სამივე დეპუტატმა პროკურატურაში გამოცხადებაზე უარი განაცხადა. ლეჟავას განცხადებით, მის მიმართ პოლიტიკური დევნა ხორციელდება და არ აპირებს დაკითხვაზე მისვლას. ახალაიამ და საყვარელიძემ კი პროკურატურას ალტერნატივა შესთავაზეს და გამოთქვეს მზადყოფნა, საჯაროდ უპასუხონ შეკითხვების. გარდა ამისა, საპარლამენტო უმცირესობის წარმომადგენლებმა საჯარო გამოსვლებში არაერთხელ განაცხადეს, რომ პარლამენტის წევრის დაკითხვაზე დაბარებისთვის საჭიროა პარლამენტის თანხმობა, წინააღმდეგ შემთხვევაში, მათ არ გააჩნიათ ვალდებულება დაემორჩილონ პროკურატურის მოთხოვნას.
არასამთავრობო ორგანიზაცია “საერთაშორისო გამჭვირვალობა-საქართველოში” აცხადებენ, რომ აღნიშნული საკითხი სისხლის სამართლის კოდექსითა და საქართველოს კონსტიტუციით რეგულირდება.
„დაკითხვაზე დაბარებას, როგორც ერთ-ერთ საგამოძიებო მოქმედებას, 1998 წლის სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსი არეგულირებს. კოდექსი არ ითვალისწინებს მოწმის დაკითხვის საჯარო ფორმას. დაკითხვის საჯაროობა სერიოზული ზიანს მოუტანდა როგორც გამოძიების ინტერესებს, ასევე შექმნიდა პირადი, კომერციული თუ სახელმწიფო საიდუმლოების გამჟღავნების საფრთხესაც. შესაბამისად, ახალაიასა და საყვარელიძის შემოთავაზება აზრს არის მოკლებული.
საქართველოს კონსტიტუციით პარლამენტის წევრს გააჩნია იმუნიტეტი, რომელიც საგამოძიებო ორგანოებს უკრძალავს, პარლამენტის თანხმობის გარეშე მისი წევრის დაკავებას, დაპატიმრებას, ჩხრეკას და ა.შ. თუმცა კონსტიტუცია არ კრძალავს, საკანონმდებლო ორგანოს ნებართვის გარეშე, პარლამენტარის დაკითხვაზე დაბარებას, ისევე, როგოც არ კრძალავს მის სისხლის სამართლის პასუხისგებაში მიცემას (აღნიშნული აკრძალვა კონსტიტუციიდან ამოღებული იქნა 2004 წლის 23 აპრილის კონსტიტუციური კანონით). შესაბამისად, საპარლამენტო უმცირესობის წევრების აპელირება პროკურატურის მიერ კონსტიტუციის დარღვევაზე საფუძველს მოკლებულია“.-ნათქვამია განცხადებაში, რომელსაც არასამთავრობო ორგანიზაცია ავრცელებს.
ევროპის ბევრ ქვეყანაში კონსტიტუციური ნორმები იმუნიტეტის შესახებ მნიშვნელოვნად არ განსხვავდება საქართველოს კონსტიტუციის ჩანაწერისგან და პარლამენტის წევრებთან დაკავშირებით ანალოგიური რეგულაციები მოქმედებს. მაგალითად, იტალიაში შესაძლებელია პარლამენტის ნებართვის გარეშე პარლამენტის წევრის მოწმედ გამოძახება და სისხლის სამართლის პასუხისმგებლობაშიც მიცემა, თუმცა შესაბამის ორგანოებს საგამოძიებო მოქმედებების არეალი შედარებით შეზღუდული აქვთ; საფრანგეთში ასევე შესაძლებელია პარლამენტარის საცხოვრებლის ჩხრეკა; დანიაში დაშვებულია, როგორც დაკითხვა, ასევე დაჯარიმებაც პარლამენტის ნებართვის გარეშე.
აქ, ასევე საინტერესოა, რა ბერკეტი აქვს პროკურატურას, როდესაც ყველა პროცედურის დაცვით გამოძახებული პარლამენტის წევრი უარს აცხადებს შესაბამის ორგანოში გამოცხადებაზე. იმუნიტეტის არმქონე პირის შემთხვევაში, სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 149-ე მუხლის საფუძველზე შესაძლებელია მისი იძულებით მიყვანა, თუმცა პარლამენტის წევრის შემთხვევაში ასეთ დროს მოქმედებს იმუნიტეტით გათვალისწინებული პრივილეგიები, რომელიც იცავს პირს ყოველგვარი იძულებითი ღონისძიებისაგან, სანამ პარლამენტი არ გასცემს აღნიშნულ ღონისძიების განხორციელების ნებართვას. შესაბამისად, პარლამენტარების მხრიდან ჩვენების მიცემის ვალდებულება, მხოლოდ ნებაყოფლობით აღსასრულებელ სამოქალაქო ვალდებულებად არის ქცეული, ანუ პროკურატურას შეუძლია პარლამენტარის დაკითხვაზე დაბარება, მაგრამ, უარის შემთხვევაში, იძულებით ზომებს ვერ გამოიყენებს. აქედან გამომდინარე, პროკურატურას არ რჩება სამოქმედო ბერკეტი. გარდა იმისა, რომ პარლამენტისგან გამოითხოვოს ნებართვა, რისთვისაც საჭიროა პლენარულ სხდომაზე დამსწრეთა უმრავლესობის მხარდაჭერა, თუმცა არანაკლებ პარლამენტის სრული შემადგენლობის ერთი მესამედისა.
