავადმყოფო არ აშენებულა, ამაზე მიხეილ სააკაშვილი და თავად ჯანდაცვის მინისტრი ანდრია ურუშაძე საუბრობენ ღიად და საჯაროდ; ის, რომ 100 საწარმო არ ამოქმედებულა და, პირიქით, საწარმოები, რომლებიც ძლივს ფუნქციონირებდნენ, დღეს საერთოდ გაჩერებულია, ესეც, სამწუხაროდ, ფაქტია; იაფი დაზღვევის პროგრამით, საქართველოს მასშტაბით 500 000 ადამიანი უნდა დაზღვეულიყო, დაზღვეულთა რაოდენობა კი მხოლოდ 125 000-ია.  ასე რომ, ქვეყანაში წამოწყებულმა ყველა ეკონომიკურმა თუ სოციალურმა  ინიციატივამ კრახი განიცადა.
დავიწყებ იმით, რითაც  მიხეილ სააკაშვილმა დაამთავრა თავისი გამოსვლის ძირითადი ნაწილი _  მან ისაუბრა მოდერნიზაციაზე. მე  შევახსენებ პრეზიდენტს იმ მოვლენების შესახებ, რომელიც ბოლო რამდენიმე კვირის განმავლობაში ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებში ვითარდება. ავტორიტარული მოდერნიზაცია ან თუ გნებავთ რბილი ავტორიტარიზმი, აუცილებლად მიგვიყვანს რევოლუციამდე. შესაბამისად, ჩვენი საზოგადოების, ჩვენი პოლიტიკური სისტემის, ჩვენი ეკონომიკის მოდერნიზაცია, ავტომატურად გულისხმობს ჩვენს ქვეყანაში დემოკრატიული რეფორმების გატარებას, პოლიტიკური ინსტიტუტების გაძლიერებას და საზოგადოებაში ისეთი განწყობის დანერგვას, რომ არჩევნების მეშვეობით ხელისუფლების ცვლილება არ იქნება წარმოუდგენელი ფანტასტიკა. საუბარი მოდერნიზაციაზე და წინსვლაზე მხოლოდ ფუჭი სიტყვები აღმოჩნდება და ჩვენ მივიღებთ გადატრიალებას, არეულობას, ქაოსს, რომელიც საზოგადოებას არ სჭირდება. მიუხედავად იმისა, რომ განსხვავებული ხედვები გვაქვს ქვეყნის დღევანდელობაზე და მომავალზე, ყოველგვარ პოლიტიკაზე მაღლა დგას სამშობლოს ინტერესები. ამიტომაც მე, საქართველოს პრეზიდენტს, როგორც ბრმების მთავრობის მეთაურს, ვაფრთხილებდი და ვაფრთხილებ, რომ ვდგავართ დიდი ხიფათის წინაშე.
_ დებატებში გამოსვლის დროს, გოკა გაბაშვილმა შეგახსენათ საარჩევნო პროგრამა და იკითხა, სად არის გაზი ვეფხვაძისეული ფასებით, შეგახსენათ ბადრი პატარკაციშვილი და ასლან აბაშიძე. 
_ იაფი გაზი ვეფხვაძისეული ვარიანტი არ არის. ეს არის იაფი გაზი, რომელიც საქართველოს ეკუთვნის ბიპი-სთან დადებული ხელშეკრულების მიხედვით. შეიძლება, ბატონ გაბაშვილს და მთელ მთავრობას ეცინება ტარიფებსა და კომუნალურ გადასახადებზე როცა ვსაუბრობთ, მაგრამ არ ეცინება ჩვეულებრივ ქართველ ოჯახს, რომელიც ყოველი თვის ბოლოს, როგორც სასიკვდილო განაჩენს, ისე ელოდება გაზის, ელექტროენერგიის, წყლის და ნაგვის გადასახადს. ჩვენი მთავრობის წევრების და ჩინოვნიკების შემოსავლების ოდენობა და ცხოვრების წესი ისე დაშორდა ჩვეულებრივი ქართველი ოჯახების ყოველდღიურობას, მათ მართლა სიზმრებისა და ფანტაზიის მოხმობა სჭირდებათ იმის წარმოსადგენად, როგორ შეიძლება უჭირდეს ჩვეულებრივ ოჯახს. ჩვენს რაიონებში ყველაზე “მდიდრად” ის ოჯახი ითვლება, სადაც ერთი ან ორი პენსიონერია. ამ მდგომარეობაში მყოფ ხალხს ესაუბრო ირონიული და ცინიკური ტონით, არის შენივე მოქალაქეების შეურაცხყოფა.
დღეს, მიხეილ სააკაშვილის პრეზიდენტობის დროს, ჩვეულებრივი ქართული ოჯახის ხარჯი ყოველთვიურად, მინიმუმ 70-%-ით არის გაზრდილი. ეს ნიშნავს იმას, რომ ჩვენს მოსახლეობას ცხოვრება მათი მოსვლის შემდეგ ორჯერ გაუძვირდა; ეს ნიშნავს იმას, რომ თავად სახელმწიფოს მიერ დადგენილი 150 ლარიანი საარსებო მინიმუმი ერთ სულ მოსახლეზე, ორჯერ აღემატება საქართველოს რეგიონებში მცხოვრები პენსიონერების ყოველთვიურ შემოსავალს; ეს ნიშნავს იმას, რომ პენსიონერებმა დღეგამოშვებით უნდა მიიღონ პროდუქტი და  უარი  თქვან წამლების შეძენაზე.
_ “გურია ნიუსმა” დაიწყო ჩანართის გამოშვება სოფლის მეურნეობის საკითხებზე, რომელიც  უფასოდ ვრცელდება გაზეთის ახალ ნომერთან ერთად. იქნებ, რამდენიმე სიტყვით, სოფლის მეურნეობასაც შეეხოთ.
_ მივესალმები “გურია ნიუსის” წამოწყებას. მართლაც,  საინტერესო და აუცილებელია  მოსახლეობისთვის ამის შეთავაზება. რაც შეეხება ჩემს მოსაზრებას აღნიშნულ საკითხზე, ვიტყვი, რომ მივესალმები ინიციატივას სახელმწიფოს მხრიდან, საქართველოს სოფლის მეურნეობაში 2011 წელს 150 მილიონი ლარის ოდენობის ინვესტიციის ჩადების თაობაზე. მართალია, ეს განცხადება დაგვიანებულია, მაგრამ თუ ურმის გადაბრუნების შემდეგ მაინც დავინახავთ გზას, არც ეს არის დასაძრახი. თუმცა, მიხეილ სააკაშვილის მიერ გაკეთებული ეს განცხადება, იქნებოდა უფრო საქმიანი და დამაჯერებელი, თუ  ამ განცხადებას მოჰყვება კონკრეტული ახსნა-განმარტება, საიდან გაჩნდება ბიუჯეტში ეს 150 მილიონი.
_ გლეხკაცს ხშირად უთქვამს, რომ პოლიტიკოსების დაპირებებით დაიღალა, მას სურს ისეთი მთავრობა, რომელიც იზრუნებს ხალხზე და  მოუხსნის ყოფით პრობლემებს.
_ ქართველი გლეხები და ფერმერები, სოფლად მცხოვრები ჩვენი მოსახლეობა უნდა გახდეს ყველაზე აქტიური ნაწილი ჩვენს ქვეყანაში პოლიტიკური პროცესების წარმართვისა. ქართულმა სოფელმა უნდა უკარნახოს ქართულ პოლიტიკას, როგორი უნდა იყოს ჩვენი ეკონომიკის ხვალინდელი დღე და ჩვენი ხვალინდელი ხელისუფლება.
ჩვენ უნდა მოვთხოვოთ ხელისუფლებას, მიაქციოს ყურადღება სოფლის მეურნეობას, ჩვენ უნდა მოვთხოვოთ ხელისუფლებას, მისთვის პრიორიტეტული გახდეს ქართველი გლეხისა და ფერმერების პრობლემები, ჩვენ უნდა მოვთხოვოთ ხელისუფლებას, რომ მან იზრუნოს ქართველი ახალგაზრდების პრობლემებზე, რომლებიც ცხოვრობენ სოფლად და სამწუხაროდ, რაც უფრო მეტი დრო გადის, მით უფრო ნაკლებად არიან აქტიურად დასაქმებულები. მე რომ ვიყო ხელისუფლებაში, ამ პრობლემას გადავჭრიდი ერთი ხელის მოსმით, უფრო სწორად, ერთი ხელმოწერით, როცა ბიუჯეტში პრიორიტეტებს სწორად დავალაგებდი _ კი არ დავიწყებდი დიდი თანხების ტურიზმში ჩადებას, არამედ, პირველ რიგში განვავითარებდი რეგიონულ ინფრასტრუქტურას, სოფლის მეურნეობას, შევქმნიდი საფუძვლებს ადგილობრივი პროდუქციის წარმოების განვითარებისთვის და ამის შემდგომი ეტაპი, შეიძლება ყოფილიყო ინვესტიციების ჩადება ტურიზმში. ტურიზმი არ შეიძლება იყოს ეკონომიკის ძირითადი საყრდენი. ტურიზმი ვითარდება ისეთ ქვეყანაში, სადაც სტაბილური პოლიტიკური ვითარებაა _ როდესაც შენი ქვეყნის 20 პროცენტი ოკუპირებულია, როცა თბილისიდან 30 კილომეტრში სარაკეტო დანადგარებია განლაგებული, ოცნებაა იმაზე ფიქრი, რომ მილიონობით ტურისტი მოაწყდება აქაურობას. რომც მოაწყდეს, რაში უნდა გადაიხადოს ფული _ თურქეთიდან, ირანიდან, ჩინეთიდან შემოტანილ სოფლის მეურნეობის პროდუქციაში?
ჩვენ ხელისუფლებას იმის გამო ვაკრიტიკებთ, რომ ზურგი შეაქცია სოფელს, მან მხოლოდ იმ სფეროებში მოახდინა გარკვეული წარმატების მიღწევა, რომელიც მისი ძალაუფლების შენარჩუნებასთან არის პირდაპირ კავშირში _ გაიარეთ საქართველოს რაიონებში და მიხვდებით, რა არის პრიორიტეტი, როგორ სახელმწიფოს ვაშენებთ. იმის მიხედვით, რომელი შენობაა ყველაზე მოწესრიგებული და განათებული _ ეს არის პოლიციის შენობები ყველა კუთხე-კუნჭულში. ეს ცუდი არ არის, მაგრამ ასევე თვალისმომჭრელად და კომფორტულად რომ გამოიყურებოდეს ის გარემო, მექანიზაციის ცენტრებით, საკრედიტო ორგანიზაციებით, კორპორაციული მეურნეობებით, სადაც ჩვენი ფერმერები დასაქმდებიან და იმუშავებენ, ასევე თვალისმომჭრელად რომ გამოიყურებოდეს კლუბები, სადაც ახალგაზრდები ივლიან, სადაც ხელმისაწვდომი იქნება ინტერნეტი, მიიღებენ განათლებას, განვითარდებიან, ასევე თვალისმომჭრელად რომ გამოიყურებოდეს სკოლები, თითო-ოროლა გამონაკლისის გარდა, რა თქმა უნდა, მაშინ ყველაფერი იქნებოდა მისაღები. ჩვენ ვაშენებთ პოლიციურ სახელმწიფოს, რომელიც ორიენტირებულია ძალაუფლების შენარჩუნებაზე, აზრადაც აღარ მოგდის მოქალაქეს, რომ სასამართლოში უნდა მიხვიდე, რადგან წინასწარ იცი, პროკურატურასთან ვერაფერს გახდები.
პარლამენტში გამართულმა დებატებმა ძალიან კარგად აჩვენა ერთი რამ _ ერთი და იგივე პლანშეტზე, ერთი და იგივე ფურცლებზე, ერთი და იგივე ციფრებით საუბრობდა ორი სხვადასხვა პოლიტიკური ძალის ლიდერი: მე, გიორგი თარგამაძე, “ქრისტიან-დემოკრატები” და მიხეილ სააკაშვილი, “ნაციონალური მოძრაობა”. ერთი და იგივე ციფრებით ჩვენ ვხედავთ და აღვიქვამთ ჩვენი ქვეყნის სრულიად სხვადასხვა რეალობას. ჯერი არის მსაჯულზე და ეს მსაჯული “გურია ნიუსის” მკითხველია.