მათ 28 იანვარს აქცია კიდევ ერთხელ მოაწყვეს და კატეგორიულად მოითხოვეს უკანონოდ წართმეული კუთვნილი მიწის ფართობების უკან დაბრუნება და დაკანონება, რაშიც ხელს დღემდე უშლიან, მათივე თქმით, “თვითმარქვია ებრაელი ინვესტორი და ადგილობრივი ხელისუფლების წარმომადგენლები“.
აღნიშნული პრობლემის შესახებ, “გურია ნიუსი” ერთი წლის წინ წერდა, თუმცა, მას შემდეგ პრობლემა კიდევ უფრო დამძიმდა. ერთი შეხედვით, თითქოს, გაურკვეველი არაფერია.
მიწის პრივატიზაციის დროს, თითოეულ ლაითურელს, საშუალოდ, 3000 კვ. მეტრი მიწის ფართობი ერგო საკუთრებაში. შემდეგ, როგორც თვითონ ამბობენ, ეს მიწა, რომლის საერთო ფართი 49 ჰექტარი და 3 ათასი მეტრია, ჯერ იჯარით აღმოჩნდა მოქალაქე ლევან თოიძის საკუთრებაში, შემდეგ კი, ამ უკანასკნელმა, ებრაელ ინვესტორს იგორ ასკაროვს მიყიდა. ახლა მოსახლეობა ამ ინვესტორისგან მიწის დაბრუნებას ითხოვს.
აქციის მონაწილე ლაითურელთაგან, უმძიმესია ერთ-ერთის, ნუნუ აბაშიძის ოჯახის საქმე.
_ მარტოხელა ქალმა ორი შვილი წავალებით გაზარდა, თან კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე თხილის პლანტაცია გააშენა; “ჯორკოთი” დადიოდა დილიდან საღამომდე სამუშაოდ; რამდენჯერ ტყემლისა და მჭადის ამარა იყვნენ ის და მისი შვილები. ახლა, ასე წვალებით გაშენებულ 10 წლის პლანტაციას მოგითხრით, აგიჭრით და დაგიწვავთო, _ ეუბნებიან. ხმა არ ამოვიღოთ?! მთელი ლაითური მის გვერდით დადგება, ყველას ერთნაირი პრობლემა გვაქვს, მაგრამ ამ ოჯახის საქმე მთლად საცოდავადაა, _ ამბობენ აქციის მონაწილეები.
ნუნუ აბაშიძის უფროსი ვაჟი გელა აბაშიძე ამბობს, რომ იგორ ასკაროვს შეხვდა.
_ ჩემი ადვოკატის ირაკლი ნაკაშიძის თანხლებით მივედი მასთან და განვუცხადე, რომ მიწა უკანონოდ ჩაიგდო ხელში. პასუხად ის მითხრა, თუ გინდა, ათი ადვოკატი მომიყვანე, ვერაფერს დამაკლებო, _ ამბობს ბატონი გელა.
მეზობლები იხსენებენ ფიზიკური შეხლა-შემოხლის ფაქტს, როცა ნუნუ აბაშიძე საკუთარ თხილის პლანტაციაში წაიქცა. იგი ფართობის შეღობვას არ ანებებდა და ინვესტორის თანაშემწემ, თამაზ თავდგირიძემ პოლიცია გამოიძახა, რომელმაც, ინვესტორის მხარე დაიჭირა.
_ სასწრაფო სამედიცინო დახმარება გამოვიძახეთ; ქალი ძალიან ცუდად იყო. მედდას ერთ-ერთი პოლიციელი ეძახდა, ისეთი ნემსი გაუკეთეთ მაგას, რომ ვერ გამოიღვიძოს, ამ აჭარლებს მიწით ვერ გააძღებ, ამათი დედაო… არადა, სხვა სოფლებში, მაგალითად, ლიხაურში, ჭანიეთში, შემოქმედში თუ თითოეულ ოჯახს, სულ ცოტა, 1 ჰა ფართობი აქვს საკუთრებაში, ჩვენთვის ამაზე ოცნებაც არ შეიძლება, _ იხსენებს ერთ-ერთი თვითმხილველი ნათელა საღინაძე.
ლაითური ცხრა მიკრორაიონისგან შედგება და ყველგან ანალოგიური მდგომარეობაა. აქციაზე ყველა რაიონის წარმომადგენელი იმყოფებოდა. ვახტანგ საღინაძე, ალიოშა შამანაძე და რევაზ შავაძე ამბობენ, რომ 2008 წელს, საქართველოს პარლამენტსაც მიმართეს განცხადებით, მიწების არასწორი პრივატიზაციის გამო და სამართლის აღდგენას ითხოვდნენ.
_ აქ რომ მკვლელობა მოხდეს, გვიან არ შემოირტყან თავში ხელი. ჩვენ ვართ გლეხი ხალხი, მიწასთან ვინც დაგვაშორებს და უცხოელს მხოლოდ იმიტომ ჩაუგდებს ხელში, რომ თვითონ სარგებელი ნახოს, კარგად არ წაუვა საქმე, ან ჩვენ და ან _ ისინი. მოვიდა ახალი ხელისუფლება? სამართალის აღსრულებას ველით, გვიშველეთ და დაგვეხმარეთ, _ ამბობენ ისინი.
აქციის მონაწილეებმა საკუთარი გასაჭირი როცა გვიამბეს, გვთხოვეს იმ ფართობის დასათვალიერებლად გავყოლოდით, რომელიც 49 ჰექტარზეა გადაჭიმული. მათ დაგვათვალიერებინეს მიტაცებული არაერთი ქარსაფარი ზოლი, სადაც ასწლოვან ნაძვის ხეებზე უსულგულოდაა მიკრული ე. წ. “კბილიანი მავთული”. სახეზეა ელემენტარული დაუდევრობა თუ დაუნდობლობა. თუ გადაუდებელი საჭიროება მოითხოვს, ნაძვებს ჯერ სპეციალურად გამზადებულ ვიწროდ დახერხილ ფიცრის თხელ ფენას აკრავენ და მხოლოდ ამის შემდეგ ჭიმავენ ზედ მავთულს. ასეთია ამ ზონაში მიღებული სამუშაო პრაქტიკა. უდიერი დამოკიდებულების ასეთი ფაქტით აღშფოთებული ლაითურელები სათითაოდ გვიჩვენებენ თითოეულ ხეს და მასზე ლურსმნების ნაჭდევებს.
_ ჩვენ აქ 1970 წელს გეგმიურად ჩამოგვასახლეს ზემო აჭარიდან. 22 ეროვნების ხალხი ერთად ვცხოვრობდით და ვშრომობდით. როცა დაიშალა საბჭოთა კავშირი და მასთან ერთად ლაითურის მეურნეობა, ადგილობრივმა ხელისუფლებამ და მისმა თანამოაზრეებმა “ძმაბიჭურად” დაიწყეს მიწების განაწილება. ვიღაც უცხოელს რომ მიყიდეს, ჩვენთვის მოეცათ! მიწაზე მუშაობა გვინდა, უმიწოდ არ ვვარგივართ ჩვენ. ახლა ეს კაცი ყველაფერს ანადგურებს, რაც ამ 49 ჰა ფართობზეა გაშენებული. ეს საქმეა?! ახლაც ბნელა? ეს “ნაციონალები” სანამ არ მოგვშორდებიან საბოლოოდ, ჩვენ არაფერი გვეშველება: სახნავ-სათესი _ უცხოელს, საძოვარი _ უცხოელს, ქარსაფარი _ უცხოელს; ასკაროვისაა ლაითური? ჩვენ ვისი ვართ, ამ ქვეყნის ვართ თუ ნახირი, როგორ გვექცევიან?! _ გვეუბნებიან ლაითურელები შაქრო ცეცხლაძე, ლევან თოიძე, ნათელა საღინაძე, ლევან დუმბაძე, გოგი ნათიძე, ვალერი შაინიძე, შუქრი აბულაძე.
გულნარა ებრალიძე მოითხოვს, საგანგებო ყურადღება მიექცეს ნუნუ დუმბაძეს, რომელსაც უკიდურესად უჭირს, მიწის ნაკვეთით არჩენდა ოჯახს და ახლა, ეუბნებიან, რომ ისე აუჭირანი თხილის ნარგავებს, “ათი ადვოკატიც ვერ უშველის”.
დედა-შვილ ნუნუ და გელა აბაშიძეებს სასამართლოში აქვთ სარჩელი შეტანილი. აქციაზე იმყოფებოდა მათი ადვოკატი ირაკლი ნაკაშიძე, რომელიც ამბობს, რომ ოჯახის მოთხოვნა სამართლიანია და ახლა საქმეს გურიის სამხარეო სამმართველო იძიებს.
ლაითურელთა მიერ დასახელებული ინვესტორი ახლა ისრაელშია და ჩვენ მის წარმომადგენელს თამაზ თავდგირიძეს დავუკავშირდით, რომელმაც სრულიად გულწრფელი პასუხი გაგვცა.
_ ბატონო თამაზ, დღეს დაბა ლაითურში ადგილობრივმა მოსახლეობამ აქცია გამართა. ისინი მოითხოვენ საკუთრებაში დაუბრუნონ, როგორც თვითონ ამბობენ, მიტაცებული მიწის ნაკვეთები. ვინ არის ანგარიშვალდებული მოსახლეობასთან, გასცეს დამაკმაყოფილებელი პასუხი?
_ მე არ მაქვს უფლება, გიპასუხოთ, ინვესტორმა ამიკრძალა. ის ახლა ისრაელშია და თებერვალში ჩამოვა. აი, მაშინ შეგიძლიათ, შეხვდეთ. ისე კი ვიცი ეს ამბები, ხალხის მოთხოვნა სამართლიანია. პრივატიზაციის დროს, მე ლაითურში ვმუშაობდი მიწის მართვის სპეციალისტად. სწორედ იმას ვითხოვდი, რასაც ახლა ხალხი მოითხოვს, თუმცა, მაშინ მხარი არ დამიჭირეს, პირიქით, გამათავისუფლეს. ახლა მე ამ კაცთან ვარ დასაქმებული, ვერაფერს ვწყვეტ და მეტს ვერაფერს გეტყვით.
დაბა ლაითურის გამგებელმა გულადი ჩაგანავამ კი ჩვენთან ასეთი კომენტარი გააკეთა:
_ ამ პრობლემის შესახებ ვიცი, თუმცა, მე რა შემიძლია? საქმე ძიებაშია და დადგინდება სიმართლე. ჩვენ მიწასთან არაფერი საქმე არ გვაქვს. გამოძიებამ უნდა გაარკვიოს ყველაფერი.
_ ხალხს გამოძიების იმედი არ აქვს და შველას ითხოვს…
_ დაველოდოთ, რა მოხდება. წინასწარ ნუ ჩავიქნევთ ხელს. მე რაც შემეძლება, ხალხის გვერდით დავდგები.
ლაითურის მოსახლეობა ჟურნალისტებსაც და ახალ ხელისუფლებასაც თანადგომას თხოვს.
